دانای کل: لعنتیا

خسته ام از مشتی کلماتِ اما، اگر،باید، شاید، ولی، امکان دارد، گاهی، هر از گاهی، برای همیشه، هیچ وقت، امکانش نیست، این کلماتِ متحجر پوسیده که با زور هم نمی توانند حد و اندازه را نشان دهند و خمارت می کنند.
جادوی بزرگ کلمات وقتی آغاز می شود که پای آن "میم" آخر می آید وسط. وقتی چیزی با یک حرف از آن من می شود، داستانم داستان من میشود، زندگیم زندگی من و حتی یک نفر هم می تواند "میم" آخردار شود! و همینجا آغاز خلقت جهان است. خورشید از جایی حوالی همین میم آخر طلوع میکند و زندگی روشن می شود. چشم باز می کنی و می بندی و ناگهان می بینی داری هر چیزی را با همین میم آخر می سنجی و هر نفسی را وقف همین میم سحر آمیز میکنی. این میم باشکوه هستی ،هر چه که باشد ضمیر مالکیت نیست. مال من بودن و مال تو شدنی نیست در کار، فقط دلیلی است برای همراهی.
و این میم آخر گاه چه ناگهان جای خودش را به آن "ی" نکره ظالم یا هیچی خواهد داد و آن جاست که خورشید غروب می کند و دیگر هیچ طلوعی در کار نیست و داستانم داستانی میشود مثل هزاران داستان دیگر و زندگیم زندگی مثل هزاران زندگی دیگر و تو به تصور خود رها میشوی از یک "میم"، از من...

دانای کل

Pages

لعنتیا

0 نظر: