دانای کل

نوشابه خانواده لعنتی

2012-01-16T06:31:00.000-08:00

یعنی آدم عجیب غریبی هستم، هیچ وقت از فوتبال لذت نبردم، دیدنشو میگم، کلاً فوتبالی نبودم و این عجیبه، من و برادرم در بچگی سلایقمان را از پسرخاله هایمان به ارث بردیم، از ما دو سالی بزرگتر بودند و هستند، شرتر تقص تر بودند و ما جا پای جایشان میذاشتم، روزهای شادیمان خونه ی خاله سپری میشد، ضعف میکردیم تا برسیم، خانه شان کوی استادان بود، ما توی کوی ولو میشدیم با بچه های محله شان، بازی میکردیم از دیوار مردم بالا میرفتیم، گربه ها را انگولک میکردیم و آخر سر، سری، پایی خراش خورده شیشه ی همسایه ای شکسته، یقه ای جر خورده می آمدیم خانه، التماس میکردیم بیشتر بمانیم، آتاری که میخریدند بهانه میکردیم میخواستیم، اسباب بازی، کلاً همه چیزمان کپی برداری پسرخاله ها بود به جز این فوتبال، هر دوتاشیان فوتبالی هستند در حد شماره پای فلانی را میدانند و الان هم همینطور، فوتبال که باشد جقل بچه هایشان را فراموش میکنند و زل میزنند به صفحه تلویزیون. ولی من و آقای برادر هیچ وقت فوتبالی نشدیم. از آن طرف پدر فوتبالی شدید، شبها پای فوتبال خوابش میبرد، ژنتیکی هم بهمان منتقل نشد، نمیدانم چه مشکلی داریم ما دو برادر، نه سببی نه نسبی نتوانسته ایم فوتبالی شویم، الان دیگه یادم نیست چرا اینارو گفتم، میخواستم چیز دیگه ای بگم و از یادم رفت. حافظه ام تخریب شده است...

من الان تحت فشارم، ولی فشار خوبیست، درد خوبیست و دوستش دارم، چون ارزشش را دارد، کلاً سخت تر که میشود ارزشش انگاری بیشتر میشود. هیچ وقت اینقدر جدی نبوده ام، جدی فک نکرده ام، همیشه ساده گرفته ام، همیشه بی خیال بوده ام و راحت گذشته ام ولی الان اینبار با تمام سلول های بدنم فک میکنم. شرایط سختیست ولی شدنی است، باید روی این صخره صاف و صیقلی هر کجا که خراشی داشت ناخنت را گیر بدهی تا لیز نخوری. حس آدمی را دارم که بی باک است و ازهیجان لذت میبرد و راست راست برای خودش راه میرفته، حالا بی هیچ تمرینی میخواهد روی طناب راه برود جلوی همه، کلاً "اُه مای گاد" می گوید و هی به خودش دلگرمی میدهد که "یو کن دو ایت" "یو کن دو ایت"، اه مای گاد

من الان دلم هی میخواهد هی مثالهای احمقانه بزنم تا ماجرا ملموس بیاید دستتان، دست شما هم گیریسی شود. من آدمی هستم که از خود گذشتگی بالایی دارم و همین باعث شده که ساده بگیرم و ساده رد شوم، مثلاً فک کنید قرار باشد بروم نوشابه خانواده بخرم و دلم فانتا بخواهد ولی کسی که دوستش دارم کوکا، مطمئنن کوکا میخرم، بی شک، برایم مهم نیست، حالا فک کنید کسان دیگری هم باشند کس دیگری هم درگیر باشد که مجبور باشم رعایتش را بکنم و او سون آپ بخواهد و به هیج وجه زیر بار چیر دیگری نرود. باز ساده است کسی که دوستش دارم را راضی میکنم که رضایت دهد که که آقا سون آپ بگیریم که بگذرد این بار، سری بعدی کوکا خواهد بود به جان خودم. ماجرا این است که الان من به درک که فانتا میخواهم و کسی که دوستش دارم کوکا میخواهد هم کوتاه آمده، ولی اشخاص ثالث یک دسته شان سون آپ می خواهند و دسته ی دیگر دوغ، و هیچ گونه هم زیر بار نمیروند، به آن یکی میگوییم دوغ هم خوب است، متهم به نفع گیری میشویم، به آن یکی میگوییم سون آپ هم خوبست به ولای علی، باز متهمیم، اصن وضعیتیست. کوکا و فانتای خودمان یادمان رفته است، هی میرویم مغازه دوغ و سون آپ را تعویض میکنیم هی می آییم هی برگشتمان میدهند، آخرش تشنه از این دنیا می رویم و چون دوس نداریم تشنه از دنیا برویم هی میشنیم فک میکنیم ،مغزمان را میخارانیم، به ولای علی توی این مدت آنقدر فک کرده ام که حس میکنم پارتی از مغزم از کار کردن زیاد غیر فعال شده است، تازگی ها به چیزی که فک میکنم بعضی از اعمال حیاتی ام مختل میشود یهو یادم میرود نفس بکشم یا پلک بزنم کلن "سی پی یو یوزیج ام" چسباده به صد در صد. بعلی باید هی فک کنم که نوشیدنی جدید کشف کنم که هم سون آپی ها راضی شوند هم دوغی ها، این فعلاً نوشیدنی ماجراست، هنوز به اصل غذا نرسیده ایم تازه....

پ.ن. پاراگراف اول هم بی صاحاب ماند.

2011-12-22T18:53:00.000-08:00

دارد صبح میشود

و من هنوز اینجایم

اینجا

کنار واپسین خداحافظی امشب

خداحافظی آخر

خداحافظی پر از واژه های خسته ی خسیس

بی هیچ عمقی از هیچ احساس

انگاری پشت در مانده باشم

باران بیاید

کلید، مثل همیشه دور از دست

همسایه ها نامهربان

و تو

خانه نباشی

آهای بانو بیا

میخواهم فال باران بگیرم

بیا و بمان با این همه شوق

شوقِ باران، بورانی، بوسه

سیگار، سه تار، سفر

همهمه، قهوه، فال حافظ، خنده
شعله، شمع، شانه

میبینی بانو؟

من هنوز سرشار از شوق چیزهای کوچکم

هنوز هرشب، قبلِ خواب

این همه فاصله را چندبار وجب میکنم

بانو بیا

من اینجا زیاد منتظرم

خواب ده ساله

2011-11-16T03:40:00.001-08:00

دیشب بود، همین دیشب که آمدم توی حیاط، ظلمات بود، چراغ جلوی در توی کوچه را روشن کردم، شلنگ آب را از پای درخت نارنج کندم انداختم پای کوکب ها، وسط شلنگ شکسته بود، آب خرت خرت میکرد، نشستم لبه ی تاب بی هیچ خیالی که مادر بیاید و بگوید باز نشسته ای روی اون کثافت، لااقل دستی بهش بکش. کتاب بینش را ورق میزدم، پاورقی کتاب المحاسنِ تالیف محمد البرقی، تکرار کردم، المحاسن، برقی، المحاسن، برقی. شمردم ماه ها را که تا کنکور چقد مانده و ورق زدم، شلنگ را انداختم پای حُسن یوسف که گرمای اهواز نصفش کرده بود، ورق زدم، دایره ذهنم از کتاب، دختر همسایه فراتر نمی رفت حتی همه اهواز نبود، حد فاصل کوچه هشتم شرقی تا کوچه بیستم غربی فازِ سه بود، ساعت یازده که شد، پاهایم را زیر آب گرفتم، شیر را بستم و رفتم توی خانه، افتادم روی تخت، المحاسن، برقی، المحاسن، برقی و خوابم برد. صبح بیدار میشم شش هزار کیلومتر آنورتر از کوچه ی هشتم شرقی، میروم زیر دوش، سشوار را میگیرم به آینه که بخار روی آینه محو بشود، دست میکشم به ریشم، به تک توک ریش های سفید، تک و توک موهای سفید شقیقه و تکرار میکنم المحاسن، برقی، المحاسن، برقی.

مهم نیست

2011-11-12T17:59:00.001-08:00

کم حرف شدم و دل مشغولیاتم وقت اضافه ای برای فکر کردن برام نمیگذارد، فیسبوک گردی میکردم و کسی نوشته بود "هيچ كس توانايي آن را ندارد كه مرا به درجه اي از حقارت برساند كه نسبت به او كينه اي در دل داشته باشم" گوگلش کردم دیدم لارنس جونز همچین چیزی گفته که من نمیشناسمش و برایم مهم نیست، تازگی ها خیلی چیزها برایم مهم نیست، برایم مهم نیست که پولهایم زود تمام میشود، مهم نیست که سرفه میکنم و ضربانم همیشه بالاست و دکتر میگوید سیگار نکش، قهوه نخور و نوشابه، مهم نیست که تازگی ها آدمها از دستم دلخور بشوند، مهم نیست آدمها با دروغهایشان بخواهند کارشکنی بکنند، دیگر بیش از این خودم را درگیر نمیکنم، اثبات محق بودن خودم را به فراموشی سپردم، دارد سی سالم میشود و من هنوز جاهای زیادی را ندیده ام، من خسته ام، از همه کسانی که برایشان انرژی گذاشتم، برایشان وقت صرف کردم و حتی گاه از خودم گذاشتم و فراموششان شد، تازه بعد از سی سال یاد گرفته ام که برای خودم باشم و فقط تو، تویی که قرار است با من باشی، بی حاشیه، پا به پا...جاهای بسیاری مانده که باید با هم برویم، اگر این فاصله لعنتی تمام شود...

Neverhood

2011-10-13T08:25:00.000-07:00

بعضی چیزها می سوزاند، نابود میکند، بعضی چیزها آدم را عوض میکند. یک بازی بود کامپیوتری قبل ترها، خیلی قبلترها بیست سال پیش مثلاً، یه قسمتی از بازی یک راهروی طولانی بود که ته این راهرو هیچی نبود، یه راهرو طولانی که فقط می رفتی و تهش هیچی نبود، همه ی کسایی که این بازی رو کرده بودن بهم گفته بودن نکن، نرو، هیچی نیست ولی من رفتم، رفتم تا تهش، یه ساعت هی کلیک کردم تا رسیدم تهش و هیچی نبود.

به قول پناهی پشت این پنجره جز هیچ بزرگ هیچی نیست. الان همینه تا تهش پیداست میدونم تا ته خالیه، میدونم هیچی نیست ولی دارم میرم لخ لخ کنان با دست های آویزون. هنوز مثل اون بچه ی هفت هشت ساله امید دارم که ته اون راهروی طولانی که روی دیواراش قصه زندگی نوشته یه چیزی واسه من باشه. هرچند واسه بقیه نبوده، واسه من باشه، هنوز امید دارم که داستان من متفاوت باشه، تهش یه چیزی باشه ...

توپ پینگ پونگ

2011-10-06T08:44:00.000-07:00

آدمیزاد موجود عجیبیست، قابل پیش بینی نیست ولی این قابل پیش بینی نبودنش تنها به چند گزینه ی موجودِ ممکن خلاصه میشود، علمی بازش کنم، تغییراتش پیوسته نیست، گسسته است، بازه اش هم از منهای بینهایت تا آنور بینهایت نیست، چند تا بیشتر نیست در حد چهار جوابی و ماکزیمم تعداد انگشتان دست، یعنی عکس العملهایش چیز عجیب متحیرالعقولِ رخ نداده ای نیست، ولی کدام یکی خواهد بود تقریباً حدسش غیر ممکن است، کلاً سیستم پیش بینی عکس العمل ها ریده است و در راستای "ضد حالیِ دیدی دیدی گفتم "عمل میکند. البته شاید پیش بینی ما در راستای چیزی است که دوس داریم به وقوع بپیوندد و برای همین است که ریده ایم و ممکن است کل سیستم قانونمند و فیلان باشد که البته شک دارم.

ما آدم های فنیِ ذهن ریاضی دوس داریم همه چیز را مدل کنیم، بگوییم هر چیزی یک جعبه است و یک سری ورودی دارد این جعبه و یک یا چند خروجی، خروجی ها وابسته به ورودی و ذات درون جعبه تغییر میکنند، مثلاً اگر توی جعبه عمل جمع باشد و هفت و هشت را بدهید بهش، خروجی 15 را میاندازد بیرون و ما هم میگوییم اوهوم فهمیدیم و پیش بینی میکنیم دو و سه را بدهیم، پنج میدهد بیرون، فوق فوقش چهار یا شیش. ولی این مغز آدم را هرچقدرم مدل کنی، زیر و بمش را دربیاری و ورودی ها را مشخص کنی بازهم ناشناخته است، هر ورودی یک چیز رَندُم پرت میکند بیرون، حتی در شرایط یکسان هم عکس العمل ها یکی نیست، کلاً آنقدر درهم و پیچیده است که مثلاً اگر عدد چهار را به عنوان ورودی بدهی به انسان مدل شده، خروجی اش یکبار جوجه گربه و بار دیگر دیوار چین میشود. همین است که مثلاً به یک نفر که میگویی دوستت دارم یکبار بغلت میکند و میگوید من هم، بار دیگر تف میکند توی صورتت، حالا شرایط هم یکسان است، هوا هم 23 درجه مطلوب اتاق است، هیچ کس هم گرسنه نیست، دعوایی هم نیست، همه ی همه چیز یکسان است ولی خروجی ها متفاوتند. به نظر من مدل حالات روانی آدم مثل یک اتاق است، هر ورودی مثل پرت کردن یک توپ پینگ پونگ، میخورد به در و دیوار و کاملاً رندم یکجا می افتد و بسته بجایش عکس العمل خاصی نشان میدهد. من که بوسیدم گذاشتم کنار درک این بشر را، بیچاره روانشناس ها ...

فیلان و بیسال

2011-09-15T06:19:00.000-07:00

الان زندگی من مثال تصویری اصطلاح "وات دِ فاک؟" شده، هی ری به ری به خودم میگم؟هاه؟ آیا تو یک جایت خل شده است؟ آیا تو خون دماغ میشوی؟ تورا چه شده است ازین حرفا، هی به خودم گیر میدم، وضیت اسفباری است یعنی خب همه چیز خوب است البته نه در حد گل در بر، می در کف، معشوق به کام و این صحبتا ولی خُب بدی نیست، یعنی وضعیت نه چراغ قرمز است نه سبز، مانده روی زرد یا همان نارنجی اصلاً گل بهی. این زیاد توضیح دادن ها واسه شما نیست به نوعی در لحظه دارم شرایط روانی خودمو روی کاغذ! میارم که در جریان باشم، این خیلی نکبت است که آدم در جریان خودش نباشد. به هر حال خلاصه اش اینست که داغون نیستم ولی با آهنگ بکشن بشکن منصور بشکن هم نمیزنم، چه برسد به صدای تام ویتس که یک هفته است رو روان من سرپا ادرار میکند.‏

رفته ام جلسه یک ساعت و چهلُ هشت دقه و هی دستورات راست چپیشان را به چپ و راست خودم دایورت میکردم، دو تا کار حجیم را کردند در پاچه ام، پاچه ام درد میکند، اگر نمیدانید پاچه کجاست باید متذکر شوم جای خوبی نیست، مراقب باشید کسی چیزی در پاچتان نکند، همین قدر توضیحات کفایت میکند. کار مهم اولی اسمش فیلان است دومی اسمش بیسال و باید یک ماهه تمام شوند، پن شش دقه ی آخر منیج زمانی بود، ابتدا یکیشان پیشنهاد داد که صبح کار فیلان و بعد از ظهر کار بیسال را انجام بده، بعد آقای بعدی فرمودند نخیر نخیر کار فیلان خیلی مهم تر است صب و ظهر کار فیلان انجام بده، شبها بیسال، کلاً شبهای من هم در جدول برنامه ریزیهایشان وارد کرده اند و بی هیچ تاملی پرش میکنند، من هم که زبان کوتاه است، گفتم باشه و آمده ام بلیط برگشت به ایران را چک میکنم، میخواهم شب با جربزه ی نداشته ام معاشرت کنم.‏

دعوت به همکاری

2011-09-02T05:56:00.000-07:00

الان نشستم یه مروری کردم دیدم کلاً بساط اینجا یه زمانی طنز بوده، بعد تبدیل شد به غر دونی، این اتفاق دقیقاً برای سه وبلاگ قدیم هم رخ داد، این نشون دهنده ی اینه که کلاً من احوالات نامیزون و قهوه ای رنگی دارم مِن باب ریدن عرض میکنم خدمتون. رخدادهای این چن وخ پیش سفر به ایران و برگشتن بود، اتفاقات عجیب و غریبی رخ داد و امیدواریم این اتفاقات عجیب خودشونو ادامه بدن، بر خلاف عادت همه چی خوبه و تصمیمات جدیدی طبق معمول اتخاذ شده. اگه اطرافیان لطف کنن انگولک نکنن وکمی جنبه داشته باشن و در حال خوش ما ادرار نکنند، بسیار خوب خواهد بود. شما نگران نباشید من خودم بلدی چجوری برینم توی زندگیم

آقامون دیشب حالش خوش نبود و این اولین بار بود که من احساس کردم باید نزدیک باشم و از راه دور به هیچ دردی نمیخورم، . دوستانی که کلیه های فعال دارین بیایین باهم دسته جمعی در ذات لُنگ دیستنس ریلشنشیپ ادرار کنیم.

با تشکر

دانای کل

من معذرت میخوام

2011-08-22T07:41:00.000-07:00

من نشستم اینجا، بعد توی یاهو یکی سند تو آل میکنه، مراسم تشییع جنازه مادرِدوستت فلان روز، خودشم توکماست، واسش دعا کنید، بعد تو یه بار میخونی، دو بار میخونی، هی اسم رو تکرار میکنی، هی فامیلیو ،اینقد شک میکنی، میری فیسبوک نگاه میندازی به پیجش میبینی خبری نیست، بعد میگی فلانی چی میگی؟ شوخی با این چیزا نداشتیم دیگه. میگه دیشب تصادف کردن ماشینه هم دررفته، بعد مثل یه دختر چهار ساله که عروسکشو ازش گرفته باشن زار میزنی، زار میزنی، دور که باشی بیشتر زار میزنی...با اعتقادات زیر صفر، با این همه بی اعتقادی زنگ میزنی مادر، میگی مادر دعا کن، زنگ میزنی به هر آدم با اعتقادی میگی دعا کن...

نشستم توی اتوبوس، روبروم یه دختر بچه با مادرش نشسته، بهونه میگیره دختر بچه میزنه زیر گریه، منم گریه ام میگیره، پیاده میشم، هی میگردم دنبال خاطراتت، از همین دو هفته پیش که نزدیک بودم، اومدی، اولین نفر رسوندی خودتو که منو بعد یه سال ببینی، سخت بغلت کردم، گفتم حامد برو پایینتر وایستا بس که بلندی من گردن درد گرفتم، خندیدی، رفتی پایینتر، توی پارک شلوغ بود، هرکی زنگ میزد پیدامون نمیکرد. میگفتم حامد پاشو واستا، ببینتت بس که بلندی. سه سال پیش شیراز، داشتیم عکس میگرفتیم، یارو گفت حق ندارین سه پایه بذارین، گفتی بیا دلقک بازی در بیاریم، بیا رو شونه های من بشین ببرمت بالا، مثلاً من سه پایه ات...

سفر شمال تو نبودی، نشسته بودیم، خواهرت بود، به خنده گفت نمیدونم چی کردی که اینقد حامد دوستت داره... وای بر من، خواهرت، چه حالی اون الان داره، جرات نمیکنم بش زنگ بزنم، زنگ بزنم چی بگم؟ بگم متاسفم مادر نازنینت مرده، برادرت توی کماست، بگم متاسفم که زندگی تخمیه، متاسفم که تازه وقتی همه چی داشت خوب میشد براتون، همه چی خراب شد، بگم ببخشید، من جای این زندگی ازتون معذرت خواهی میکنم واقعن معذرت میخوام...

لطفاً زودتر خوب شو که اینبار من سه پایت شم ...

ای مهار کننده ی بازجذب سروتونین

2011-08-17T07:27:00.000-07:00

داشت میرفت شیفت شب داروخانه، گفتم دُکی صب میای واسم قرص بیار با خودم ببرم، گفت باهاس صبت کنیم، گفتم صبتی نداریم، گفت لااقل پاشو برو دکتر، ببین اون چی میگه، گفتم وقتش نیست، دکتر میخواد بپرسه چقد داغونی، خودم بهت میگم به اندازه ی بیس و هش سال داغونم، نه فقط به اندازه خودم، نه، به اندازه تمام آدمای دور و برم. پرسید خووب میخوابی؟ گفتم خوووب، گاهی حتی یادم میره بیدار شم، گفت باشه میارم، واسه چه مدت بیارم؟ گفتم واسه بقیه ی عمرم...

کشو پر از قرصای صورتی سیتالوپرام، سبز رنگ پروزاک و زولوفته، به اندازه یه عمر قرص دارم، ده ساله، میندازمشون تو کشو و دیگه از کشو نمیان بیرون، درد کشیدن رو به راحت بودن ترجیح دادم، آدم مریضی ام، خودآزاری دارم، می تونستم توی این مدت عادت کرده باشم وبی خیال شده باشم ولی نشدم. الان دیگه توانشو ندارم، الان فقط تویی که گاه به گاهی اس ام اسی ازت، شنیدن صدات و یا حتی گاهی دیدن عکست نمیذاره برم سراغ کشوی لعنتی، الان این تویی که شدی مهار کننده ی بازجذب سروتونین، همین تویی که بی سر وصدا و یهویی اومدی ...

مستطیل

2011-08-07T16:42:00.000-07:00

این فکرهای لعنتی نمیذاره یه دقه راحت باشم، خیلی شیک و مجلسی دهنمو سرویس کرده و مادبانه بگم لقاح مبسوطی باهام داشته، کاش میشد رفت رو استندبای یا یکهو نبود یا کلاً رفت تو یه مستطیل و توی اون مستطیل تخت خوابید، توی یه مستطیل آبی. "گاهی دوست داشتن ها" و "همیشه نرسیدن ها"ی خودم به کنار، عادت کردم ولی انبوه این همه آدم دردمند کلافم کرده، میخوام عق بزنم، عق بزنم روابط انسانی، عق بزنم زندگی بیست و هفت، هش ساله ی خودمو، بالا بیارم هفت شبانه روز خلقت آسمون و زمین و انسون رو. همه خستن، همه درد دارن، چش باز میکنی یهو میبنی شده ای مجموعه ای از آدمای دردمند دورو برت، یهو میبینی داری به جا همه داری عق میزنی، درد میکشی، گریه میکنی حتی. دلت به حال مادرت میسوزه، یه حال پدرت، برادرت، خواهرت، به حال تک تک دوستات، به حال کسی که دوسش داری یا داشتی، وای بر من به حال کسی که دوسش داری یا داشتی، این دلسوزی از همه بدتره، وقتی میبینی درد داره، زجر میکشه یا داره خودشو به باد میده، میخوای یقه کائنات رو بگیری، میخوای کون آسمونو جر بدی ولی همه اش میشه دو کلام حرف و درددل و دلداری که هیچ افاقه نمیکنه، بدشانس هم باشی، انگشت اتهام خودخواهی هم نصیبت میشه،.بعد میشینی دور، خیل دور، دوردستها و میمیری از نگرانی و هی میمیری، میبینی ومیمیری و میمیری... کاش اون مستطیل کذایی واقعاً بود که برم توشو و خارج از هر دغدغه ای بخوابم، کاش...

فاصله

2011-07-18T15:17:00.000-07:00

من کلاً آدم ناراضی هستم، نه که مریض باشم یا یک جایم خل باشد یا مثلاً منفی نگر و لیوان خالی ازین چرت و پرت ها باشم، نخیر من به طور کلی از حداقل ها راضی نیستم، حداقل ها وجود ندارد، حداقل ها رفته اند یه جایی برای خودشان ولگردی میکنند و اصلاً سمت من نمی آیند، والله (حالا مساله اعتقادیش مهم نیست که قسم می خورم آیا واقعاً معتقدم یا نه؟ که نه نیستم، مهم نیست، محض بیان اثبات یک حقیقت استفاده کردم که بگویم) والله به جان خودم من رویاهایم ساده و خیلی بچه گانه است و کاملاً شدنی و عاقلانه و غیره ذلک و حداقلی است که اصلن در حوصله خودم هم نمیگنجد بیایم توضیح بدهم چیست و چرا زندگی عن است و حداقل ها کوشند، آیا واقعاً این بود آرمان های ما؟ اعصاب ندارم و ریدم به فاصله و کلاً به زندگی، الان که خوب فک میکنم میبینم نخیر، خیلی هم مریض هستم یک جایم هم کاملاً خل است و باید خیلی وقت ها خون دماغ شوم با این حساب. یه سال و اندی پیش رفتم مثلاً زندگی جدید و ازین حرفها و رفتم، شد زندگی جدید نسبتاً موفق و ازین حرفها، بعد شش هزار کیلومتر فاصله آمد یکهو مثل تاپاله روی شونه ی من نشست و رید به من، بعد هی مُردم، هی مُردم که آقا، فاصله دارد مرا به گاج میدهد، اصن فاصله، همان موقع که داشتم میرفتم توی فرودگاه موقع بالا رفتن از پله های هواپیما از آسمان تالاپی افتاد روی شونه هام، همان جا توی هواپیما رید به من، من هم ریدم به خودم بعد هی سنگینیش روی دوش هایم بود جدای از ریدن گاه گاهش، حالا برگشته ام، دارم آروغ قرمه سبزی و دوغ و کباب و غیره میزنم، فاصله هم هیکل سنگینش را خبر مرگش برداشته از روی شونه های من ولی نرفته که آمده نشسته بین من و همه آدمهایی که دوستشان دارم، دوستم دارند، میرویم بیرون توی کافه ، فاصله میاید هیکل نحسش را میاندازد بینمان و همدیگر را نمیفهمیم، راه میرویم بینمان راه میرود، آقا من به باد رفتم به ولای علی به باد رفتم، دوس دارم همین فردا بلیط بگیرم برگردم خانه زندگی بیغوله جدیدم در همان شش هزار کیلومتر آنورتر، فاصله را هم بردارم بشانم روی شانه هایم، طاقت ندارم بیبنم فاصله ریده است به همه رابطه هایم، ترجیح میدم بیبنیم فقط به خودم میریند، بالاخره روزی خودش خسته میشود و میرود یک جای دیگر میریند.

دیوار

2011-06-28T13:21:00.000-07:00

اینجا دیوار اتاقم چوبیست، دیوار نیست، دیوار باید خنک باشد، شب که در تخت غلت میزنی برسی به دیوار، دستت را بکشی بهش، خودت را بچسبانی بهش، پتو را تا روی سرت بالا بکشی، هی کشمکش کنی پاهایت بیرون نماند، پاهایت که آروم گرفت، تازه فک کنی، خیال کنی، خیالات شیرین، خیالات با جزییات زیاد، مثل معماری که خانه را بی هیچ کمبودی بالا میبرد، هی آب بریزی پای خیالت هی رشد کند، هی پر و بالش بدهی، هی کیف کنی، هی کیف کنی. بعد بگذرد زمان، با سر وصدا بیدار شوی، آفتاب افتاده باشد توی صورتت، با چشمهای بسته برسی تا لب پنجره، پرده قهوه ای را بیندازی تا دوباره تاریک شود، بخوابی، باز با ادامه همان خیال دیشب، با بوی مرغ سرخ شده و برنج دم کشیده عشق بازی کنی، بالش را هی بچلانی، بغل کنی، بین مستی خواب و دل ضعفه با خودت کلنجار بروی، تا بیاید بگوید: پسرم پاشو ظهره، ناهار امادست. آره دیوار باید خنک باشد...

لعنتیا

2011-06-17T07:30:00.000-07:00

این پست حذف شد.

این منِ حسود

2011-06-14T09:22:00.000-07:00

نُه سال پیش به امید داشتم میگفتم توی یکی از ده ها بار پیاده رفتن از دانشگاه تا خونه، وسط اتوبان چمران. با اون همه سرو صدا داشتم داد میزدم یقیناً، گفتم امید این کتاب مصطفی مستور رو من باهاس مینوشتم، یادم نیست کدوم کتابش بود، میگفتم نوشتن این کتاب حق من بود، اصن این کتاب باید مال من باشه، مستور بلد نیست تهش رو چیکار کنه، ته داستانا رو گند میزنه، خرابش کرده... داشتم بهونه میگرفتم.

هر وقت داستان خوبی می خونم، آهنگ خوبی گوش میدم یا شعر خوبی میشنوم یا نقاشی یا عکس قشنگی میبینم، کلاً بعد برخورد با هرچیزی که زیبایی مناسب با سلیقه من داشته باشه، حس مزخرفی پیدا میکنم. حس بین حسادت و ستایش، دلم میخواد اون داستان، اون شعر رو من گفته باشم، دلم میخواد اون نقاشی رو من کشیده باشم، اون عکس رو من گرفته باشم و اون آهنگ رو من ساخته باشم. زورم میگیره، میخوام ثبتش کنم و لابلای اون همه چیز طبقه بندی شده ی توی ذهنم جاش بدم، شده گاهی توی این کشمکش و خود درگیری زدم زیر گریه...

پ.ن. خیلی وقته یه آدم خوشحال ندیدم...

Daniz- my imaginary friend

2011-06-11T07:01:00.000-07:00

دقیقاً سال پیش، یعنی همان سیصد و شصت و اندی روز پیش، برای بار اول که کرکره بالکن را دادم بالا و از پشت شیشه آن دست خیابان را دید زدم، دیدم زل زده به من، از پشت شیشه داروخانه دقیقاً داشت مرا می پایید، دستم را کردم لای موهایم به عادت زمانی که موهایم بلند بود که مثلاً مرتبشان کنم، کوتاه بود، دستم در هوا سر خورد. رفتم توی بالکن و خودم را زدم به نفهمی که نمی بینمش و زیر چشمی نگاهش کردم، غیر عادی تکان نمیخورد، دقیق شدم، عکس بود که به شیشه چسبانده بودند، الان یک سال است هر بار که به بالکن میرم، هنوز هم دست لای موهایم میکشم و هنوز زیر چشمی نگاهش میکنم.

پ.ن. قهوه ریخت روی میز، قهوه ی تلخ ولی همه چیز بوی قهوه شیرین می دهد.

سیستم معکوس

2011-05-29T05:30:00.000-07:00

کسایی که منو میشناسن میدونن من اهل سختی کشیدن و سختی دادن به خودم نیستم، از همه زمان و مکان و انرژی و امکاناتی که دارم استفاده میکنم تا خوش بگذرونم یا مثلاً خوش بگذرونم. اگه در سفری کمتر از چهار روز باشم، همه اش را بیدارم تا از ثانیه ثانیه اش لذت ببرم. پول توی جیبم ده تومن باشه و قرار شام باشه همه اش رو خرج میکنم تا لذت خوردنش رو ببرم، برای همین هیچ وقت پولی پس انداز نکردم و هیچ وقت آن پله های لعنتی ترقی را شش تا شش تا بالا نرفتم، برای خودم خوش خوشک رفته ام بالا، گاهی پایین، گاهی حتی تا همکف آمده ام و دست کسی را گرفته ام با خودم همراهش کردم، هولشان دادم رو به بالا و بعد از مدتی با هلشان با باسن پله ها را عقب گشت رفته ام و دوباره از نو. هیچ وقت هم دلخور نشده ام از کسی. بیشتر به طنز ماجرا خندیده ام و همه چیز را در سطح یک شوخی دیده ام. اینها را گفتم که بگویم الان سیستمم عوض شده همین...

پ.ن. دارم میرم فیلم کسی از گربه های ایرانی خبر نداردِ بهمن قبادی را برای بار چندم ببینم ولی این بار رو پرده ی سینما.
پ.ن. شدیداً نیاز دارم برای خودم چیزی بخرم، فکرم حوالی تبلت سامسونگ می چرخه با این که هیچ نیازی هم بهش ندارم.
پ.ن. دردهایم کم بود، درد کلیه هم دوباره اضافه شد، باز خوبیش اینه دردش کاوری روی دردهای دیگست.

بر سرم خراب میشود

2011-05-25T07:01:00.000-07:00

"گاهی"، بماند که این گاهی ها آنقدر دارد اتفاق می افتد که کم مانده شکل "همیشه" به خود بگیرد، آره گاهی زندگی بر سر آدم هوار میشود و قبل از این که بفهمی کاسه چه کنم در دست داری و جای لگد زندگی بر باسن هم درد میکند. روزهای سختی است، روزهای خالی بودن و سبک بودن.

دیشب ساعت یک نصفه شبی به وقت تهران زنگ زدم خونه، مامان برداشت، گفتم خواب بودی، با صدای خواب آلودش گفت نه خواب نبودم دراز کشیده بودم، گاهی مادرها دروغ مصلحتی می گویند چون نمیخواهند دل بچه های لوس و ننر خود را بشکنن. کاری نداشتم فقط زنگ زده بودم محض دلتنگی، آدم زیاد احساساتی و دربند دلتنگی هم نیستم ولی یک سال برای خودش سیصد و شص و پن روز است و این کم نیست، مخصوصا این روزها که خسته و خرابم.

گفت بگو جانم کاری داری مادر؟ گفتم نه همینجوری زنگ زدم، گفت چه خبر مادر؟ گفتم هیچی خسته ام. دیگه چیزی نگفتم خودش فهمید می دونست الان باید برام حرف بزنه، از سریال های تلویزیون بگه، از رتبه کنکور فک فامیل، از نرخ ارز و طلا، از شوفاژ اتاق که چکه میکنه، از جوجه دکتر که اخلاقش گه شده، از بابا که گاهی که از توچال برمیگرده بوی سیگار میده و این که چقد خون دل خورد تا سیگار رو ترک کرد و بعد آه بکشه و با همین آه بفهمونه بهم که می دونم تو هم سیگار میکشی، نکش. از ناهار ظهر بگه، بگه چه جام خالی بوده و بپرسه مادر شام چی خوردی؟ بگم کنسروی، ساندویچی چیزی خوردم، بگه مادر اینقد کنسرو نخور، بگم نمیرسم شام درس کنم، واسم سه چار تا غذا بگه که سریع درس میشه، بگم باشه چشم، تهشم بگه مادر ببخشید وقتتو گرفتم میدونم خسته بودی، مرسی که زنگ زدی و من انگار لالایی برام خونده باشن گیجُ مست بشم و بخوابم.

تراژدی یا هپی اِندینگ

2011-05-18T03:20:00.000-07:00

همیشه تئوری ها، تزها تا وقتی که در حد و خیال و تصورند، تمیزترند. آدم فکرش را که میکند، لذت می برد، حتی وقتی روی کاغذ هم آورده میشوند و تصاویر و کلمات قاطی اش می شود باز هم شیرین است و چیز شیک و پیکی است ولی امان از وقتی که از خیالِ تک بعدی و کاغذِ دو بعدی، بخواهد نِمود سه بعدیِ دنیای واقعی را پیدا کند، همه معادلات بهم میریزد، چیزی میشود که با آن تصور، از زمین تا آسمان فرق دارد. نمونه اش همین چند سال پیش آقای پدر قصد کردند زمین کلاردشت را ویلا سازی کنند. هم من وهم خودش چهار ماه تمام درگیر پلن بودیم، تمام هنر خودمان را در هر چه نرم افزار پلن کشی بود پیاده کردیم، همان زمان ها اگر تغییر رشته میدادم خدای معماری میشدم، بعد چهار ماه پلن ویلا را در آوردیم، با نرم افزارهای خفن تا طراحی دکوراسیون داخلی و رنگ کابینت و حتی رنگ رو بالشی ها را انتخاب کرده بودیم، هنوز طرح ها را دارم چیزی شده بود رویایی، سال بعدش ویلا ساخته شد، توضیحات اضافه نمیدهم، فقط میگویم چیز گهی شده بود و بعد از اتمام کار همان هفته برای فروش گذاشتیمش و دیگر در موردش صحبت نکردیم...

این را گفتم که تهش بگویم همیشه تخیلات و تصورات ما در صورت تحقق توی ذوق میزند، جزئیات زندگی واقعی خیلی بیشتر از جزییاتی است که ما برای یک طرح در نظر میگیریم و همین جزییات کل ماجرا را به چلنج می کشد.

برقراری یک رابطه عاطفی هم درگیر همین قانون نانوشته ای است که بالا گفتم، تصورات شخصیمان خیلی لذت بخش تر از نمودِ واقعی اش است چون همه جزییات را نمی بینیم و وقتی رخ داد با انتظاراتمان نمی خواند، راضیمان نمیکند و رابطه به قهقرا کشیده می شود و حتی ممکن است دردآور شود. مطمئناً روز اولی که بشر تئوری رابطه دو نفره حالا در هر نوع، چه موقت، چه ازدواج گونه اش را داد لابد خیلی جذاب و دل فریب بوده. مثلاً پای عشق را وسط کشیده اند برایش هیچ جزییاتی هم در نظر نگرفته اند. فقط گفته اند آدم ها برای ارضای عاطفی به عشق نیاز دارند، چقدر هم شیک مجلسی، دو نفر با عشق برای همیشه با همدیگرند، وقتی ازدواج هم باشد، دست باقی انسان ها از جسم و روح و همه چیزشان کوتاه می شود. هیچ آدم دیگری هم هیچ غلطی نمی تواند بکند و ماجرای لباس سفید و کفن سفید و الخ. تئوری دلفریبیست کافی است آدم فکرش را بکند تا نیشش تا بناگوش و حتی بیشتر باز شود. یکی مالِ تو باشد... فقط مال تو... درست مثل خانه ات، ماشینت، کفش و لباست، این آدم هم تا آخر مال تو باشد.

اما این تئوری است و واقعیت چیز دیگری است، این تئوری از همان اول کلی گاف و باگ و اشکلات عملی داشته و دارد، از دوست داشتن های یه طرفه و مشکلات دیگر الان صحبت نمی کنم. الان حرفم فقط با "کهنگی" است. هیچ چیز در این دنیا برای همیشه جذاب نمی ماند. هر چیزی دو جور عمر دارد، یکی عمر خودش است و دیگری عمر جذابیتش، که این عمر جذابیت خیلی خیلی کوتاه تر از عمر واقعی آن است. مثلاً فرض کنید بروید همین الان یک گوشی آیفون فور بخرید همان یک ماه اول عاشق هستید ، می پرستیدش و برایتان یک موجود خارق العاده است بعد که تمام زیر و بمش را درآورید عادی میشود. پرتش می کنید این ور آنور و دیگر زیاد باهاش ور نمیرید و صرف موبایل بودن برایتان موبایل می ماند چون عمر جذابیتش تمام شده. عشق هم همین است. به دنیا می آید زندگی می کند ولی جذابیتش بعد از مدتی از بین میرود. عشق ماندگار، افسانه است. وقتی که عشق بین آدم ها پیر شد، "عادت" جایگزینش می شود و همه از کنارش بی خیال و سوت زنان رد می شوند.

آن چیزی که به عشق جذابیت می دهد، لذت "کشف" کردن است. این که چیزهایی در طرف مقابلت هست که برایت ناشناخته است و درکی ازش نداری. آدم ها بهترین لذتشان کشف کردن است، دوس داریم همه چیز را در طرف مقابل ببینیم و کشف کنیم، ذوق کنیم و عاشق شویم، همین جوری است که آدم با یک لبخند با یک نگاه عاشق میشود. چون سرزمین جدیدی را برای کشف و فتح کردن پیدا کرده. اکتشاف آدم را حالی به حالی میکند و آدرنالین ر افزایش میدهد، ضربان قلب را بالا می برد، همین لبخند ساده که در نگاه اول عاشقش شدید، چند وقت بعد، در خوش بینانه ترین حالت سه سال بعد، هیچ فرقی برایتان با لبخند اکبر آقای کبابی سر کوچه ندارد. ماجرا شبیه رفتن به یک جزیره متروک است، دوس دارید همه جایش را سرک بکشید، گوشه به گوشه اش را بگردید، ولی وقتی همه خاکش را به توبره کشیدید، آن همه شور و انرژی تمام میشود و یا باید جزیره را ترک کرد یا باید مثل رابینسون کروزئه یک زندگی عادی را شروع کرد که همه چیزش دچار تکرار می شود، حتی همین شوق جزیره عوض کردن هم بعد از مدتی عمر جذابیتش فروکش میکند و چاره ای نیست جز عادت، لااقل عادت به بهترین جزیره...

همه ی آدم ها به این امر واقفند بعضی هایشان باورش میکنند و بعضی دیگر نه و سرسختانه مبارزه بیهوده ای میکنند، شعرها و داستان ها و افسانه ها هم همین را میگویند، نویسنده شان از قبل به این ماجرای تکرار و عادت واقف بوده برای همین یکی از طرفین را یا هلاک کرده یا در دوردست ترین نقطه نارسیدنی قرار داده. به عبارتی عشق را جوانمرگ کردن که شاهد مرگ جذابیتش نباشید و این تراژدی است، بشرت به ذات مفلوک بودنش تراژدی را بیشتر از عادی بودن دوس دارد. اگر هم طرفین در آخر داستان به هم رسیده اند این اتفاق در سطر آخر کتاب آورده شده و چیزی از آینده شان گفته نشده و به اصطلاح هپی اِندینگ کرده ماجرا را...

نمیگم رابطه دو نفره یا ازدواج چیز مزخرفیست و بر علیه اش نیستم چون در حال حاضر تنها چیزی که خلا عاطفی این مخلوق مفلوک را پر میکند همین گزینه است و راهکار دیگری در دسترس نیست. روش های هم خانه ای و پارتنری و حتی دوس پسر و دوس دختری هم راهکارهای عملی نیست و تنها هوس برانگیز است تهش معمولاً چیز چندشی میشود که حتی کسی داستانش را هم نمی نویسد و فعلاً تنها راه حل موجود همین ازدواج است که نباید انتظار خاصی ازش داشت ...

ماجرا در همین حد ساده است. بعد از چند ماه یا بهترین حالت چند سال که از ماجرا گذشت سوپرایز نشوید که چرا دیگر آن حس سابق را ندارید، چرا دستش را که میگیرید دیگر حالی به حالی نمیشوید و چرا بوسیدنش تیره پشتتان را مورمور نمی کند. خوب مگر کل تن انسان چند سانتیمتر مربع است و گشتنش چقدر طول میکشد بعد از مدتی دمای سلول های بدتنان با یکدیگر یکی میشود و حتی فکرهایتان هم فاز و به همین سادگی به هم عادت میکنید.

چاره ای هم نیست، به هر حال سیستم آفرینش بشر مشکلات خاص خودش را دارد و کامل نیست و در ورژن بعدی احتمالاً اصلاح میشود، فعلاً در همین حال باید ماند و تحمل کرد و با همین قانون کلنجار رفت و زندگی کرد فقط خواستم بگم از عشق انتظار خارق العاده ای نداشته باشید آن طرح ها و اسکچ ها فقط در خیال مجال زندگی دارند و تجربه های زندگی میلیاردها آدم نشان داده که نمود واقعیشان ممکن نیست.

اگر همان موقع به همان ویلا راضی شده بودیم و درگیر تخیل و تصور نشده بودیم لااقل تا الان سه-چهار تابستان در آنجا بساط کبابمان به راه بود و لذت هر چند کوتاهش را برده بودیم، خلاصه کلام تا میتوانید از همین که هست بدوشید و لذتش را ببرید...

سلاخی

2011-05-04T08:57:00.000-07:00

آمدم یک چیز خوب بنوسیم، خواستم دلقک بازی در نیارم، خواستم حرف جدی بزنم، غر نزنم، بگویم راضیم و بنویسم خوبم، نوشتم نتیجه اش شد صد و چل و هفت کلمه، که پر از واژه های گه و مزخرف ومرگ بود، تنها چیز خوب تویش یه کلمه "خوب" بود در آخرین جمله. دیدم به من نیامده، اصن بلد نیستم. بالذاتِ انسان بودنم درد دارم، خوب هم باشم درد دارم، خوب بودن برای یک ساعت، برای یک روز، کفاف این همه سال و ماهِ درد را نمیدهد، عمقِ واژه ی خوب تا یه لبخند و حتی پوزخند است، آنقدر سطحی است که با کوچکترین وعادی ترین پیشامد حسابش صاف می شود و چیزی نمی ماند برای خوب بودن، برای واقعاً و عمیقاً خوب بودن.

عادت کرده ام و دیگر هیچ چیز اذیتم نمیکند،شده ام عین سلاخی که سر هر گاو و گوسفندی را به اشاره ای می بُرد و باکش نیست که بگوید این لعنتی احساس دارد، درد را میفهمد. انتظار شعرِ علاقه از سلاخ احمقانه ترین کار ممکن است، عمق محبت یک قصاب تا حد جرعه ی آبِ قبل از سر بریدن است...

تمرکز بالا

2011-05-04T01:54:00.000-07:00

کار دارم و باید دو تا کار را تا فردا شب تمام کنم، دارم به خودم امید میدم که این پست را ده دقه ای بنویسم، بعد همه شب را دارم که حداقل یکی از کارها را تمام کنم، کلاً درس خوندن چیز گه مزخرفیست، گاهی وقتها یک سری چیزها هم روی روان آدم پیاده روی میکند و اعصاب آدم را له و تمرکز در همان نقطه کانونی جمع نمی شود، میرود برای خودش سیرُ سیاحت میکند، میرود تا سال هشتاد گاهی عقبتر مثلاً اهواز، باغچه، گل کوکب، دود وعود شجریان، میرود حتی تا بچگی، از آژیر خطر و زیر پله شروع میکند می رود تا فوتبال توی کوچه، دوچرخه آبی، شمشاد ها، تاب، چهار راه خطرناک خیابان نهم، بن بست خیابان هفتم، میرود تا دخترهای همسایه بغلی، سارا، سمیرا، میرود تا معلم کلاس دوم دبستان، که انقدر حرص خورد تا سکته کرد و فلج شد، تا معلم فهیم چهارم دبستان که پنجشنبه ها مشیری برایمان میخواند و ما نمی فهمیدیم. بعد گیرمیکند روی دایی، فوت دایی وهی می ماند همانجا هی جولان میدهد، بد میرسد به همه کسایی که مردند، هی جرواجر میکند، بعد می رسد هشتاد، هشتاد خوب بود، هشتاد تا هشتاد و چهار پر بود از زندگی، پر بود از عشق های هرجایی، زندگی بدون هدف و دردسر و کار واسترس معنی بهتری داشت، هشتاد و پنج میرود درسیاهی و بعد هشتاد شش میشود، هفت، هشت و نه و همه چیز در تکرار گیر میکند به همین راحتی...

فرار

2011-04-18T12:54:00.000-07:00

بچه که بودم، خوب اَز اِ دیفالت (as a default) تُخص یا تُقس یا حتی تُقص بودم و گویا از همان ابتدا زبان را به دروغ گشوده بودم و تبحر خاصی در دروغ گویی داشته ام و دارم کماکان، اصن دروغ میگویم عین راست که ممکن است بعد از مدتی به یک اصل هم تبدیل شود و حتی نه تنها دیگران بلکه خودم هم باورم شود.

بچگی را میگفتم یکبار با قاشق دیوار هال خانه را آنقدر کنده بودم تا به آجر رسیده بودم، با اُردنگی پدر بیخیال شده وحیف به گنج نرسیدم. یکبار هم با این چاقوهای اره ایِ عَن که مصیبتی بود پوست خیار باهاش بگیری، گل وسط قالی خانه پدربزرگ را در اوردم و در جیبم گذاشتم چون گل زیبایی بود و با این که گل قالی را در جیبم یافته بودند منکر شدم و هنوز هم زیر بار نرفته ام. دبستان هم که پدر همه را در آورده بودم، راهنمایی هم که اوضاعی بود، هر ظهر پنجشنبه پدر تشریف می آوردند مدرسه و میگفتند بگویید این توله این بار چه خطایی کرده، پنج شنبه های بدی بود، کار خاصی هم نمیکردم، فوقش عینک کسی یا دست و پایی ازشان میشکستم، دفتر کلاسی را سر به نیست میکردم و حتی یکبار هم چون در راهرو سوت زده بودم، خوب مدرسه گیری بود ولی در کل من هم کمکاری نمیکردم و تا آنجا که در توان داشتم خودم را برای پنج شنبه آماده میکردم که آقای پدر دست خالی از مدرسه برنگردد و کتک مفصلی بخورم حتماً.
سال سوم راهنمایی نمیدانم چه شد، در فازِ عن بلوغ رفته یا چه، آدمیزادی تر شدم و زیاد کسی را انگلگ نمیکردم و کلاً موجود افسرده ای شدم که تخیلاتش در حول و هوش وسایل لازم برای فرار از خانه و رفتن به ناکجاآباد بود، بعله یک زمانی به سرم زده بود از خانه فرار کنم و فک میکردم فقط به یک عدد دربازکن برای باز کردن قوطی کنسرو نیاز دارم و عیدی هایم که آن موقع به ده هزار تومان نمیرسید. حتی یادم هست نقشه هم خریدم و چون نقشه در ابعاد ایران بود، نمیشد خانمان را روی آن پیدا کنم یا حتی کوچه یا حتی محله مان را، اهواز یک نقطه بیشتر نبود، و چون راه فرار از خانه را روی نقشه نیافتم بی خیال فرار کردن شدم و خودم را در همان حال افسردگی یک چند سالی ادامه دادم تا به حالا...

پ.ن. حالا گوگل مپ آمده و راحت نه تنها خانمان بلکه مسیرها را هم خودش پیدا میکند، فقط دوبه شک ام کجا فرار کنم؟

به سرم میزند

2011-04-13T06:41:00.000-07:00

خوب من هم دلایل خودم را داشتم و دارم، الان هم که اینجام، دارم میمیرم از خواب، شب نیست، مثلاً ظهر است و باید دو تا کار مهم بکنم که یکیش یادم نیست. دیشب تا دو درس خواندم بعد رفتم سریال دیدم و به آقای مورچه غذا دادم، چراغ را خاموش، نمیدانم آقای مورچه در آن تاریکی غذا ها را دید یا چی؟ بهرحال صب هفت بیدار شدم بعد از خیلی بار زنگ، جر خوردم تا پاشدم، دوش و لباس و اتوبوس و امتحان ازین کارهای تکراری هر روزه، ناهار هم که خوردم رفتم روی چمن های محوطه دراز کشیدم، علی غر میزد که کیفش را که گذاشته ام زیر سرم، اِل است بل است، تویش موز دارد، ماشین حساب دارد، آی پادش آن توست، موز له میشود میریند به ماشین حساب، میریند به آی پاد، میریند به خود کیف و من چون دوستهایم را دوس دارم و تخم خود حساب میکنم به حرفش گوش دادم. من کلاً اطرافیانم را دوس دارم و خیلی کم انسون هایی هستند که طاقتشان را ندارم و این بد است، آدم فرق دوس داشتن های عادی و غیر عادیش را نمی فهمد چون برای هر دو نهایت ارزش را قائل میشود و این میشود که قاطی میشود، نمیفهمد واقعاً کی را دوس دارد. خوب من هم دوسش دارم ولی من هم دلایل خودم را دارم، من سرم شلوغ است، نمی خواهم کل وقت برای خودم همان هشت ساعت خواب باشد. من برای خودم وقت آزاد میخوام که بگردم توی یوتیوب یک آهنگ جدید پیدا کنم، با آهنگ همذات پنداری کنم، معاشقه کنم، وقت می خوام بشینم فیلم ببینم، کامنت بی خود توی فیسبوک بذارم، حالا مثلاً گیرم گفتم کار دارم درس دارم و بجاش ول چرخیدم، نرفتم که با کسی فیلان و بیسار کنم که شر میکنی، گفته ام سرم شلوغ است که با خودم باشم، مچ گیری نداریم که، این بچه بازی ها حالم را بد میکند و به سرم میزند گاه...

گاهی

2011-04-10T16:23:00.000-07:00

صندلی عقب ماشین، حرفهای مبهم علی و محمود سر پیدا کردن جای پارک، سردرد کهنه دورهمی دیشب، اعتیاد به اینترنت، موبایل، چک کردن یاهو مسنجر، خبر کوتاه و دلشوره آور و ناکافی، تماس با ایران غیر ممکن وسط خیابون، برقراری تماس با اینترنت داغون موبایل، چندین بار تلاش، فحش های چارواداری به خودم، به زمان، به مکان، شنیدن صدا، کم شدن دلهره اضطراب، گیج منگ و سوالهای بی ربط، اتمام تماس، نسشتن گوشه جدول، علی، صدای فندک، توی دستم سیگار، فکر و خیال، فکر وخیال...

میگن غربت غم داره، میگن هوم سیک میشی زمان که بگذره، میگن دل تنگ خانه و خانواده و دوست می شی، میگن افسرده میشی سر خورده میشی، حرفهایی که حقیقته ولی مهم نیست، همه این حالتها گذراست و قسمتی معمولی از زندگی که قابل هضمه، که با یک دیدار مجدد با یک تماس کوچیک حل میشه ولی کسی بهت نمیگه وقتی دور باشی اتفاقی بیفته حتی کوچیک و نگران باشی، شب چه طولانی میشه، نمیگن که این با بقیه فرق داره، نمیگن که چاره نداره، نمیگن که جر میخوری از یک دقیقه بی خبری، نمیگن چون نمیدونن و من هم نمی دونستم که چه سخت و غیرقابل تحمل میشه زندگی گاهی ...

ماهی بودن سخت است

2011-03-21T09:37:00.000-07:00

سال نو چیز بی خود مزخرفیست، آدم دو هفته مانده به تحویل (ما که نفهمیدم چی را تحویل میدهند یا تحویل میگیرند) به لقاالله می رود، که من نمی دانم دقیقاً به کجای خداوند اشارت دارد، بعله رسماً له میشود که خرید کند، خانه تکانی کند و مادرش گیر اسیدی بدهد که کمدش را بیرون بریزد و دستمالی تهش را بکشد، خوب شاید آدم در کمدش سر بریده ای داشته باشد و دوس نداشته باشد یادش بیفتد و با آدم حرف بزند، سر بریده ای که با آدم حرف میزند ترسناک است و اگر کسی به این مساله علاقه دارد، رسماً مریض است و مشکلات حادِ روانیِ خودمرگی دارد، این کمدها عن هستند، بیرونشان که میریزی خاطراتِ ششصد سالِ سردرگم پر میکشند، کلاً بال و پرِ هر خاطره ی خوب و بدِ تخماتیک را باید چید. بعد که شیشه و در و دیوار خانه برق زد، جیب پدر خانه به ته رسید، تازه آدم ها یادشان می افتد اعصابشان از این همه کار و فشار تخمی است و باید بزنند پدر هم در بیاورند، حاضرم شرط ببندم بالغ بر 50 درصد خانواده ها یکی از اعضایشان با آن یکی درست موقع سال نو مشکلات دعوایی دارد، سال نو را واسه همین گذاشته اند که مردم یک هفته به آن همدیگر را جر بدهدند یا حتی شب قبلش، بعد سال که نو شد بیایند بگویند در این سال جدید زشت است با هم آشتی کنید، هر خانواده ای که اینگونه نباشد یحتمل احساسات سرخورده ای در خود دارد و حتماً شاد نیستند، اینگونه دعواها نمک زندگی است و نمک زیاد در رگ کبره بسته وآدم را سکته میدهد. سال نو عن است، سال نو یک مبدا من در اوردی است که آدم بشمارد، آدم مرض شمردن دارد، باید حتماً بشمرد، اگر تواناییش را داشت تعداد نفسهای روزانه ای که میکشید را هم میشمارد، آدم موجود اسکل بدبختی است. مشکلات حاد روانی دارد که امیدوارم در ورژن بعدی آفرینش اصلاح شود.

این قبل سال نو است، بعد سال نو هم آدم از پانزده روز تعطیل مزخرف حالش بد میشود، اصلاً آدم 15 روز در خانه باشد و هی چش در چش مادر و پدر باشد، مگر میشود پرشان به هم گیر نکند ودعوایی رخ ندهد. دربهترین حالت پدر مادرها پرشان به هم گیر میکند و تعطیلات به گه کشیده میشود و بچه ها دعواهای والدین خود را عق میزنند و دچار مشکلات روحی و شب ادراری میشوند و دوستانشان آنها را شاشو شاشو شرمنده جارو به دمبش بنده صدا میکنند چون آدم در زندگی همیشه تعداد متنابهی دوستهای بی شعور دارد و تنها یکی یا دو تا دوست فهمیده ی روشنیده داشته باشد.
آدم پانزده روز که بهترین زمان برای رفتن به مسافرت است را باید در جوار خانواده طی کند، چون اگر برود سفر، خانواده جرش خواهد داد که حتی عید را در کنار خانواده نمی خواهد باشد و متهم به نفهمی، بی شعوری و نداشتن عِرق یا حتی ارق خانوادگی میشود (مردیم با این زبان فارسیتان که از هر حرفی ده تا دارد) و کلاً زیر علامت سوال سنگینی میرود همچو صلیبِ روی دوش عیسی،. بعد اگر آدمِ مزخرفی باشد و این چیزها برایش مهم نباشد و کر باشد و بگوید من الان آدم بزرگی هستم (شیشکی حضار) و خودم میدانم چی خوب است وچی بد و برود سفر تا دویستّ (بعله با تشدید ت) سال پدرت در می اورند و هی در چشت میکنند آن سفرت را، من خودم سه-چهار سال پیش عید را با دوستان رفتم شیراز هنوز که هنوز است دارم تقاص پس میدهم.

از آن طرف قبل از عید تا ده روز بعد عید حتی در بعضی موارد قبل از عید تا قبل از عید موجودی وارد خانه میشود به اسم ماهی که هی در تنگ دور و بر خودش میچرخد و هیچ کار مفیدی نمیکد جز شاشیدن در تنگ خودش، رسماً بعد از مدتی آب تنگ به شاش تبدیل میشود و در همان شاش خود میمرد چون عید است و مردم به نهایت گشادی رسیده اند و حوصله عوض کردن آب تنگ را ندارند. وقتی ریق رحمت! را سر کشید، مثل برگ می آید روی آب و اینجاست که نتیجه میگیرم روح وزن دارد چون بعد از اینکه روحِ ماهی از بدنش جدا شد، سبک میشود و می آید روی آب، این از قوانین پایه ای فیزیک دبیرستان است.
من با ماهی همدردی عمیقی دارم، هر موقع به اینجایم میرسد، بعله دقیقاً به همین جایم میرسد و میخواهم بزنم زیر کاسه آدم بودن ام و زندگیِ گه آدم را زیر سوال ببرم، به ماهی های بدبخت فک میکنم که هیچ دلخوشی ندارند، حتی آن نیاز ساده س.ک.س را هم ندارند و یک عمر هی آب می خورند و آخر هم میمرند، خیلی مفید باشند ویتامین دی یکی دو تا آدم مزخرف مثل من را تامین میکنند. این خیلی بد است که آدم در زندگی هیچ کیف حلالی! نکند و خیس خیس بمیرد، آدم وقتی میمیرد لااقل باید جایش خشک باشد. به ولای علی ماهی بودن سخت است، یکبار یکیشان مرا خفت کرد به من گفت هو آدمِ مرفه بی درد...

یک پست طولانی

2011-02-18T09:19:00.000-08:00

"اول از همه یک"، اینو یه بار همایون با لهجه ترکی اش هفت هزار سال قبل گفت، الان سه روزه افتاده رو زبون من، هر جا میخوام ور بزنم میگم اولاً یک، دِ اولاً یکُ مرض دِ اولاً یکُ کوفت، والا به قرآن حتی به انجیل.

یک عمری است اینجا نیامده بودم بنوسیم، هی می خواستم از سفر پاریس بگم و غیره هی حوصله ام نیامد، تا همین هفته پیش گفتم بیایم یک عدد پست چارواداری سیاسی بذارم توی وبلاگ، طبعاً چون آدم ترسویی هستم و حالا که کسی دستش به من نمیرسه دهن باز کرده ام، والله این را گفتم ولی بی انصافی نکنید و این را هی در سرم نکوبید، درست است زبانم دراز شده ولی هیج وقت بزدل نبودم یا حتی بذدل، اگر اولی درست باشد و ربطی به بز داشته باشد من نگران زبان فارسی میشوم، به جان خودم به چشم خودم من بزهایی را دیدم که در ناکجا آباد یه صخره یا کوه وایساده اند و راحت علف جویده اند که اگر من را در آن مکان قرار میدادند، فی الوقع در خودم می شاشیدم و به گه خوردن می افتادم و حتی شاید از ترس گریه میکردم و دست به دامان حضرت عباس و 124 هزار پیغمبر موجود میشدم، پس می توان نتیجه گرفت بزدل درست نیست و بذدل درس است، حالا هست؟

آها پست سیاسی را میگفتم، فکرش دراتوبوس که می آمدم دانشگاه، در مغز پرورده شد، همانطور که میدانید من هر روز 40 دقه در اتوبوس هستم، نمیدانستید؟ خوب حالا که میدانید سری بعدی که گفتم یادتان باشد حتماً (طنز رو به اضمحلال نویسنده) و این 40 دقه نقطه اوج تفکرات من است چون در حالا نیم چرت قرار دارم و این خوب است و مغزم برای خودش بازی بازی میکند، خلاصه در اتوبوس حرفهایم را دسته بندی کردنم تا بیایم بنویسم در وبلاگ، تا رسیدم دوستی آنلاین شد، گفت چرا وبلاگت فیلتره، من کف کرده بودم، که این برادران ارزشی و پلیس امنیت اجتماعی چقد خفن شده اند و فکر مرا خوانده اند و جلو جلو فیلتر کرده اند توی مایه های آن فیلم که اسمش یادم نیست ولی فک کنم تام کروز درش بود، اسم فیلم چه بود؟ الان رفتم آی اِم دی بی را زیر و رو کردم تا اسم فیلم یادم بیاید ،اسمش گزارش اقلیت بود، حالا اصلاً یادم نیست چه ربطی به حرف من داشت، مرا به چه کارهایی وادار که نمیکنید، بگذریم، از آن طرف هم خوشحال بودم که چه وبلاگی دارم من، که فیلتر شده، بعد که فک کردم دیدم در این وبلاگ هیچی ندارم که هیچ، هیچ هم در مقابل وبلاگ من فخر فروشی میکند، حتماً کلهم بلاگر را فیلتر کرده اند که فی الواقع همین بود، توی روحشان، اصن تف توی بزاقشان.

سه هفته پیش رفته ام موهایم را کوتاه کرده ام مثلاً، هنوز که هنوز است در آینه که نگاه میکنم جای جای چریدنش مشخص است، این بار که بروم با ایما و اشاره که پرسید چه مدلی بزنم، فی الواقع خواهم گفت تخمی بزن، خیال خودم راحت میکنم که لااقل خودم این مدل را انتخاب کرده ام. حالا خوب است چار دانه مو بیشتر نداریم و اهل فشن مشن و قرتی بازی نیستیم وگرنه سکته را زده بودیم و نصف بدنی از خودمان فلج کرده بودیم.

این پارک کریستال دقیقاً در حلق ما قرار دارد و ما نه ماه است اینجاییم و نرفته بودیم یک نگاهی بش بیندازیم، تااینکه هفته پیش محض گشادی و نداشتن نفریحات سالم دیگری رفتیم و دهانمان باز که اَ اَ اَ اینجا چقده زیبا و خوشگل است، واقعاً در مخیلمان نمیگنجید همچین جای زیبای در باسن محل اقماتمان باشد. البته هوا هم ابری بود باد خنکی هم می آمد و همه اینها ما را تا سر حد جنون از زیبایی برد به جان بچم، بعد کلی پرنده برای خودشان انجا میچریدند، طاووس! (آیکن اسمایلی تعجب) یک گله طاووس برای خودشان ول بودند و مثلاً دلبری می کردند تا چیزی بدی بهشان بخورند، پدسگ یکیشان دنبالم افتاده بود، درست است که از نظر فیزیولوژی نمی تواند پدرش سگ بوده باشد ولی این اصطلاحی است که آدم می تواند به هر موجود زنده و حتی غیر زنده برای نشان دادن شدت پورو گری اش نسبت داد.

بله دو هفته پیش آمدیم دانشگاه، دیدیم کامپیوترمان خاموش است، تازگی ها عادت گهی پیدا کردم کامپیوترهایم را روشن میگذارم، مثلاً الان آن پیرمرد خسته، لپتاپ کهنسل روی میز خانه 65 روز ناقابل است روشن است و من اصلاً میترسم خاموشش کنم دیگر روشن نشود، کامپیوتر دانشگاه هم همچینین، خلاصه آمدیم دیدیدم کامپیوتر دانشگاه خاموش است، دکمه پاور را زدیم، روشن نشد، باز دوباره زدیم شد ولی روی مانتیور جیزی نیامد، هی زدیم هی هیچی، یکباره آمد، سریع یک نرم افزار بک آپ نصب کردیم که سریع جمعو جور کنیم، نصب برنامه که تمام شد خودش را عن کرد، گیر سه پیچ داد که باید ری استارت کنی وگرنه من کار نمیکنم، ری استارت همانا و روشن نشدن سیستم همانا، 5 روز تمام گریه کردیم، هرجه برنامه ریکاوری موجود بود را تست کردیم، دست به دامن هر بنی بشری شدیم، سفره انداختیم، مشکل گشا دادیم ولی درس نشد که نشد و ما افسرده شدیم و علاقه زیادی پیدا کردیم که از بالای پاگرد طبقه سوم هی پایین را نگانگاه کنیم، کلاً کامپیوتر را زدیم زیر بغل پرتش کردیم روی میز مسئول تعمیر تا یک عدد ویندوز اورجینال روانه هاردی جدید کند، این آقا هم هی پشت گوش انداخت، طفلی الکساندر، زیرآبش رو زدم ایمیل زدم به استاد مربوطه من الان دو هفته است کامپیوتر ندارم و این لپتاپ جقله پدر چشمهایم را در آورده ، رسیدگی نکنی برمیگردم خونه ور دل خانم مادر، دکمه سند ایمیل را نزده بودم، استاد مربوطه با صورتی بنفش تشریف آوردهددر محل کار و الکساندر طفلکی را شستند و من و از خجالت تبخیر شدم، خلاصه قول داد که فردا درس و سالم تحویل من دهد، امروز آمدم دانشگاه دیدم کامپیوترم روشن است، و میخواستم دست بگار نصب برنامه های مختلف بشم که دیدم ای بابا این که دسکتاپ خودمه اینم فایلهای خودمه اینم که ویندوز قدیمیه است، پرسیدم هوی الکساندر چکار کردی ضمن اینکه حتی قصد داشتم بغلش کنم، گفت هیچی زدم برق دکمه پاور رو زدم،

من الان حرفی ندارم، چی بگم؟؟؟؟؟

آهای نفس کش

2011-01-27T16:55:00.000-08:00

الان حرفی برای گفتن ندارم، محض بی حوصلگی اومدم، رفتم وبلاگ بازی هامو کردم و دلم خواست یهواکی که بیام بنویسم، من دوس داشتم یعنی هنوزم دارم که بنویسم یعنی همونقد که ور می زنم می تونم بنویسم ولی آدم هر چی که به ذهنش میاد رو نباس بگه و هرچی که میگه نباس بنویسه، اینا مدرک میشه، دردسر میشه، اصن هرچیزی مکتوبه دردسره، فاجعست، بعدا میره به چش و چال خود آدم. به دخترک آدرس وبلاگمو ندادم، این خیلی خوبه، این یعنی میشه نوشت بی اینکه بترسی یه ناخون گنده بره تو چشت، البته روشنفکره ولی هر ناخونی می تونه محض تصادف هم بره تو چش آدم، واین یه احتماله که وجود داره و احتمال با این همه فرمول بازیش بازم از هیچ قانونی تبعیت نمیکنه، خره دیگه ، میفهمی که چی میگم.

خستم، خیلی زیاد، می خوام بخوابم بلکه فردا جای ظهر صب بیدار شم، کار کلافم میکنه، از همه بیشتر آدما کلافم میکنن، آدما زیادن، آسانسور هم خرابه، دستم نمیاد چار طبقه بیام پایین قهوه و غیره بگیرم برم بالا، عصبی میشم به عالم و آدم گیر میدم، دعوا را میندازم با خودم، با کتاب، با کاغذ، با کیبورد احمق، با صندلی، با زیپ شلوار، یا یه فانکشن وسط کد نویسی، با شهرام ناظری، با میوز که می خونه "دِی ویل نات فورس آس"، با ایمیل دانشگاه که روزی بیس تا ایمیل مزخرف بهش میاد، با امتحان سه شنبه، با شکلک چشمک یاهو، با کارت مترو، با ساعت یک و چارده دقه، با ملافه، با ژامبون مرغ، با شیفت و دیلیت، با زنگ موبایل، با فندک، با چاقو همکاره، با چکه آب دستشویی، با ماهیتابه نشسته از هفته قبل و دمپایی لا انگشتی.

بکش بالا تف کن

2011-01-17T08:16:00.000-08:00

یکی از بزرگترین معضلات بشر همین پروسه سر به نیست کردن آب اضافه بدن است، اصلاً این پروسه آنقدر مهم است که باید برایش کتاب نوشت، کسی نیست که از بچگی مشکلات نقشه کشی روی تشک و لحافش را نداشته باشد و در بزرگ سالی در یک مکان نامناسب مثلاً در اتوبوس به سمت قلعه رودخان ش.ا.ش خرتنق گلویش را نچسبیده باشد و سرش را به پنجره ی اتوبوس نکوبیده باشد.

راند یک:

حالا محل به وجود آمدنش کجاست؟ موجود نرم و ظریفیست که کلیه نام دارد که اگر کسی در دعوا لگد مالیت کرد اول از همه این موجودات شریف میمیرند و خون بالا می آورند، این موجود ظریف علاوه بر گریه کردن گاهی محض آزار مثلاً لج میکند و یهو سنگ ساز می شود و سنگ کلیه یا همان قلوه سنگ تولید می کند و پدر صاحبش در می آورد، آنقدی که صاحبش خون گریه کند و زمین را گاز بزند و بخواهد خودش را از پنجره بیمارستان به پایین پرت کند و یا با وینچستر مگنوم 44 خودش را راحت کند ولی چون اینجا پنجره ها نرده دارد و خرید فروش اسلحه فقط در بعضی ایالت های آمریکا آزاد است، شخص مورد نظر مجبوراست همان خون گریه کند، ضجه بزند و صبر کند که سنگ مورد نظر که از هر زاویه ای وجوه کریستالی خشن و تیزی دارد، مسیر(میزنای) را خراش بدهد و از شرش راحت شود و بدین ترتیب بشر موجورد نظر از ویرجینیتی بیشترین دردی که قرار بود در زندگی تحمل کند، در می اید و به قول معروف مرد میشود و رسماً نیازی نیست به سربازی برود که نمی دانم چرا معاونت محترم! وظیفه عمومی این جور معاف شدگی را در آن دفترچه کاغذ کاهیشیان نمی گذارند، من ش.ا.ش.ی.د.م بر آن دفترچه و دفتر دستکشان...

راند دو:

در بلاد کفر دستشویی های عمومی مردانه سبک متفاوتی از ایران دارد، یک عدد توالت فرنگی برای شماره دو دارد و تعداد بیشماری ازین سرپایی ها برای کارهای سرپایی دارد، که اولش چون حُجب حیا داری و ازین حرفا هی وایمستی که بروی سراغ همان یکدانه فرنگی و در چارچوب بسته ای که هیچ بنی بشری نگاهت نمیکند خودت را بروز دهی ولی بعد از مدتی کم کم عادت میکنی اقدام به همان سرپاییهایی کنی که بیست سانت از هر دو طرفت هم یک نفر دیگر دارد امتحان شفاهیش را پاس میکند، ممکن است یکی دو باراول حین اقدام، حجب حیا باعث شود که ناکام بمانی ولی کم کم راه میفتی، حالا مشکل اینجانب این نیست، من دیگر عادت کرده ام، و عین خیالم نیست بغل دستی هم وجود دارد یا نه، ولی شانس گندم هربار به دستشویی مربوطه در طبقه خودمان میروم یکهو سرکله استاد محترم هم پیدا می شود و جالب اینکه شروع به احوال پرسی هم میکند و حین انجام این امر خطیر سوالهای مربوط به پروژه و کار را هم میپرسد و من را دچار استرس میکند و نمی دانم به صورتش نگاه کنم به دیوار مقابل یا به کجا، الان مدتی است از ترس وقوع دوباره این ماجرا میروم طبقه پایین، راحت و با دل آسوده و فراغ بال م.ی.ش.ا.ش.م بر هر خاطره ی بدی ...

سفرنامه استانبول

2011-01-02T18:30:00.000-08:00

عدلی همان یکی دو روز مانده به سفر من، باد و برفی شد در فرانکفورت که فی البداهه تعداد سیصد پرواز ناقابل کنسل شد و ما هی در هول و ولا، از دو روز قبل تا سه ساعت مانده به پرواز هر نیم ساعت وبسایت فرودگاه فرانکفورت، لوفتانزا و فرودگاه پورتو را هی هی چک می کردیم، خلاصه فک کنم این دعای عجیب غریب خانم مادر بود یا هرچه که پروازمان صورت گرفت و از پورتو رفتیم فرانکفورت و ملتی را دیدیم که از در و دیوار آویزان بودند و پروازهایشان کنسل، سه ساعت تا پرواز بعدی من مهلت بود، شب قبل نخوابیده بودم، رفتم یک گوشه دنج روی زمین نشستم، ساعتم را برای دو ساعت بعد آلارم دار کردم و تخت دیوار، نشسته مانند خوابیدم و بعد بی هیچ دغدغه ای در پرواز دوم هم خوابیدم و ساعت 6 در فرودگاه استانبول به مدت یک ساعت و اندی در صف چک کردن پاسپورت معطل شدم و آقایی خواست سر ما را برای تاکسی گول بزند که ما گول نخوردیم و نفر بعدی بدتر از اولی ما را گول زد و 50 لیر ناقابل یا همان 25 یورو خودمان را ازما چاپید، منهای اولش که راننده تاکسی بحث سیاسی وسط کشید و خواهر و مادر رییس مملکت ما و خودش را شوهر داد، بقیه اش را خواب بودم، هتل ما "مارمارا" در منطقه "تکسیم" بود که در قسمت اروپایی ترکیه جا داشت، خیالتان را راحت کنم قسمت آسیایی اش را اصلا ندیدم و علاقه ای هم نداشتم و گویا تعریفی هم ندارد، یک ترافیکی بود اقا، از فرودگاه تا هتل کم کم یک ساعت در راه بودیم که شیشصد باری با اوف اوف ترافیکی راننده از خواب بیدار شدم و آخر هم که تیغ زد رفت پی کارش که انشالا آن نصفه اش را که ناحق از ما گرفت خرج پنچری ماشینش کند. آقای پدر و خانم مادر صبح رسیده بودند و هتل هم نبودند بماند که با چه جنگولک بازی پیدایشان کردم، تجدید دیدار، ماچ و بوسه و ازین حرفا...
ترکیه مردم مهربان ولی به غایت کلاه برداری دارد، اصلا راه ندارن ناآشنا باشی همه چیز را 5-6 برابر قیمت بهت می اندازند و بس که ایرانی ها آنحا را آباد کرده اند تقریبا لغات فارسی لازمه برای خر کردن مشتری های ایرانی را بلدند، ماشالا به ایرانی ها که همه جای ترکیه پهن بودند، یعنی در خیابان ها و اصلا هرجا نمیشد یک ایرانی نبینی که بلند بلند دارد چیزی را به بغل دستی اش نگوید.
از جاهای دیدنی ترکیه مسجد ایاصوفی، توپکاپی و مسجد آبی را در یک صبح تا عصر زیارت کردیم که بالحق جاهای قشنگی بود، مخصوصا ایاصوفی که قبلا کلیسا بوده بعد یکی زده بود تصرفش کرده بود مسجد شده بود، ولی آدم منصفی بود و رد پای مسیحیت را در در و دیوار پاک نکرده و فقط اسلام را به آن اضافه کرده بود، توپکاپی هم کاخ مانندی بود که تویش یک مقدار زیادی موزه داشت که از کلید کعبه و این حرفا تا تاج سر و لباس نوزادی سلطان احمد درش بود...
یک روز هم رفتیم نایب و چلو کباب درس حسابی زدیم که نیم ساعت بعدش گلاب به رویتان، روم به دیوار از درد کلیه همه را عق زدم، فردایش هم با کشتی رفتیم جزیره بیوک آدا که ساکنانش آدم های پولدار استانبول بودند و خانه هایی داشتند آقا، تو بگو قصر، دور تا دور جزیره را با اسب چرخیدیم، اسب ها بوی اسب میدادند و باران خیس می آمد و بعد همان جا ناهار ماهی خوردیم ما که نفهمیدیم چه ماهی بود ولی بد نبود، برگشتیم هتل و بقیه اش را خانم مادر هم پدر ما و هم پدر آقای پدر را با دیدن مراکز خرید در آورد، یک بازار بزرگ دارند که بهش میگویند گرند بازار که یک اسم دیگری هم دارد که یادم نیست و تا دلت بخواهد مرکز خرید که گنده ترین و شیکترینش جواهر است که تقریبا همه برندها در آنجا بود، این را هم بگویم، در استانبول وارد هر مرکز خریدی می شدیم باید ازین ایست و بازرسی بدنی های بیق بیقی رد میشدیم و این خیلی مسخره بود...
در راه بازگشت هم یک اقای بی ادبی در هنگام "چک این"هی گیر داد به کارت اقامت ما و هی ما را نگاه کرد هی عکسمان را، هی مارا نگاه کرد، هی عکسمان را، بی پدر، ده دقه زل زد به چشمهایمان و هی سوال پرسید، می خواستم فش کشداری چیزی بدم گفتم روابط دو کشور تیر و تار نکنم، والا...
پ.ن. خیلی خلاصه بگویم، استانبول جای قشنگی است برای آنهایی که ایران گردی نکرده اند، ولی خوب جای خوبی برای عیاشی است و امکانات بسیار خوبی در این زمینه دارد....

مازوخیسم

2010-12-25T15:59:00.001-08:00

در استانبول هستم ولی توضیحات مربوطه بهش رومیذارم برای بعد، هوای خیلی خوبی بود سه روز گذشته، از امروز عصری بارون گرفته، خسته بودیم و زود برکشتیم هتل، ساعت هشت به وقت استانبول، شش به وقت پورتو، و نه ونیم به وقت تهران، آنلاین شدم که با دخترک صحبت کنم، نبود، پیغام گذاشته بود، از دیشب خسته ام و تازه بیدار شدم و باز میخوابم و فردا تماس میگیرم، نگرانی ام برطرف شد و با غیره چت کردم و همزمان به حرفهای خانم مادر توجه میکردم و حواسم بود که سوالهای پدر را چش در چشم و با حوصلگی جواب بدهم و به طرز عجیبی دلم برای خانه و زندگی ام در پورتو تنگ شد. حوصله ام سر رفت و دو قسمت از سریال مضحک مثلاً طنزی به اسم "کوگر تَ اُن"* را دیدم و در یک صحنه عجیب گیر کردم، شخصیتی در داستان سریال هست که از زنش طلاق گرفته برای این که او بسیار زیاد دلش بچه می خواسته و زنش اصلاً و ابدا، به همین دلیل به این تفاهم! رسیدن که از هم جدا بشن و هنوز بعد از یک سال در تنهایی و افسردگی بعد ار جدایی زندگی میکنه و نقطه اوج ماجرا اینجاست که دوستش بهش خبر میده زنش رو توی خیابون دیده که حامله هم بوده، من عجیب در این حس گیر کردم و به طور مازوخیسم داری هی خودمو میذارم جای اون مرد و هی شنیدن خبر و شوک ناشی از شنیدش رو تکرار میکنم و میمیرم، هی میمرم، درد کلیه و آهنگ "حواس من کجاست"** هم بر تلخی اش بد اضافه میکنه...

*Cougar Town

**where is my mind-Maxence Cyrin

توجه مضاعف

2010-12-20T18:27:00.000-08:00

یک چند صباحیست یعنی مثلا یک ماه از سر بیکاری در اتوبوس با خانم پختی دو تا بحث جداگانه را هی کش میدهیم، یکی اش همین مساله چش شور است و این حرفای خرافاتی که ای کاش لال میشدیم و حرفش را نمی زدیم که از سر این ماه تا به حال هر دو تایمان پشت هم بد می آوریم البته او یعنی خانم پختی بیشتر بد می آورد من اگه جای او بودم از همان طبقه دوم محل زندگی اش خودم را می انداختم پایین، البته این را هم بگویم که دو طبقه هم منفی دارد با احتساب هم کف می شود 5 طبقه و کار تمام می شود ولی خوب آدم کنه ایست و دو دستی چسبیده به زندگی و مثل من نیست که تا به ایستگاه می رسد اتوبوس برود، هی بخواهد خودش را جلوی اتوبوس بعدی تلف کند و خودش را از زندگی کسالت بار راحت بله او موجود جان دوستیست ولی من جانم در کف دستم است. زندگی برای او قابل تحمل تر است و من خودم آدم قابل تحمل تری هستم.

بحث دوم همان بحث پانوشت پست قبلی که مربوط به فنی های بیچاره خصوصاً برقی مخابراتی است، بابا این بیچاره ها یعنی ما ریسرچرهای بدبخت خودمان را جر می دهیم و هی علم را هول می دهیم ولی هیچ کس قدر نمی داند، و این زور در بیار است، این ها یعنی ماها عرق می ریزند، موهایشان سر همین کار می ریزد، مغزشان جر می خورد، شب ها کابوس می بینند، هزار و یک مرض روانی میگیرند تا یک نقطه از دایره علم پر شود بقیه یعنی کلهم کره زمین حالشو ببرن، مثلاً الان در حال حاضر یکی دارد خودش را میکشد که سیستم راداری را یک هول اساسی بدهد، بعد حتی خود من هم که جزو این قشر محسوب می شوم هم اسمش را یادم رفته ، اسمش را میگذاریم ایکس، همین آقای ایکس آدم خفنی است اصن در همین علم و دانش موهایش را سفید و کله اش را کچل کرده، بعد اسمش را در گوگل که می زنی فوق فوقش یه صد هزارتایی نتیجه جستوجویش باشد، همین کار را با مثلاً با یک خواننده درپیست درجه هشتی انجام بدهی، کمِ کم چندین میلیون پیج قربان صدقه اش رفته اند یا همین بازیگران فیلم ها و سریال های بذری، آی ملت یقه شان جرخور این آدمها میکنند نه تنها آدم های عادی بلکه قشر فرهیخته جامعه هم همینطور، اصن وضعیته آقا، بیچاره ما، بیچاره من که در این ورطه اسف بار افتادم، برای همین است که گاه به سرم میزنه بزنم زیر بساط، برم بشینم یک گوشه تنگی، دنجی، چیزی، شروع کنم مثلاً به نوشتن، هی ..شِر تفت بدهم روی کاغذ بعد ملت بخوانند، به به کنند. همین است، یا مثلاً گیتاری، سه تاری بردارم بشینم یه گوشه شعرهای بندتنبانی را همراهی دلنگ دلنگش کنم مردم خر کیف شوند، بگویند واویلا، بله همه ما در زندگانی به توجه دیگران نیازمندیم، به ولای علی اگر در همین حدی که یک پورن استار را تحویل میگیرند، دانشمندی، محققی، چیزی مثلاً آقای ایکس را تحویل میگرفتند، تا الان به ته علم رسیده بودیم. آخر آدم باید یک انگیزه ای داشته باشد که خودش را جر بدهد، مگر مرض دارد...

میت دِ پرنتس با اعمال شاقه

2010-12-18T08:57:00.001-08:00

دارم همچو اسب کارهایم را میکنم ولی این اسب هی وسط کارهایش خوابش میگیرد، گاهی دلش میگیرد، گاهی کلیه اش درد میگیرد، کلاً اسب بی خودی است و ملخ هم وضعیتش بهتر از این است، حالا پروکراستیشن* را هم به این مقوله اضافه کنید ببینید چه آشی می شود. اصلاً حرکت نه تنها سرعت پیدا نکرده بلکه کندتر هم شده، گاهی رو به عقب حتی، عذاب وجدان هم می زند پدر کمر صاحبش را در می آورد. حالا چرا اسبی شدم؟ قرار است پنج روز ناقابل در ایام مبارک و فرخنده کریسمس و سال نویی بروم استامبول بلکه خانم مادر و آقای پدر را آنجا ببینم، هم دل آن ها باز شود هم دل بی صاحب صاب مرده ی خودم، بعله این جر خوردگی من باب رفع دلتنگی است نه چیز دیگری، البته بماند که یک سری از دوستان هم سیخونک گرفته اند دستشان ودر چش و گوش و هر ناکجا آباد ما فرو می کنند که دو-سه هفته بعدش برویم تِنریف (جزایر قناری) خوش بگذرانیم و فلان و بِسار ولی ما هی ضجه می زنیم نه نه نمی شود ما خیلی گرفتاریم، بیچاره ما، هی اصرار را در حلق ما می کنند، علی الحساب با هر بار نه گفتن ما، بلیط می خرند برای ما، اتاق رزرو می کنند، ماشین رزرو میکنند، رسماً الان برنامه سفر جور جور است به شرط جر خوردن من تنها...

پ.ن. شبی بهتر از امشب پیدا نکردیم که جایگزین یلدا باشد، امشب به مناسبت یلدا قرار است جمع شویم، انار و هندوانه ، فال حافظ و قلیون دو سیب، تا خاطره اش کنیم.

پ.ن. به ولای علی فنی ها خصوصاً قشر برقی اش علی الخصوص رِسرچرهایش بیچاره ترین آدمهان، تازگی ها اینقدر این مساله با فکرم ور رفته که گاه به کله ام می زند بزنم زیر همه چیز و.... مفصل است باید یک پست در موردش بنویسم تا عمق فاجعه را حس کنید.

Procrastination*

یک صبح دل انگیز ابری با احتمال بارش فروون

2010-12-05T13:58:00.000-08:00

امروز صبح حرکت زیبایی در هنگام کد زدن انجام دادم که هرکس دیگر جای من بود یحتمل مانیتوری، کیبوردی، کمِ کم سر خودش را میزد به دیوار، فردا صبح تحویل فازِ نمی دانم چندمِ کار است و من آمدم قرتی بازی به کد اضافه کنم و مثلاً خیر سرم برای برنامه آپشن بک آپ هم بذارم که با همین بک آپ کوفتیِ طراحی شده توسط خودم، به باد رفتم. خوب دردآور است آدم با سیستم بک آپی به باد برود که قرار است از همین امر به باد رفتن جلوگیر کند.
وضعیت فراتر از به باد رفتن و اینها بود ولی خوب به جای عصبانیت، خندم گرفت بس که آدم خجسته ای هستم و صبح زود را با اس ام اس بدین مضمون بیدار نشده ام که"مشترک گرامی صورتحساب دوره فیلان تا بیسار شما، شونصد هزار می باشد، همراه اول" تا اولی صبحی اخلاقمان گه مرغی شود که اینها دزدند و توی همان خواب و بیداری دو دو تا چهار تا کنیم که این صد تومان ناقابل را اینها چرا می دزدند و چرا مادر مخابرات بی تربیت است.
بله آقا اصن وضعیته اینجا، صبح را با هشتمین آلارمی که با فاصله های 5 دقه ای کوک کرده ایم بیدار می شویم، در گوگل آب و هوای بیرون را می سنجیم و چون آدم شکاکی هستیم، دستمان را میگیریم روی بیلبیلک بالابرنده کرکره پنجره به زانو که رسید خم می شویم، بیرون را می پاییم و حتی اگر هوا صاف باشد باز هم چتر لندهورمان می گیریم دستمان می رویم بیرون، وای میستیم توی ایستگاه اتوبوس و 30 دقه بعد می روم توی لَب. هی، های، هلویی میگم و بقیه، هی، های، اُلا، سکوتی چیزی تحویلمان می دهند و اگر مثلاً پنج شنبه باشد مثل امروز و کلاس نباشد، کار خودمان را میکنیم. ناهار دست جمعی ایرانی! (نسبتا ایرانی) می رویم می خوریم و بعد دوباره پروسه کار، قهوه، کار، قهوه، و چون این روزها هوا سرد است، یک لیوان ازین قهوه ها ما را به اندازه یک پارچ آب راهی دست به آبی میکند که آب ندارد، اصلاً بزرگترین مشکل این فرنگی ها همین است که همشان باسن آب ندیده هستند.
بقیه روز را حوصله ام نمیاد شرح ماوقع بدم،شاید بقیه اش فردا، خسته ام و مثلا فردا باید صبح زود بروم جلسه و این حرفا، و دلم بسیار زیاد واسه ی اون خیار کج و کوله ها تنگ شده، با لیموترش و نمک ،حاضرم یک کیلو از آن خیارها را حتی شده 50 یورو بخرم به جون یهودا اسخریوطی.

پ.ن.گاهی کلمه های به هم جفت و جور نمی شوند، ناقصند، مشکل دارند، نمی شود باهاشان مثلاً فریاد زد... گاهی باید نگاه را هم ضمیمه کرد...

گذر

2010-11-25T18:23:00.000-08:00

ساعت از دوازده رد کرد امشب که از دانشگاه زدم بیرون، آن هم از ترس اینکه که به متروی آخر نرسم وگرنه باید میماندم حالا حالا ها، کار دارم و این کار همیشه هست و احمقانه لذت می برم از هجوم این همه کار، سرد بود خیلی، فکر شالگردنم افتادم و بر خلاف عادت تفکر سلسله مراتبی فکرم نرفت به هیچ جای دیگری، در چارچوب شالگردن گیر کرد، در تار و پودهایش گیر کرد و همانجا ماند، دنبال خاطره نرفت، به آینده نرفت، دقیق بگویم این تفکر حد فاصل دهان بود تا کامواهای گلوله شده، مثل زل زدن به یک عکسِ بزرگ شده از نخهای بهم تابیده، حتی به نفس هایم که یخ میزد هم فکر نمیکردم، یک ساعت بعد با همان لباس و غوز ناشی از سرمایی که جایی در اتاق نداشت روی تخت نشسته بودم و بعد فکر کردم به این که چه خوب است تازگی ها یاد گرفته ام گاهی این تفکر بی دلیل را خاموش کنم، دلیلش سرماست فکر کنم.
می خواستم حرف بزنم، حرف خاصی نداشتم، حتی بحث هم نداشتم، حوصله صاحب نظر بودن را هم ندارم، اتفاق ها روال عادی خودشان را دارند و صرف اتفاق بودنشان هی برای خودشان اتفاقی رخ میدهند و گاهی بر وفق مرادند و گاهی از روی ما رد میشوند و ما عادت داریم، مزاحمشان نمی شویم. فقط یک حرف مانده بود بگویم، نه که مهم باشد، شاید از سر حرمت آن همه وقت مشترک، از سر احترام، نمی دانم از سر چه کوفتی، فقط باید میگفتم، چیز جدیدی است، من جدیدم، می خواستم بگویم قرار است همه چیز عوض شود و یک اتفاق بر وفق مراد که مهم نیست زیاد، شاید باید بگذارم رخ دهد، خواستم بگویم ولی ...

پ.ن. مشکل عروسک خیمه شب بازی اینست که داستانش را خودش نمی نویسد و همیشه یکی باید نقش حاجی فیروز را به دوش بکشد، عروسک داستان خودت که باشی بهشت است، بهشت.

پ.ن. شالگردن جدیدم طوسیُ کوتاهست...

وانت

2010-11-18T07:10:00.000-08:00

بچه بودم، سال اول دبستان، کله ام را از ته زده بودند که بروم مدرسه، خانمان لشکر بود، که بهش کـَمپُلو هم می گفتند، تا هشت سالگی بیشتر آنجا نبودیم یعنی هشت سالگی را در خانه جدید بودیم، همه چیز آن خانه یادم هست، حتی آن گنجشکی که بجای موش، طعمه تله موش توی حیاط شد و آن شب همه ناراحت بودند، دبستان مدرس یادم نیست نزدیک بود یا دور بود ولی با پسر همسایه دیوار به دیوارمان که هم سن وسال خودم بود می رفتیم و می آمدیم، اسمش سهیل بود، فامیلش یادم نیست، فقط یادم هست روماتیسم قلبی گرفت، خانه نشین شد، روماتیسم قلبی چیز خفنی است از سرفه شروع میشود، دریچه مریچه های قلب را سرویس میکند، بچه بودم یادم نیست چی شد، فقط دیگر نه او آمد خانه مان نه مرا راه دادند به خانه شان، شاید هم مرده بود، نمی دانم. هر روز با هم می رفتیم گاهی موقع برگشت، آقای پدر با آن وانت رنگ ضد زنگ دم در منتظرمان بود، بله ما یک زمانی وانت داشتیم، تازه همان هم مال شرکت بود، جنگ بود الکی نبود که، جنگ همه را به باد یا هر چیز دیگری داد. بله ما بنز نداشتیم ولی خانواده پر محبتی داشتیم که آقای پدر خسته و کوفته از سر کار توی آن گرما را نگه میداشت در مدرسه تا بچه اش را برساند خانه، الان هم بنز نداریم حتی مدل قدیمیش را هیچ وقت نخواستیم داشته باشیم، کلاً خانوده محبت پروری داریم که مادیات را زیاد اهمیت ندادند و محبت را مورد عنایت قرار دادند همین است که الان بچه هایشان ننر و لوس می باشند. درست است که همگی این ها چیزهای خوبی است ولی مال دنیا هم خوب است، ما هم دوس داریم در زندگی گاهی بین آئودی و بی ام وِ دودل شویم.

یک روز آقای پدر نبود یا ما را زود تعطیل کردند یا هرچه نمی دانم چه بود، بهرحال ما پیاده می رفتیم که یکهو وانت معروف قرمز آجری یا هر رنگ عن دیگری از کنارمان رد شد و ما هی دودیم و دست تکان دادیم و هی پدر ما را ندید و ما هی دودیم تا در خانه، آنقدر عصبانی بودم که گریه ام بند نمی آمد، فک کنم همان بار آخری بود که سهیل دوید، هنوز آن عصبانیت که دلیل خاصی هم نداشت برای خودش جولان میدهد گاهی....

باهرجای دیگه

2010-11-10T07:45:00.000-08:00

این خانم پختی هر روز یک دعوای نپخته ای با ما راه می اندازد و من هر روز انگشت به دهان می شوم اینها را از کجایش در می آورد، بس که لامسب تنوع هم دارد، آدم نمی تواند گیر بدهد که هی دنبال بهانه است، دیروز قهر کرده بود که چرا ما شب قبل ساعت یک نصف شب زنگ زده ایم از خواب بیدارش کرده ایم و بد خواب شده و اله بله و غیره، خوب دوست آدم به درد همین مواقع می خورد دیگر، که تا نصفه شب بمانی دانشگاه بعد اتوبوس نباشد برگردی خانه، مترو دیر بیاید و وقتی به مقصد برسی، بارون ِخیس بیاید نتوانی از ایستگاه مترو بزنی بیرون، چترت را هم هفته پیش باد و باران دهانش را سرویس کرده باشد، تازه اگر هم چتر بود، باز کردنش خریت بود، اینجا جای عجیبیست، گاهی بارانِ افقی می یاید، یعنی اگر زیر باران راه بروی احتمال مردنی که تشخیص پزشک قانونی غرق شدگیست هست، چون حین نفس کشیدن، دهانت پر از آب می شود. بعله دوست آدم بدرد همین مواقع گرفتاری می خورد، که زنگ بزنی بگویی گیر کرده ای، و دوستت بگوید آخی و برایت ترحم کند چون تو خسته ای، گیر کرده ای و نمی خواهی سر به تن باران، مترو، اتوبوس، پروژه و کار و هر چیز کوفت دیگری باشد و نیاز به ترحم داری. حالا ما این همه خواب بودیم ملت زدند از خواب بیدارمان کردند، ما که قهر نکردیم، ما همان موقع کمی فحششان دادیم و اگر باهاشان ندار بودیم، خواهر نداشته شان را پشت تلفن شسته ایم، کلاً آدم باید رک باشد.

حالا همین خانم پختی روز قبلش زده بود سر چیز دیگری با ما قهر کرده بود، سر کلاس زبون پرتوگیس که ما بیشتر تمرین دلقک بازی میکنیم تا یاد گرفتن دو تا لغتِ خارجکی، این ماژیک لایتر ما را به عاریه گرفت که کلمات مهمی از قبیل انواع رنگ مو که مورد نیاز رفتن به آرایشگاه بود را رنگی کند تا یادش بماند که صاف کردن مو "لیزو" می شود و بعد لبخند ملیحی تحویل ما داد که این برا من، یعنی ماژیک لایتر سبز فسفری ما را که خیلی هیجان است و یک ورش هم خودش را پاک میکند را برای خودش بر دارد، ما نه قاطعانه ای گفتیم، خوب ما آدم بخشنده ای هستیم و خیلی هم دست و دل باز ولی چیزهایی را که دوس داریم نمیدهیم به کسی، تازه ما خودمان این لایتر را به هزار زور و عجز و لابه از چنگال آقای برادر بیرون کشیده بودیم که او هم از شهر کتاب خریده بود و تمام کرده بود. حالا با یک لبخند ملیح از خیرش بگذریم نخیر، ولی قول دادیم یکی عین همین را اگر پیدا کردیم برایش بخریم، با ما قهر کرد و به ما گفت ما آدم خسیسِ نامرد و خیلی چیزهای دیگری هستیم و ما چون روشنیده و روشنده هستیم چیزی نگفتیم، نگفتیم که لوس و ننر است، البته خوبیه خانم پختی این است که خودش قهر میکند و فردایش قبل قهر بعدی آشتی میکند و ما ناز نمی خریم واین خیلی خوب است.

باران را میگفتم اینجا قرار است خیلی باران بیاید و کلا خیلی سیستم بارش جالبی دارد، یعنی هر موقع چتر و بارانی نداری باید مطمئن باشی خیس خالی خواهی شد و هر بار مجهز بیرون میروی جان میدهد بروی آفتاب بگیری به ولای علی اگر دروغ بگویم. اصلاً پایت را که می گذاری بیرون باران می آید، پایت که توی ساختمان یا اتوبوس می گذاری بند می اید. چتر هم کارساز نیست، آنقدر باد می اید که اگر عین این کارتونها باد زیر چترت نزند و بلندت نکند، حتم الیقین می زند چترت را پشت و رو میکند و همه بند و بساطش را در هم میشکند، اصلا وقت باد وباران گوشه گوشه خیابان پر از چترهای در هم خورد شده است، انگاری قتل عام چتر بوده است، آدم دلش میگیرد چون ما کلاً آدم دل رحمی هستیم و حوصله قتل عام نداریم.

پ.ن. خوب ما هم ناطور دشت را خوانده ایم خیلی هم دوس داشتیم، جان لنون را هم خیلی دوس داریم، ولی مغزمان مثل مارک چپمن هنگ نمیکند برویم بزنیم لنون را بکشیم بیتلز بی پدر شود که، ما مشکل داریم یا چپمن؟ گیریم ما مشکل داریم، بریم چی بخونیم کی کیو بکشیم؟ سلنجیر که مرده، لنون هم که مرده. کسی دیگه هم ارزش کشتن نداره این روزا، والا...

بی سلام

2010-11-01T16:50:00.000-07:00

من جواب هر سلام را داده ام
چه بی سلام مانده ام
بی سلام
بی سلام
من حرف دلم را گم کرده ام
دلم را گم کرده ام شاید
کمی مهربانی میخواهم،
کمی پنیر، نان سنگک و مادرم

پ.ن. کسی ازین همه مهربانی که دادم رفت خبرش نیست؟

هنر گه گرفته

2010-10-19T19:11:00.000-07:00

این نامجوی اَن رفته تورنتو کنسرت مُنسرت را انداخته، نه که بدم بیاید ازش نه اتفاقا برعکس، آدم اَنیست چون نیامده اینجا، رفته آنجا، باید می آمد اینجا تا بجای اکس گرلفرند خیلی سابق، ما عکس دونفره باهاش میگرفتیم و می ذاشتیم توی فیسبوک و دل ملت را آب میکردیم، نکه حالا نامجو خیلی گه خاصی باشد نه ولی خوب آهنگهایش دوس داشتنیست البته قدیمترهایش، جدیدهایش تخمی است، همان موقع که لاله نوکانتی را خواند و ما برای هر که میگذاشتیم اَه اَه میکرد که این دیگر چیست؟ از جمله همان دوست دختر قدیمی، یادم است همان ام پی تر پلیر قدیمی کریتیو خشابی را داشتم که خودم به بادش دادم و وقتی خراب شد، کمی تا قسمتی از درونم مرد. چپاندم توی گوشش و گفتم گوش بده، گفت کیست گفتم اسمش نامجو است، ناشناس است، خوشش نیامد، دقیقا یادم است، حالا رفته سیصد عکس با نامجو گذاشته توی فیسبوکش، من هم برایش توی گوگل تاک زدم " یهو می رفتی توی باسن نامجو عکس میگرفتی"، در جواب، شکلک زبان دربیار یاهو را زد که در گوگل تاک خیلی ریخت ناقص حال بهم زنی دارد. از آن نامجوی بدتر، کیوسک گه خر است، تور سه تقطیره راه انداخته اند توی اروپا، اینجا نیامد، یک ایمیل از آرش سبحانی در گوگل یافتیم، یک ایمیل مهربانانه برایش زدیم بدین عنوان که مگر ما خار داشتیم؟ جوابم را نداده بس که آدم گهیست، اصلا همتان گهید، میرویم کنسرت شکیرا، قر در کمر میبنیم بهتر از قیافه ی ناجور گود رفته نامجو....

جایی برای پیرمردها نیست

2010-10-07T15:59:00.000-07:00

ویرم گرفته غر بزنم، آنقدر که همه عق بزنند روی صفحه مانیتورشان، اصلا مزه زندگی به همین است که حال همه را بهم بزنی.

متوسط عمر اینها خیلی بالاست و این روی اعصاب است، من پیرمردها و پیرزنهایِ به لفظ شاعرانه اش گوگولی وار و بامزه را دوس دارم ولی اینها دیگر شورش را در آورده اند، طرف واریس دارد، رگهای پایش از آئورت من کلفتر زده بیرون، انقدر مچاله اند که اگر میشد به یکیشان یک دست اتو بزنی می شود با پوستش کل کتابهای کتابخانه ملی را جلد کرد. باور کنید تنها محض تگری زدن شما اینها را نمیگویم، حقیقتِ روی اعصابیست، حالا همین ها صبح به صبح هنوز مرغان دریایی گردن کجشان را راست نکردند از خانه بیرون میزنند و سوار اتوبوس میشوند و دوباره بر میگردند. به ولای علی در روحیه آدم اثر بد می گذارد. هرایستگاه هم اتوبوس یک ساعت می ایستد تا یکیشان تاتی تاتی وارد اتوبوس شود. پیرمردها و پیرزن های ما 60-70 ساله اند، اینها شیرین 90 سال به بالااند. الکل و الجز که آب آشامیدنیشان است، غذایشان که چرب و چیلی و شور است، همشان هم سیگاری، 45 سال هم باید کار کنند تا بازنشسته شوند، نمیمیرند اینها چرا؟
این عنوان ما را هم این مک کارتی زده خراب کرده، اصلاً این عنوان برازنده همین پست است نه آن کتاب، با این کتابش زد آبروی ما را هم برد. رفته بودیم اهواز، چند ماهی بعد از فوت عموی مادر که میشود پدر بزرگ یک سری از پسرخاله هایمان و یکی از دختردایی هایم، ما نسبتهای فامیلی عجیب غریبی داریم، فک کنم آن موقع قحط رجالی، قحط نسوانی چیزی بوده، این رفته پسر عمویش را گرفته آن رفته دختر دایی اش را گرفته، دو برادر رفتن دو خواهر گرفتن اصلاً قاراشمیشی است این فک و فامیل ما، با هرکس مینیمم دو سه نوع نسبت فامیلی داریم، اگر توی این نسل جدید این خانواده ازدواج فامیلی شود، به یقین بچشان دو سری، بی سری چیزی میشود، همین الانش ژنتیک فامیل بندری زده، یکی موهایش قرمز شده، آن یکی ریشش قرمز شده، همه مان هم یک ماه گرفتگی یک جای تنمان داریم که دوستان معتقد به تناسخ میگویند جای زخمی از زندگی پیشین است مثلا آقای برادر را با تیری ما بین دو ابرو کشتند، خانم مادر خنجر از پشت خورده، دست پسر داییمان را داغ کردند، ما را هم با لگدی بر باسن از زندگی قبلی به بیرون پرتاب کردند.
عموی مادر خدا بیامرز را میگفتم، مرد نازنینی بود دوستش داشتم، همه دوستش داشتند، پر از اطلاعات بود و اهل غر پیرمردانه نبود، از اینهایی بود که همیشه چیز جالبی برای گفتن داشت، کتابخانه مفصلی داشت، من خودم دارالمجانین را سه-چهارباری ازش گرفتم و هی خواندم، ایشان فوت کردند و ما رفتیم اهواز و طبق عادت کتابی هم زدیم زیر بغل که در راه، در مواقع بیکاری بخوانیم، خانه خاله بودیم و همه جمع، نمیدانم کی کجا و کی کتاب مارا برداشته بود و ناغافل گذاشته بود لب طاقچه زیر عکس آن مرحوم، این شوهرخاله ی ما (پسر ارشد مرحوم) هم یکهو صحنه را دید، عکس پدر با کتابی با عنوان جایی برای پیرمردها نیست چنان با لحن بسیار متاثری گفت این کتاب کیست ازینجا برش دارید، که من همان لحظه نیست و نابود شدم اگر لحظه را کش می دادند حتم الیقین تصعید میشدم، خلاصه این تیتر به درد این پست می خورد نه آن کتاب که زد آبروی مارا برد، والا...

پ.ن. هی تویی که میای کنارم میشینی، عقب تر از ردیف آخر جایی نیست، جلوتر بشین که سه ساعت تمام به موهای طلایی قهوه ایت نگاه کنم، بقیه هفته را داریم کنار هم باشیم، همین سه ساعت در هفته را جلویم بشین...

سه اثر انگشت

2010-10-03T08:41:00.000-07:00

اثر انگشت یک-مهاجرت

در پروسه آمدن به این ور دنیا، خیلی از دوستان و آشنایان ازم می پرسیدن که می مونی یا برمیگردی و جوابم این بود که نمی دونم باید شرایط رو ببینم، حتی قبل از آمدن، خانم مادر گیر داد که کمی اتاق را مرتب کن و چیزهای غیر لازم از جمله خروارها کتاب که همیشه نامنظم به نظر میرسند را در کارتن بپیچ و به انباری ببر و من با شک و کمی تردید اینکار را انجام دادم و البته همه چیز رو جمع نکردم فقط غیر لازم ها را، با اینکه می دانستم حتی اگر بخوام برگردم هم، بیشتر از 4-5 سالی دور خواهم بود ولی با این حال دست و دلم نمی رفت و جوری جمع و جور کردم که هر وقت بخواهم برگردم همه چیز در دسترسم باشد. رسماً چیزی را جمع نکردم فقط اتاق را بعد عمری مرتب کردم.

چند شب پیش خانم مادر زنگ زد و گفت می خواهیم اتاق را رنگ کنیم و چیزهای بیشتری را باید به کارتن و ته انباری سپرد. جوابم جالب بود، "همه چیز را ببرید به ته انباری"، حتی آن کمد کوچک که خاطرات ده و پانزده سال اخیر تویش نم کرده بود را گفتم خالی کنند، مادر تعجب کرد و سه چهار بار پرسید مطمئنی و بعد من خودم متوجه شدم که این قاطعیت من در کندن از همه مالکیت اتاق، وسایل وخاطرات، چیز جدیدی است و نشانگر این است که هیچ گاه باز نخواهم گشت و به عبارتی در خط سیر یک مهاجرت قرار گرفته ام.

نه ازاینکه آدم جوگیر و ندید بدیدی باشم بلکه نحوه برخوردها و کیفیت زندگی در این چهار ماه ناخودآگاه مرا به این سمت کشاند، تازه آن هم برای منی که نسبت به هر گونه تغییر بسیار مقاومت میکنم. این جایی که من هستم نه که بهشت برین نه که همه چیز خوب باشد، اینجا کیفیت زندگی را می توانم در حداقل توصیف کنم، یعنی مینیمم چیزهایی که برای زندگی کردن لازم است اینجا هست و با این حال نظر من با ماندن بیشتر است تا با برگشتن، آنجا حداقل ها را نداشتم و اینجا همین حداقل ها باعث می شوند زندگی راحت تر و قابل تحمل تر باشد، از دیدگاه منی که کار آکادمیک میکنم اینجا بسیار خوب است، اینجا قدر کار علمی را می دانند، ارزش برای هر کس قائل هستند و استادها حتی خفن ترینشان به جای فخر فروشی همکار تو هستند و عقده هایشان بر تو سرازیر نمی کنند، اینجا همه چیز پایداری بیشتری دارد، می دانی اگر تلاش برای کاری بکنی حتماً به آن خواهی رسید و این چنین نیست که جون بکنی جون بکنی ته اش یکی از عالم غیب بریند به همه چیز، ریسکِ زندگی کردن اینجا کمتر است، اینجا حداقل ها است، حداقل حق زندگی و این دردآور است که 27 سال تمام ازین حق محروم بودم، دودهه درس خواندم و هیچ کس برایش هیچ ارزشی قایل نشد، اینجا دانشجوی دکترا را یک ساینتیست محسوب میکنند و برای کارش ارزش قائلند و می دانند که عمری با این اعداد بی جان سر و کله میزند تا یک نقطه دیگر ازین دایره بزرگ علم را پر کند. اینجا به شعور آدم توهین نمی کنند و همه اینها با هم باعث میشود که هر روز یک قدم بیشتر در مسیر مهاجرت بر دارم.

اثر انگشت دو: ناسیونالیست

بارها گفتم که من به هیچ وجه آدم ناسیونالیستی نیستم، برایم اصل و نسب و مرز خاکی و مسائل قومی به هیچ وجه ارزشی نداره، می توانید با خیال راحت بگویید بی غیرت ، بی رگ و سیب زمینی و این حرفها، ولی شعور و درک متقابل آدم ها برایم ارزش بیشتری داره و همین باعث میشه ناخودآکاه شعله ناسیونالیستیم پت پت کنه و روزی خاموش بشه، به نظر شخصی من یک آدم ناسیونالیست دو آتشه رگه هایی از ریسیست بودن (نژاد پرستی) را هم دارد، فقط خودش را خوب و بقیه را در بهترین حالت قبول ندارد. ولی این ناسیونالیست نبودنم باعث نمیشه که نگم چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است، و ناراحت دوستام نشم که از حداقل ها محرومند و پز غذای ایرانی، هنر ایرانی و زیبایی جایی که در آن بزرگ شده ام را ندم. امیدوارم منظورم رو خوب رسونده باشم که بعید میدونم. مخلص کلام برای آن میم آخرِ وطنم، کشورم، شهرم، اصل و نسبم داد وفریاد نمیکنم و بقیه را اخ اخ و تف تف نمیگویم.

اثر انگشت سه: خدا کوش؟

این استفان هاوکینگ آدم کله خری است، رسماً هم فقط مغزش کار میکند. فلج فلج است ولی خوب نگویم بهترین ولی بعد از اینشتین پدر علم فیزیک را در آورده. این کتاب آخر استفان هاوکینگ گرد و خاک زیادی به پا کرده و در راستای کتاب قبلی که اعلام کرده بود جهان نیازمند یک خداست، دقت کنید در راستای همون کتاب، کتاب جدیدی نوشته که این بار میگه جهان واسه اینی که هست نیازی به خدا نداره، و جهان هستی خود به خود به وجود آمده، البته تازه این کتاب رو شروع کردم به خوندن و خیلی خوندنش کند پیش میره هر سطر کتاب پدر مغز آدم را در می آورد، تهش که رسیدم میام اینجا اعلام میکنم خدا بود یا نبود؟ در راستای تعقل زیاد یه کشف علمی هم کردم و یک عدد باگ (یک حفره امنیتی در سیستم های کامپیوتری، آدمیزادیش میشه ایراد) در مغزم پیدا کردم و سر فرصت بازش میکنم که شما هم دچارش بشید.

ریسک

2010-09-23T06:40:00.000-07:00

همیشه که نباید غر زد، نباید فش داد و داد و بیدار کرد، پاچه گرفت، یقه جرداد. گاهی لازم است آرام و بی دقدقه باشی، باید تنوع داشت، باید از روزمرگی فرار کرد و این برای منی که سالهاست زندگی اش همان است و از تغییرهای کوچک و بزرگ میترسد سخت است، آدم اهل ریسکی نیستم و این بارها باعث شده موقعیت های مهم را از دست بدم، هربار یک جای دلم لرزیده و آرام آرام رو به عقب برگشته ام، حتی جرات پوشیدن یک لباس قرمز را ندارم، خریده ام ولی نپوشیده ام، از عدم اعتماد به نفس نیست، یکجور ترس است، با اینکه همیشه صدای فریادم بلند است ولی از زندگی ام راضی ام و گه اضافه می خورم که هی غر می زنم و همین راضی بودن باعث می شود تغییرات برایم سخت باشد، من آدمی هستم که صدایش بلند است ولی قانع است، به حداقل ها راضیست همه حداقل ها را ندارم ولی ترس ازدست دادن یک حداقل باعث میشود برای دیگری تلاش نکنم، البته نه همیشه، گاهی کله خر میشوم و حرکتهای ناگهانی هم میکنم، مثلاً اینکه اینجا هستم خودش جای تعجب دارد و باید در رزومه ی روحی و روانی ام ثبتش کنم.

البته عجیب نیست، من در خانه ای بزرگ شده ام که همه چیز روتین است و هر رخدادی باید سیر طبیعی خودش را طی کند، پدری که عمری را کارمند دولت بوده و مسیرش را پله پله بالا رفته ومادری که بعد از خلق من خانه دار شده تا پسرش را روی همین خط صاف بی نقص مستقیم بزرگ کند. نه تنها این نوع نگرش بر ناخودآگاه من تاثیر گذاشته که حتی تخطی من ازین مسیر مستقیم همه شان را به واهمه می انداخت، حرکت های چند پله ای برایشان حکم سقوط دسترنج زندگیشان را داشت و این نگرانشان میکرد تا آنجا که با انواع حیله ها و شگردهای مختلف تلاش میکردند مرا ازین فکر ظاهراً شوم بیرون بیاورند، بارها و بارها این اتفاق افتاده، نمی خواهم تقصیر را گردن آنها بیندازم، آنها چاره ای نداشته اند، روی همین خط مستقیم سختی کشیده اند تا به اینجا رسیده اند و غیر از این برایشان ممکن نیست و ریسک کردن برایشان خرید سهام در حد صد هزار تومانی در بورس است نه بیشتر. شاید اگر پدر یک تاجر، یک بازاری بود، وضعیت خیلی فرق میکرد.

درون من آدم خلاقی هست که هی خودش، خودش را سرکوب کرده، این را از منظر نارسیستی و خودشیفتگی نمی گویم، همه این روح خلاق را دارند ولی این منِ خلاق آنقدر در حصر بوده و نتوانسته خودش را بروز بدهد که از سر بیکارگی هی با خودش معاشرت کرده، همین است که الان کلی برای خودش هیکلی به هم زده، کافی است در برایش باز کنم تا همچو جنگجویی کشورگشایی کند. گاهی سعی کرده که پوسته ی این غلاف سخت بازدارنده را بشکند و ریسک های آنچنانی کند، ولی همیشه یکجایی وسطش توی دلم خالی شده و قلاده اش را کشیده ام و دست از پا درازتر به سلول همیشگی اش بازگردانده شده.

حقیقت این است که من به زندگی روتین عادت کرده ام ولی اعتقاد دارم زندگی چیزی فراتر از زندگی روتین است و آدمها موفقترند وقتی که ریسک پذیری بالاتری دارند. شاید روزی همراهی پیدا شود که پشت این منِ نیمه مرده ی خلاقِ عصیانگر بایستد تا برای همیشه به جرگه ی ریسک کنندگان بپیوندم.

به ولای علی را نداره

2010-09-22T15:35:00.000-07:00

فحش جواب نمیده، بیایید یک دقیقه سکوت کنیم!

وقت اضافه

2010-09-22T06:53:00.000-07:00

اینجا یه ژوزه آنتونیو داریم که مثلاً یکاره ای در آموزش دانشکده است، همان روز اول سر و کارم با این آدم افتاد، پدر مرا در آورده است، انگلیسی اش خوب است و علاوه بر آن برزیلی است ولی اصلاً شبیهشان نیست، برزیلی ها سوخته ترند، هیکلشان سه تای من است، خنده دار هستند و در رستورانشان پس اتمام شام رقصهای بی ناموسی میکنند ولی این انگاری فقط از برزیلی بودن وراجی شان را به ارث برده، سفید است و دراین سن و سال دندانهایش را ارتودنسی کرده و بسیار دقیق و منظم است. وقتی مرا میبیند یک چیزی در وجودِ برزیلی اش وول می خورد که مثلاً ما ایرانی ها و برزیلی ها خیلی بهم شبیهیم، پدر مرا درآورده است، کافی است من دهانم را وا کنم بگم فلان نامه را میخوام، رییس جمهور مملکت هم را ول میکند کار مرا انجام میدهد، و هر بار میگوید حالا یه روز با هم میریم قهوه میخوریم و من در مورد برزیل واست حرف میزنم، بدبختی هر روز من دو سه بار این آدم را میبینم و هی مرا خفت میکند، آدم خوبی است ولی خوب خوبی هم حدی دارد، مثلاً من یک سوال دارم او که نباید از طبقه صفر بکوبد بیاید طبقه سه، من سه، چهار باید برم و بیام و هی نباشد و در آخر جواب سربالا به من بدهد، هی بگوید فردا، پس فردا، امکانش نیست ، یکی نیست اینها را به این حالی کند، اینجوری من وقت زیاد می آورم و نمی دانم با وقت اضافه ام چه کنم!

تعطیلات آخر هفته پیش اولین برنامه خودم را در پورتو لیدری کردم، برنامه در حد و اندازه باربیکیو (همان منقل خودمان) بود، رفتیم یکجایی، اتراق (یا اطراق) کردیم و جوجه خوردیم و همه راضی بودند، فقط تهش خانم پختی زد کلیدش را گم کرد و ما همه مجبور شدیم لابلای خس و خاشاک (شما نه دوست عزیز سبز، خاشاک واقعی) دنبال کلیدهایش بگردیم، سیستم یکجوری شده آنقدر آخر هفته ها خسته می شویم که در طول هفته مجبوریم استراحت کنیم.

پ.ن. خوسحالیم ساعتهای تان را هم که یک ساعت عقب کشیدید و به ما نزدیکتر شدید

یاغی گری

2010-09-17T06:57:00.000-07:00

الان مدتی است بدخلق شده ام، عصبی، از همان هایی که قبلاًهم گفته بودم، ازخواب که بیدار میشوم انگاری یکی با لگد می کوبد توی صورتم، آنقدر اخلاقم بد است، که سر خانم پختی داد زدم و با خانم دیکتاتور هم کلی بگو مگو کردم و ناراحت شد و الان هر دوتایشان وقتی مرا میبینند راهشان را کج میکنند و متواری می شوند، تقصیر من نیست من کلاً آدم عصبی هستم، عادت کرده ام در مملکتم عصبی باشم، سر ملت داد بزنم، عربده کشی کنم و حقم را بگیرم من یک یاغی هستم، حالا سه ماه است این انرژی تویم تلنبار شده و این مردم غیر عادی اینجا هم پای روی دم ما نمی گذارند و حقمان را ناحق نمیکنند، کرم نمی ریزند تا کاسه صبرم لبریز شود، پاچه شان را بگیرم،برینم بهشان، فحششان دهم تا خالی بشم ازین فشار عصبی، اینها مریض اند و غیر عادی، شعور ندارند، نمی فهمند که باید سوپاپ اطمینان ما باشند تا یکهو روی آشنا و فامیل منفجر نشویم و نتکریم. می فهمید چه می گویم؟

بالاخره بعد از جلسات متعدد تکلیف ما مشخص شد و قرار است عقده هایمان را سر یک سری بدبخت دیگر خالی کنیم، همان کاری که استادانمان با ما کردند، این سیکل طبیعت است. قرار شد هفته ای 4 ساعت به لیسانس ها درس بدهم و دهنشان را سرویس کنم، اینها را میگویم ولی وقت عمل دلم نمی آید و اینها می زنند دهن مرا سرویس میکنند. حالا ببین، الان دارم فخر می پاشم، بعله من یه همچین استاد دهن سرویسی قراره باشم....

خط قرمز

2010-09-15T06:57:00.000-07:00

بعضی وختا آدم یه چیزهایی را رویش نمی شود بگوید، نه که زشت وبی ادبانه و ازین سوسول بازی ها باشد، نخیر، بلکه یه جورایی خود تخریب کن است، الان یک چیزی چسبیده اینجای گلویم، بگویم عین این است که انداخته باشنم در این شتاب دهنده ذرات سِرن، تا فیها خالدونِ الکترون وهسته اتم خودم را تجزیه کرده باشم جلویتان، نمیگویم، اصلاً راه ندارد، محض خماری بود تنها، تازه پای شتاب دهنده سرن و پای استفان هاوکینگز را هم وسط کشیدم که پز بدهم مثلاً من هم شعور دارم ازین چیزهای علمی هم حالی ام میشه مثلاً، تازه من خام شم بگم هم علاوه بر اینکه خودم را ترور شخصیت کردم، بقیه چی میگن؟ لابد می خواهید هر کدامتان ته جملاتان دستتان روی علامت سوال بگیرید و کل من را زیر سوال ببرید، من تحمل این همه علامت سوال را ندارم، خوب من هم یک انسان گهی (شما بخوانید لعنتی) هستم مثل بقیه، دوس دارم بعضی وختا کارهای تخ-می احمقانه بکنم، کمی قالتاق و دیوص بشوم و دهن خط قرمز را سرویس کنم اصلاً حالش به همین است. مگر خودتان نمیکنید؟ گیریم خط قرمز شما یک ذره این ورتر است، فک کردید بچه گول میزند هی بر میدارید خط قرمزتان را پاک میکنید آنورتر میکشیدش که چی؟مثلاً بگید ما هنوزهمون آدم با شعور قبلی هستیم، نخیر رسماً برایتان با کلی دلیل و مدرک منطق و احساس، اصلاً با فرمول ریاضی اثبات میکنم شما ریده اید، خوب آدم بعد از ریدن که پز نمیدهد، مثل زدن این اسپرهای خوشبو(به به) در دست شویی است، هیچ کس با عطر گلهای بهاری نمیریند، اینجوری بدتر همه را خبر می کنید چه گندی زده اید، نه که کار بدی باشد ولی خوب قبول کنید که ریده اید.

پ.ن. نگران نباش اصلاً همه ی من مال تو، خوبه؟ راضی شدی؟

بی جنبه

2010-09-13T06:41:00.000-07:00

کلاً جنبه ندارم، آدم جوگیری هستم ولی این اصلاً مهم نیست چون یک زمانی آنقدراعتماد به نفسم کم بود که دوس داشتم مثل بقیه باشم ولی الان در حد بنز اعتماد به نفس داشته و دیگران را ترغیب میکنیم که عین ما گه شوند. جنبه چیز مزخرفیست یک جور سرعتگیر است که حال آدم را میگیرد و اگر ندیده اش بگیری پدر شاسی و ستون مهره را در می آورد. من آدم بی جنبه ای هستم، زمان جاهلیت عاشق که می شدم، دیگر تهش بود از مجنون و فرهاد هم بی جنبه تر بودم ولی الان با اینکه بازهم جوگیر هستم ولی عاشق نمی شوم، عشق چیز گهی است، حقیقتاً بوی شاش میدهد، ما همان سال هشتاد اینا یکبار عاشق شدیم و تا یک سال بعد بوی تعفنش خرتنقمان را چسبیده بود. و چون ما شامه قوی داریم و تحمل بوی نامطلوب بلخصوص بوی جوراب و بوی گند این عشق را نداریم دیگر عاشق نشدیم که نشدیم، هرجا هم گفتیم عاشقیم و این حرفها دروغ گفته ایم، آه دروغ میگوییم عین راست، هرگز به من اعتماد نکنید، دارم زیر آب خودم را هم میزم این نشان میدهد که چه آدم باحالی هستم و شما هم باید مثل من شوید.

در راستای همین جوگیری و اُوور دوزِ جنبه ی نداشته، دو روز پیش بعد از سالیان دراز فوتبال بازی کردیم و همچین شیلنگ تخته می انداختیم و به هوای خالی لگد پرانی میکردیم که اگر کسی فیلمش را میگرفت روی یوتویوب می گذاشت، تعداد بازدید کننده اش ازکلیپ زشتِ انتر لیدی گاگا هم بیشتر میشد و شاید یکی دو نفری هم با دیدن حرکات خارج از عرف در جامعه انسانی و حیوانی و حتی بند پایان، از خنده، روده ای، فتقی، چیزیشان می ترکید و میمردند و ما معروف میشدیم . یکی دو باری هم زمین به کمر ما اصابت کرد و انصافاً سنگین بود و کمرمان شیکست یعنی صدای شیکستنش آمد ولی تیکه پاره اش روی زمین پخش نشد. والان دو روز است مثل پیرمردی نود ساله از پله ها بالا پایین می رویم و مثال لولای دری گریس نخورده صدای خرت خرت سابیده شدن مفاصل شنیده میشود و با هر سقوط یا صعودِ تک پله ای همچون پیرزنی، غرغر کرده و فحش های آنچنانی تحویل ذات خودمان میدهیم. تف تف ...

پ.ن.حواست کجاست؟ حواسم کنار گلهای ریز زرد یک روزه است.

اطرافیان

2010-09-05T17:20:00.000-07:00

کلاً دور برمان خیلی دوست و آشنا داریم، در همین فیس بوک بی پدر و مادر سیصد تا دوست داریم که همش دو سه تایش مجازی است و بقیه را در حد چاکرم و قربانتان بروم می شناسیم، سیصد تا خیلی است، اصلاً به هر که بگویی من سیصد تا دوست دارم میگوید تو مرض اجتماعی داری یا یک چیزی توی مایه های اینکه سوشالت ایدز دارد. خوب ما که کمبود نداشتیم، اینها پیش امد بوده ما که نرفته ایم توی خیابان شماره بدهیم یا یقه و پاچه طرف بچسبیم تورو خدا با ما دوست شو، ولی در این میان یک سی چهل تایی رفیق شفیق هم داریم که باهم در یک کاسه ماست خورده ایم و نون و نمک هم را استاد کرده ایم و رویمان به هم باز است و گهی نیست که باهم نخورده باشیم و آنها برای و ما برای آنها غیرت میزنیم، ما فامیل هم داریم ولی آدم در فک و فامیلش حق انتخاب ندارد، کلاً چیزی است که از همان تولد در کاسه ی آدم می گذارند، در این میان دختردایی مو قرمز عزیز دلی داریم که استثاست و کلاً دوست است تا فامیل، دوتا پسر خاله هم داریم که بچگیمان باهم خیلی عیاق بودیم، همیشه باهم بودیم همه کارهایمان باهم بودیم ولی الان دیگر زن و بچه دارند و بچه هایشان را بیشتر از خودشان دوس داریم.
در این میان یک سری فک و فامیل انتخابی هم داریم، مثلاً ما یه سه چهارتایی نوه داریم، که یکیشان اسمش جقل است و با بقیه نوه ها دشمنی دارد و سالهاست که ما را اقا جون صدا میکند و از همان موقع موهایمان دیگر نریخت و سفید شد و بعد سفیدها ریخت، یک دانه دختر داریم که دیگر بزرگ شده و توی روی ما می ایستد و زورمان بهش نمی رسد. یک پسرخاله انتخابی هم داشتیم که سه سال پیش رفت انگلیس کافر شد ماهم دیگر ندیدیمش. تازه ما یک عدد نامزد هم داریم البته یکجور بک آپ است برای دو سال دیگر، خوب با این که ازدواج چیز گهی است ولی لازم است. یکی دو تا بک آپ دیرتر هم داریم، برای سی و پنج سالگی و سی و شش سالگی. قرارداد داریم پایش را امضا کرده ایم و انگشت زده ایم آره همچین آدم لوس ننری بی مزه ای هستیم. ما روابط عجیب و غریب هم داریم مثلاً ما نسبت خلاف بزرگه ای با یک نفر داریم، به ما می گوید رفاقت من با تو بزرگترین خلاف زندگی ام است، البته قبلا می گفت، سربازی رفت و خلاف یاد گرفت، الان ما را توی جیبش می گذارد. ما که سربازی نرفتیم، از سربازی متنفر بودیم، اصلاً ارشد هم واسه همین رفتیم شهرستان و واسه همین است که الان در دیار غربت دکترا می خوانیم به ولای علی دلیل اصلیمان همین است.
خانم پختی(پختی اسم مستعارش است) از ایران برگشته، صبح رفتیم فرودگاه دنبالش، چون رفته بود دم خانه مان نامه ی ما را تحویل خانم مادر داده بود گفتیم جبران کنیم. امشب رفتیم پیشش که برای کثافت کاری های ثبت نام برای ترم بعد که مهلتش تا فرداست کمکش کنیم، یک سره غر زد که دلش تنگ شده و بعدش هم وسط پرکردن فرم ها خوابید و ما خودمان را ادامه دادیم تا کار تمام شد، بعد آمدیم خانه و پست جدید نوشتیم.

پ.ن. از یک سنی به بعد برقراری روابط دوستانه جدید سخت میشود و مزه چایی سرد و پس گردنی می دهد.

برگشتم

2010-09-04T16:55:00.000-07:00

سه چهار باری از زمان کشف دنیای مجازی هی وبلاگ زده ام، هی هر از چند گاهی سرش زیر آب کرده ام و درش را تخته، دلایل متفاوتی داشت، ولی هر بار دست از پا درازتر، کرکره ی یکی دیگر را داده ام بالا، دکور جدید و منو جدید از این حرفها، کلا همچو این سرقفلی هایی شده که یک هفته مغازه است یک ماه بوتیک ، ماه بعد ساندویچی و الی آخر، ازین هایی که کارش نمیگیرد، صاحبش عوض می شود ولی باز دخل و خرجش با هم نمی خواند. ما یکی از همین ها یکی توی میدون محله ی سابقمان داشتیم، ری به ری رنگ عوض میکرد، باسن به باسن همین، یک بستنی فروشی است که از وقتی که ما اینجا هم نبودیم هم بود، اصلاً از همان موقع ها که محله فعلی مان یک جورهایی پای کوه بود و مرکز چرای گوسفند این بستنی فروشی بود، البته ما فقط شنیدیم، آن موقع ها ما نبودیم که به چشم ببینیم، نهصد کیلومتری جنوب غربش، له له می زدیمُ نوشابه شیشه ای می خوردیم فقط هم ازون زردها، خوب بچه همیشه احمق است ما هم بچه بودیم مثل همه احمق بودیم، نوشابه زرد بیشتر دوس داشتیم. بماند خلاصه کرکره را دوباره داده ایم بالا وفقط هم نوشابه شیشه ای زرد در دکانمان پیدا میشود. همینی که هست... ممکن است همین فردا دوباره پشیمان شوم بزنم از بیخ و بن نابودش کنم. همه یک مرگشان است، ماهم این مدل مرگی داریم.
توی این مدتی که نبودم اتفاق خاصی نیفتاد، دو سفر داشتم به "براگا" و "اَویرو" که هر کدام برای خود ماجرایی داشت، کمی لاغر شده ام و همه اش هم تقصیر این ماهیتابه ایست که از ایران کول کرده ام با خودم اوردم، خیر سرش تفلن بود، همان بار اول که نیمرو زدم، برعکس بقیه تفلن های تقلبی، نیمرو به کفش نچسبید بلکه تفلنش به نیمرو چسبید و رسماً آن روز من نیمروی تفلن خوردم، بعد از آن رفتم یک عدد ماهیتابه تفلن پدر مادر دار ازین هایی که شکلش داد میزند به ولای علی من خیلی خوبم به قیمت 25 یورو خریدم، بار اول همچین نیمروی الله اکبری تحویل ما داد که اگه داغ نبود در آغوش می گرفتمش و باهاش تانگو می رقصیدم، بار دوم همچین شنیسل مرغ نازنینم را چسبید که انگاری ارث پدرش بوده، هنوز که هنوز است بعد از 10-20 بار شست شور فک کنم یک دویست گرمی فیله مرغ بهش چسبیده باشه. تازه بعد از 27-28 سال عمر فهمیدم که چرا مادر خانه روی ظرفهای تفلنش غیرت داشت و اگر قاشقی فلزی به شعاع یک متری قابلمه یا ماهی تابه ای تفلن نزدیک میشود، دیوار صوتی را در هم میشکست وکل بنیان خانواده و شخصیتمان را شسته و روی بند پهن میکرد، اگه پسر همسایه می زد لهمان می کرد و دندانهایمان را در دهانمان می ریخت آن قدر ناراحت نمی شد که خطی بر کف ظرف تفلن می افتاد، والله حق دارد ظرف تفلن خوب از ناموس آدم مهمتر است.

پ.ن. دیگه اینکه یک دو سه باری هم رفتیم شام خونه دوستان متاهل ایرانی و غذای ایرانی خوردیم و حال کردیم، دوستان دیگه هم که یک سر واسه تجدید دیدار با خانواده رفته بودند ایران، یکی یکی دارند می آیند و ما خوشحالیم.

ماهیگیری

2010-08-09T15:44:00.000-07:00

باز هوا گرم شده و من مشغول آماده کردن پروپوزال کوفتی ام، ازین حالت هایی که آدم خواب را به بیداری ترجیح میدهد، دیروز با محمود رفتیم تا "سُوی suvi" و "تیا tia" را که از فنلاند آمده بودند پورتو گردی را کمی بگردانیم، محمود با سُوی توی فرودگاه فرانسه موقع آن وضعیت اسفناک تِرِکمون آتشفشان و اینها آشنا شده است، رفتیم یکجاهایی را در پورتو دیدیم که بد هم نبود لااقل برای من که تقریبا تازه واردم خوب هم بود، سُوی پولدار و خوشگل بود، منیجمنت خوانده که ما مدیریت صدایش میکنیم و خودش برای خودش شرکت دارد و تیا هم در فلان بخش شرکت اوست که او هم دختر خوبی بود ولی کمتر از سُوی پول داشت، کلاً در این زندگی پول نقش خیلی مهمی دارد، توی عقاید یک دلقک بود یا جای دگر گفته بود کسایی که بین مثلا هزار تا ده هزار یورو در ماه درآمد دارند بدبختند یا حداقل احساس بدبختی میکنند هی تلاش میکنند بهتر شوند، پیکانشان پراید، پرایدشان 206 و ... در دراز مدت جر می خورند ولی انهایی که زیر هزار تا درآمد دارند بدبخت نیستند چون فقیرند و به این امر اطمینان دارند که نمی توانند پیشرفت کنند واسه همین تلاش نمیکنند و جر نمی خورند، بالای ده هزار تا هم که خوش بحالشان، حالا هانریش بل عدد و رقم دیگری گفته بود من به نرخ امروز محاسبه کردم، گفتم که فردا نروید صفحه کتاب را اسکن کنید، لوله کنید در چشم مان. آره هوا اینقدر گرم است که امروز محمود را پیچاندم و باهاشان نرفتم شهر گردی حتی با وجود اینکه سُوی خوشگل بود، این را گفتم که عمق فاجعه گرمای هوا را داشته باشید.
دیروز لب رودخانه که راه می رفتیم، جاناتان به ماهی های توی آب نگاه میکرد و ماهی ها به او، ماهی ها آنقدر بزرگ بودند که جاناتان جرات نمیکرد نزدیک شود، و من فکر کردم که فردا بیایم همینجا قلاب ماهیگیری بیندازم ماهی بگیرم، یکی هم به این جاناتان ترسو مادر مرده بدهم، اینقدر به این ماهیگیری فک کردم که حالم از بوی ماهی بهم خورد، امشب رفتم "پینگودوسه pingo doce" یک مرغ درسته سوخاری گرفتم سه یورو، اومدم خونه، پدر مرغ بیچاره را درآوردم واصلاً دیگه به ماهی فک نکردم. تازه بعدش رضا اس ام اس زده امشب غذای ترکیه ایه میای؟ هم زمان با آروغ کشداری جواب اس ام اس اش رو دادم، بنده کار علمی دارم نمی تونم بیایم.
دیروز لب رودخونه یجا یهو گیر دادند که روی نیمکت بشینیم، من چون روز قبلش رفته بودم پارک "سیداده cidade"، پیکنیک مانند، با بچه ها و بسیار بسیار ورزش کرده بودم در حد بدمینتون البته و از عضلات چهارسر زانو تا گوش میانی درد میکرد و همه جایم کش آمده بود، موقع نشستن به محمود گفتم من نمیشینم روی نیمکت سنگی سفت، باسن مبارک درد میکند البته به فارسی، گفتم زشت است جلوی سُوی و تیا حرفهای "اَس a.s.s" دار بزنم، سُوی نفهمید ماجرا چیست، تیکه انداخت که اینجا باکتری دختر هست که نمیشینی، خواستم جواب دندان شکن بدم، محمود حرف تو حرف کرد، من هنوز توی دلم مونده که جوابشو آبدار بدم. اصلاً من دیگه گه بخورم ورزش کنم.

پ.ن. گاهی ناآشنا بودن صدایم پشت خطوط ارتباط چقدر تلخ است، آنقدر که دلم یک مستطیل می خواهد که در آن بخوابم، که در آن بمیرم.
پ.ن. میخواستم عکس بذارم ولی تنبلی ام شد.

غرق نشه

2010-08-04T11:29:00.000-07:00

نه که عصبی باشم ها، نه ولی نشستم تو لب (لب و دهن نه ها، لبِ آزمایشگاه و این حرفا)، مقداری از غذای ناهار گیر کرده بین دو عدد دندانی که در غیر دسترس ترین مکان ممکنند، دلم میخواد بزنم "چن" یا "ادواردو" رو ریش ریش کنم جای نخ دندون ازشون استفاده کنم. دارم چت میکنم، ادواردو وسایلش رو جمع میکنه میگه،" بابای بهداد، سی یو تومارو" منم گرم چت میگم:" چاکرم خوش بگذره، بای"، طفلی هنگ کرد.
پ.ن. دلو زدی دریا، جلیقه یادت نره

خوشبختم خوشبخت

2010-08-01T18:14:00.000-07:00

کلاً این هفته، هفته پرباری بود، همچو درخت هلویی که میوه هایش رسیده و لگدی بزنی، شش هفتایش در بغلت می افتد، هفته خوشبختی ما با آش پارتی سمیرا شروع شد، آش با کشک فراوووون، به همراه سالاد الویه و غذایی شمالی که اسمش یادم نیست و بادمجان داشت، و من طبق معمول آنقدر خورم که تا دو سه ماهی هوس آش نکنم، سمیرا هم تعداد زیادی از کتابهایش را به من بخشید تا غم فراق این یار مهربان را نکشم و خودش هم عازم امریکای جهانخوار شد.
شب بعد هم که با نیما و محمود مجردی "آلیادوش" گردی کردیم، آلیادوش منطقه ایست در مرکز شهر که همه جوان ها آخر هفته ها انجا جمع میشوند و تا صبح بیدارن، می خورن، می نوشن، همانجا می ش.اش.ن، می رقصن و خیلی چیزهای دیگر که از خط قرمز رد میکند و من هم که با حجب و حیا روم نمیشه، میدونید که. و وقتی شاد و شنگول! به سمت خانه برمیگشتیم "فیلیپ" را دیدیم، این فیلیپ موجود احمق کمرنگیست(بور است)، از آلمان آمده و خدا وکیلی من کشته مرده ی این چتربازیش هستم،آخر آویزان است، من هم که صمیمی گیر داده بودم پدسوخته این حلقه چیه انداختی لبت آخه واس چی؟ واینها. که باز دلیلش بی ناموسی است و همان بقایایی حیا باعث می شود دلایل فیلیپ را بیان نکنم.
یک شب دیگر هم خانه نرگس و رضا به مناسبت تولد رضا جمع شدیم، و ته چین مرغ و خیلی چیزهای دیگر خوردیم و بسیار بسیار رقصیدیم و جنگولک بازی در اوردیم. رضا هم برای 67- سال پیراهن کادو گرفت.
امشب هم که رفتیم خانه نیما به صرف پوکر و بعدش هم کنار رودخانه و این حرفها و کلا هفته خوشبختی بود.
یک روز هم از خواب بیدار شدم دیدم، پنجره را باز کردم، جاناتان نشسته بر لبه تراس و غرق تفکر بود، دیدم آه آفتاب چسبیده به سقف و صبح نیست و واقعا رمق دانشگاه نبود، وآفتاب هوس ساحل را انداخت به سر ما، ایمیل زدم به اساتید مربوطه (دو عدد تشریف دارن، یکی مرد و یکی زن و هر دو میان سال و مزدوج زن و مرد دیگری هستند و من نمیدانم چرا همیشه در اتاق جلسات دو نفره دارند؟) که آقا جان من شما را کار دارم بذل توجه فرموده بنده را میتینگ کنید، طبق روال گذشته فرض را گذاشتم که جواب ایملیشان احتمالا منجر به جلسه ای برای دو-سه روز آتی خواهد بود، حوله را برداشتم و رفتم ساحل تا کمی آفتاب بگیرم، بماند مجبور بودم برای ندیدن صحنات بی ناموسی هی جلوی چشمهایم را بگیرم، خلاصه ساعت 4 خسته از چشم چرانی( تقصیر من چیست اینها بی حیا هستند)، با سری پر از ماسه و بدنی چرب از روغن برنزه برگشتم خانه، گفتم قبل دوش ایمیل را چک کنم، ما آدمهای معتاد به اینترنت اگر ش.ا.ش هم داشته باشیم و در شرف ریختن هم باشد باید قبلش ایمیل را چک کنیم،خلاصه دیدم ایملی آمده که امروز ساعت 4:30 میتینگ، و ساعت 4:35 بود، ایمیل زدم من 5 آنجام، توهمی داشتم که مسیری 45 دقه ای را می خواهم نیم ساعته بروم، در راه چه دویدن ها که نکردم، خیس عرق از گرمای آفتاب و دویدن، وارد اتاق استاد شدم، چربی روغن و عرق چنان دستم را خیس کرده بود که موقع دست دادن دستم لیز می خورد و چهره هر دوشان دیدنی بود، به طوری ابتدای بحث نگران وضعیت اسکان من بودند، طفلکی ها فک کردند من بی جا مکان هستم و یک سه ماهیست حمام نرفته ام، نتیجه جلسه شد کار اینجانب در INEB و موضوع بایومدیکال تصویب شد، دومحل کار دارم (که اینها لَب مخفف لبرتوری-آزمایشگاه- صدایش میکنند) که خدا را شکر یکی چسبیده به دانشگاه و دیگری چسبیده به خانه است.
اینها کلا ملت شادی هستند، اتمام جلسه گیر دادند که دیر شده و بهتر است جلسه را تمام کنیم و گفتند که میریم جایی تو هم بیا، من هم که آویزان رفتم، دیدم به به در یک گوشه محوطه دانشگاه استاد و دانشجو در هم میلولند و آبجو پارتی (بییر پارتی) گرفته اند به مناسبت اتمام سال تحصیلی، اصلا اینها شادی نکنند میمیرند.
پ.ن. تصمیم گرفتم برای کوری این کلوب روبروی خانه که اجازه نداد ما زمین تنیسش را کرایه کنیم و گفت فقط بیریتیش هاحق دارند، بروم زن انگلیسی بگیرم تا خاری باشد در چشمانشان.

داستان های نیمه

2010-07-28T19:20:00.000-07:00

زندگی پر از داستان های نصفه است، هیچ داستانی به ته نمی رسد حتی با نقطه پایان.
قرار است غرق شوم در این داستان های نیمه، فعلاً در داستان هایی که از دو-سه سال پیش تقدیر با دست خط ناخوانایش "یکی بود یکی نبودش" را رقم زد، پی نوشت یک دوست ما را برد به دو سال پیش، دوستی دیگر گفت که اولین دیدار به همانجا بر میگردد و یک قدم دیگر ما را در این باتلاق هول داد و شبانه چت کردیم و جزییات را مرور کردیم، آنقدر دست و پا زدم تا هضم شدم در این خاطرات.
دوستی دیگر ضربه آخر را چه سنگین زد، خاطرات مکتوب و سفرنامه های دو سال پیش را دوباره در وبلاگش گذاشت، نمیگویم گریه کردم، که نکردم ولی جای گریه داشت مرور خاطرات برای منی که دورم و این دوری حالا حالا ها ادامه دارد. گریه ها را گذاشته ام برای بعدها که دلتنگتر از اینم. من تمام شدم ولی داستان ها هنوز نیمه اند.

پ.ن. مرا یادت هست؟ من همه چیز یادم هست، نگاهت را، ناشیانه رقصیدنت را ولی بوی عطرت را نه و این فراموشی دارد روانیم میکند...
پ.ن. لیلا در رنگدونه از خاطرات گذشته می نویسد.

آسیب دیده ای هستم

2010-07-26T20:21:00.000-07:00

هوا انقدر گرم و چسبنده است که از خودم چندشم می شود، جان مادرتان قضاوت کنید منی که در ناف جنوب 18 سال آزگار خون دماغ گرمازدگی شدم و سه سال تمام هم وسط دل کویر مثلا درس خواندم و الان هم دور از هر چه جنوب و هرچه کویر در گرمایی که مردم اینجا ندیده اند به عمر، شر شر عرق میریزم، دیگر حقم هست که در آن دنیا! هم به قعر جهنم یا همان نزدیکی ها مهاجرت کنم؟ نه والا اگر آدم کشی هم بکنم، حقم نیست، سهمیه گرمای مورد نظر را در همین دنیا اُور دوز کرده ام...
فیلم های شاهکاری مثل پرستیژ، دارک نایت، ممنتو، اینسامنیا (چه کنم؟انگیلسی نوشتن در اینجا سخت است، به فارس ترجمه کنم هم گند می خورد در عنوان فیلم) را درست کرده و هر بار من تعظیم کرده ام به این کریستوفر نولان و هی قربان صدقه اش رفتم، امشب رفتم آخرین فیلمش "اینسپشن" را دیدم، یک عدد چس فیل بزرگ که اینها پاپکرن صدایش میکنند خریدم، می گویم بزرگ یعنی در حدی که خودم در پاکتش جا می شدم و نشستم رو صندلی ای که صدها توفیر به صندلی حتی سینما فرهنگ دارد و نیاز نیست هزار و یک پوزیشن ناموسی و بی ناموسی بگیری تا دچار کرختی باشن نشوی. بعد از 20 دقه تبلیغاتِ همه چیز که ردبول جزشان نبود، فیلم شروع شد، از همان ابتدای فیلم توی ذات نولان درود و ازین جور مسایل ناجور فرستادم، همچین ما را گوزملق کرد که اصلا مسیر سینما تا خانه را نفهمیدم چه شد و هنوز که هنوز است درگیرم و انگاری آسیب دیده تصادفی با ماشین شده ام، خوبم ولی گرمم نمیدانم کجای کار مشکل دارد. دلم میخواهد این نولان را خفه کنم، ایده فیلم نو و تازه و هیجان انگیز بود ولی ماجرا همچون قطاری سریع السیر از دستم می گریخت ولی با همه این قضایا فیلم را دوس داشتم و ایضا این نولان مریض را...

پ.ن. من کلا آدم های مریض را دوس دارم حتی تو را...
پ.ن. اگه یه آدم آسیب دیده دیدی بغلش کن، روزی سه وعده

ترشی

2010-07-24T15:44:00.000-07:00

شیشه های خیارشور وزیتون و مربا را شسته ام تمیز، خانم مادر گفته واسه اینکه ترشی کپک نزه باید شیشه ها خوب تمیز باشه و من هم غر نمی زنم، مهمه دیگه، هیچ کس دوس نداره خاطراتش کپک بزنه، برای هر دسته یک شیشه، خاطرات 2 ساله، خاطرات 3 ساله، 9ساله، 27 ساله، یک شیشه کم دارم باید تا فردا ترتیب این شیشه زیتون هسته دار روهم بدهم، تاکید می کنم هسته دار تا در ذهنم بمونه، گفت این درخته زیتونه، گفتم زیتون که هسته نداره، یه ورش گرد سوراخه اونورشم ضربدری، آهنگ گیلکی گوش میدم هیچی ازش نمی فهمم ولی سیصد بار متوالی گوشش میدم، امروزقیمه خوردم واویلا، معده تعجب کرده بود، یه حال اساسی به سلول های بدن دادم، عوضش فردا می برمشون ساحل تو آفتاب بسوزن رودل نکن یه وقت پورو بشن، با یکی از همین خاطره های نه ساله صحبت میکردم گفتم میخوام بیام پیشت استکهلم یه سر، گفت بیا ولی الان بیا دیرتر نیا، اینجا سرما آدم را مورد عنایت قرار میدهد، من هم گفتم الان که نمیشه همون موقع ارادت سرما میام پیشت. من چون کلا ادم گهی ام همیشه دنبال کارای بیهودم، یعنی انگاری کل حال زندگی تو بیهودگی، پریروز اینترنت یک ساعت قطع بود، مجبورشدم فک کنم میخوام چیکار کنم، هیچ کار نبود، یعنی هیچ کار که بخوام، وگرنه کار که زیاده، اینترنت که وصل شد خیالم راحت شد، و پی کارهای بیهوده رو گرفتم.

هان؟

2010-07-14T16:13:00.000-07:00

فردا و پس فردا و هرروز
باید پای اعتراف خواب خود، مهرُ امضا بزنم
باید دورتر بروم دورتر
زیر خروارها شرابِ سفیدُ سیاهُ خاکستری
در بندِ تو بودن را عق بزنم
شاید تفنگی چیزی بخرم
از پشت، دو سه تیر به مغز دانای کل بزنم
وقت بالا آوردن خون و غذای دیشب
هی پشت هم اسمت را تگری بزنم
خدا که شهید شد
باید به رسم جانشینی به تخت تکیه بزنم
به جان خستتان قسم، خدا که مرد
ارث برایم نذاشت
جز این مرغان دریایی که وینیستون دزدند
ککم نمیگزد از دهان های باز و این غنچه های آدم خوار
بگذارید تنها
ثانیه ای به دو چشم زیبا زل بزنم

پ.ن. متن بالا نه شعر است نه هیچی، مشتی کلمات ردیف شده پشت هم است

لیسبون گردی

2010-07-10T09:03:00.000-07:00

پنجشنبه شب با هانا و محمود رفتیم شهر گردی ومقداری در کوچه پس کوچه های شهر چرخیدیم و هوا بسیار خوب بود و ریز بارونی میومد، از جلوی یک سری پوستر بی ناموسی رد شدیم وداشتیم افاضات می کردیم و کلمات بی ناموسی"ج" دار را به زبان مادری نثار شخصیت های توی پوستر میکردیم که ییهو یک مرد حدودا 50 ساله داد زد بچه ها شما ایرانی هستید و گفت که آره رد شدم دیدم شما ایرانی صحبت میکنید و ما خجالت زده و صورت سرخ که چه بی ناموسی ها که نمی گفتیم، کمی بعد خانمش هم به ما پیوست، خودشان را معرفی کردند، ساکن ونیز بودند و قالی فروشی داشتند هرچند که این مرد آرشتیکت بوده و غیره، خلاصه گذشت و خوشحال شدیم که ایرانی دیدیم و ناراحت که دیگر نمی شود با خیال راحت در خیابان افاضات کرد و باید دوباره فیلترینگ زبانی را به کار انداخت که هر جا می رویم ایرانی می بینیم و این چه بساطی است.

رفتیم جلوتر و سراغ رستورانی که بهترین غذای اصیل پرتغالی یا همان "فِرَنسیسا" دارد، خوردیم و چقدر خوشمزه بود، من به شخصه لذت بردم و محمود توضیح میداد که سس این غذا معروف است و هنوز فرمول اصلی این سس لو نرفته و اینها ولی من در تکاپوی خوردن بودم و درست نفهمیدم، باز خیابان گردی کردیم و چون صبح زود قصد سفری یه روزه به لیسبون را داشتیم، به سمت خانه پیش گرفتیم، به اصرار من بچه پیش من آمدند و تا کله صبح باهم چرت و پرت گفتیم... اینقدر گرم صحبت شدیم که زمان از دستمان در رفت و به سمت مترو و راه آهن دویدیم و در دو دقه مانده به حرکت قطار سوار شدیم و سه ساعت بعد به لیسبون رسیدیم، لیسبون شهری بسیار بزرگ و مدرن تر از پورتو ولی به مراتب شلوغتر، همچون تهران خودمان شلوغ بود و من دوستش نداشتم ولی جاهای دیدنی بسیاری داشت، برج بلم و رودخانه تاگوس و مجسمه مسیح بر فراز کوهی بلند را دیدیم و هی تراموا سوار شدیم، در سفر با آنجلا آشنا شدیم که از انگلیس آمده بود و خیلی خیلی معیار زیباشناسی ما را مورد تغییر و تحول قرار داد، خسته از گرما و پیاده روی زیاد به مرکز خرید کنار راه آهن رفتیم، دور دوری کردیم و سپس شامی در بالکنش مشرف به رودخانه هنگام غروب خوردیم، سوار قطار شدیم و ساعت یک بعد از شب به پورتو و به خانه رسیدیم با اینکه سفر استقامتی بود و شب قبلش هم نخوابیده بودیم بسیار بسیار خوش گذشت...

ه ندارن که

2010-07-05T04:26:00.000-07:00

رفتم پیش استاده که ریس دانشکده هم هست، منو بِخداد صدا میکنه،هرکی اشتباه میگه رو تصحیح میکنم، اینا"ه" ندارن، یادشون میدم ولی این یکی رییس دانشکدست بذار هرجور حال میکنه صدا کنه، سلام و احوال پرسی و اینا، کلی خودشو مطلع نشون میده ازجو سیاسی تهران وهی آمار میگیره منم خالی میبندم مثل اسب، اونم هی اوف اوف میکنه. کلی دلها بهم نزدیک شده بود.
تهش میگه بیا هفته ای 4 ساعت درس بده تو دانشگاه، منم که خودمونی شدم میگم نه حقیقتش تدریس دوس ندارم خیلی کار بی خود وحوصله سربَریه، چهرش یجوری شد انگاری با لگد زدم تو یجای بی ناموسیش.

سکته

2010-07-01T15:28:00.000-07:00

چند وقت پیشتر ها یک سریالی بنام "سوپر نچرال" اینا میدیدم که البته ربطی به فیلم بی ناموسیُ اینها ندارد، سریال ترسناک روح و جن این مایه ها بود، و چون کلا آدم بی جنبه ای اَم شبهایی که این سریال را میدیدم، خوابهای چندش ترسناک میدیدم ازینها که آدم هی دارد جیغ می زند ولی صدایش در نمی آید تا یهو از خواب بیداری می شوی و میبینی که داری چس ناله ای می کنی که حتی پشه روی دیوار هم متوجهش نمی شود، چی بهش میگن؟بختک یا همچین چیزی، تا گذشت و سریال دیدن تمام شد. الان با اینکه هیچ مورد عجیب و ترسناکی در زندگی نیست و کلا سریال های کمدی را به موازات زندگی پیش می برم یک سه- چهار شبیست خوابهای ترسناکی می بینم که نگو، با این تفاوت که اینبار قهرمان اصلی ماجرا خودمم و همچین خفن و کاردرستم که از خودم خوشم می آید و هی در خواب خودم رو تشویق میکنم، اینقدرها هم در خوابم خالی بندی دارم که نگو، یکهو یک شمشیر یک و نیم متری را از جیب پیرهنم در میارم و همزمان سرِ شیشصد موجود کثیف بدترکیب اَن را می زنم، بماند که حتی پیرهنهایی که توی خواب می پوشم جیب هم ندارد. مخلص کلام این قوه تخیل چسبانده به سقف و می ترسم کاری دستم بدهد، می ترسم یک شب در خواب با این تخیل از ترس سکته کنم یا یه همچون چیزی، خوب زشته مردم چی میگن، خواب ترسناک دید، سکته کرد مرد، خوب خنده دار است، مرگ آدم باید غم انگیز باشد نه خنده دار!
پ.ن. در خانه مجردی میزان ظرف نشسته ثابت است و فقط از مکانی به مکان دیگر یا از نوعی به نوع دیگر تبدیل می شود.
پ.ن. خدا برای نشان دادن راه درست 124000 پیامبر فرستاد و بشر برای نشان دادن راه درست گوگل ستلایت را ابداع کرد و دیگر خدا هیچ پیامبری نفرستاد.

تکنولوژی لعنتی

2010-06-26T19:29:00.000-07:00

اینجا یک عالمه وندینگ ماشین دارد، ازین ها که پول رو به زور از سوراخی، درزی، چیزی تویش فرو می کنی و از آن ور یک چیزی را مثل تاپاله بیرون می ریزد. سینما آزادی و یه چند جای دیگر داشتند ولی فقط آب معدنی می دادند، اینجا خیلی کارها میکنند، بعضی هایشان شیشصد نمونه قهوه، نسکافه، کاپوچینو و ازین ترکیبات قهوه ای می دهد که منِ قهوه خور هم نمی دانم اسمشان چیست، یکی همین پایین توی طبقه اول داریم تا بحال کلی پول مرا خورده است، مادرش مشکل دارد، هر وقت هم میروم اعتراض میکنم طرف همان موقع تست میکند و دستگاه درست کار میکند، دو ساعت بعد دوباره مرا ضایع می کند. سیگار هم همینجور است از همین دستگاها دارند که اول صاحبش باید با ریموت کنترل دکمه استارتش را بزند بعد تو پولت هی بریزی تا سیگارت را بگیری، سیگار گران است، من نمی فهم اینها که اینقدر سیگار میکشند چرا سیگارشان گران است و تنوع کمی دارد، اکثراً اینجا توتون می خرند و خودشان سیگارشان را می پیچند، سی ثانیه یک سیگار می پیچند، من هم دوس داشتم خودم بپیچم، 20 دقه طول کشید و مزه اَن میداد، دیگر نپیچیدم.
دیشب خانه رضا و نرگس به صرف پوکر بودیم، اینجا هم تگزاس هولدم بازی می کنند، توی سه دست اول خارج شدم، بازیشان خیلی طولانی شد، چهار ساعت تمام برای یک بازی. مسعود ماشین اُپلش را 1300 یورو یا حتی کمتر می فروشد، آدم وسوسه می شود...
پ.ن. تخفیف فصلی اینجا شروع شده، آدم هی ویرش میگیرد برود مراکز خرید پولهایش را خرج کند.

جشن چکش

2010-06-24T10:35:00.000-07:00

اینجا24 ام ژوئن روز سنت جوآ است، شب قبلش یعنی دیشب مردم تا بوق سگ که چه عرض کنم تا خود صبح در کوچه خیابان های شهر ول هستند و هرجای شهر که راه بدهد بساط باربیکیو دارند و ماهی ساردین کبابی می خورند و تا صبح بزن برقص می کنند و سپس رهسپار کوچه خیابانی می شوند و با چکش های پلاستیکی بزرگ و کوچک بر سر همدیگر می زنند و راس 12 شب، مراسم اتش بازی کنار رودخانه برگزار میکنند و همچنین بالن های رنگارنگی را رهسپار اسمان می کنند. روز مقدسی برایشان است و در این روز مقدس بسیار می اشامند و بسیار بزن برقص می کنند و برای راحتی ملت تا صبح اتوبوس ها و مترو نیز در کارند و پلیس تنها برای حفظ امنیت ملت در بعضی از کوچه های شلوغ تردد ماشین ها را کنترل میکنند.
دیشب بجای همراهی بچه های ایرانی به همراه هانا به خانه یکی از دانشجوهای آلمانی های مقیم اینجا رفتیم وسط راه مسیر را گم کردیم و دیاگو به دنبال ما آمد، خانه این پسر کنار رودخانه بود و بالغ بر 200 نفر آدم در کنار رودخانه مهمان او بودند که در هم می لودیند و می خوردند و صدای جیغ جیغ و زق زق چکش هایشان بلند، و هر از گاهی هم چکشی بر مخ ما می خورد. بعد از دو ساعتی 10-12 نفری از جمع جدا شدیم و به سطح شهر رفتیم و هی اشنا می دیدیم، دیشب کل پورتو تا صبح در خیابان بودند، و جای سوزن انداختن در خیابان نبود. برخوردهای چکش های پلاستیکی در خیابان بر مغز ما بیشتر بود، مردم شاد بودند و من خسته از پیاده روی زیاد... تا 4 صبح که بالاخره به خانه رسیدیم.

پ.ن. میدان جنگ چهارشنبه سوری خودمان را هی یاد کردم...

اینجا (دو)

2010-06-21T12:39:00.000-07:00

اینجا دوست زیاد هست ولی دوست چند ساله یکی بیشتر ندارد.
اینجا شنبه و یکشنبه تعطیل است ولی پنجشنبه شبِ تهران ندارد.
اینجا فست فود زیاد دارد ولی مادر مهربان ندارد.
اینجا گوشت خوک دارد که مشکل معنویش به درک، مشکلات هضم دارد.
اینجا دختر خوشگل وفور نعمت است اما دافی ندارد.
اینجا سیم کارت مجانی، مکالمه مجانی، اس ام اس مجانی دارد، اما تلفن اصلا زنگ خور ندارد.
اینجا ماشینِ ارزان و بنزین گران دارد، ماشین سواری معنا ندارد.
اینجا قوانین رانندگی خفن دارد، ویراژ در خیابان زندانی دارد.
اینجا مردم بور و چش رنگی زیاد است، چشم رنگی ما خریداری ندارد.
اینجا مردمش زبان نفهمند، فحش کشدار اثر ندارد.
اینجا روزنامه مجانی اما یک دکه روزنامه فروشی هم ندارد.
اینجا تیم فوتبالی دارد که با هفت گل کره شمالی را خورد ولی فردوسی پور و علی دایی ندارد.
دروغ است، اینجا اصلاً هیچ پرتقال خوبی ندارد.

اینجا

2010-06-19T05:14:00.000-07:00

اینجا صبح، نه که با صدای جیک جیک گنجشکها که با صدای مرغ های دریایی شروع می شود.
اینجا اینترنت خوب دارد و مثلا یک قسمت لاست در پنج دقه دانلود میشود.
اینجا نمی شود فهمید که چه سایتی در ایران فیلتر است همه سایت ها آزادی دارند.
اینجا در تابستان، غروب نه شب به بعد و در زمستان، غروب زودتر از چهار عصر دارد.
اینجا شرابِ ارزان و سیگارِ گران دارد.
اینجا ساعت کاری از نُه صبح و وقت ناهار از 12 تا دو دارد و ساعت 4 هم به خانه می روند.
اینجا مردمش خیلی سگ دوست دارند.
اینجا پلیس های خوشتیب دارد که آدم از آنها نمی ترسد.
اینجا به گمانم مردمش مشکل مکان دارند چون هی در خیابان، اتوبوس، مترو هم را می بوسند و ملچ مولوچ می کنند.
اینجا مردمی مهربان و حدود 30 نفر ایرانی دارد.
اینجا با آنجا خیلی فرق دارد.

غریب نوازی- سفرنامه دو

2010-06-15T08:42:00.000-07:00

خوب دو روز اول تعطیل بود و من تونستم سر و سامونی به اتاقم بدم، دو سه بار هم رفتم خرید تا بساط خورد و خوراک بر پا باشه، یه شب هم با هانا راست شیکم رودخونه رو گرفتیم تا رسیدیم به اقیانوس نه که رسیدیم یعنی دیده میشد و پای مضاعف می خواست تا بشه جلوتر رفت. الانم که روز دومه دانشگاست و از کافه دانشگاه دارم افاضات میکنم. دو روز کاری بود نسبتا، درس اینا که فعلا تعطیله، دنبال ثبت نام و حساب بانکی و سیم کارت و کارت اقامت ویه همچین چیزایی فعلا دارم می چرخم، با یکی دو تا استاد صحبت کردم و فردا پس فردا هم باز باید با یه چندتایی فک بزنم. جزییات این دو روز یادم نمیاد بس که حجم کارها بالا بود، کلا حال ما خوب است.
فقط این رو باید بگم که بسیار بسیار مردم غریب نوازی هستند، در یک پاساژ بزرگ از یکی پرسیدم گلاب به رویتان کجاست تا دم در آنجا مرا برد و حتی می خواست بایستد و مرا دوباره برگرداند به جای اول، در دانشگاه که کولاکن، خفه ات می کنند بس که هوای آدم را دارند، دیروز این اقای آنتونیو که گیر هم داده مرا ژوزه صدا کن ولی من باز مستر آنتونیو، مستر آنتونیو میکنم کم مانده بود مرا شب به خانه اش ببرد (زن و بچه دارد فکر انحرافی نکنید) ، نگران همه چیز بود این که من خوابگاه دارم؟ می دانم غذاخوری کجاست؟ مسیر هر چیز را بلدم؟ حالا من فقط رفته بودم بپرسم رییس دانشکده کجاست، با استادها هم که حرف می زنم هم همینطور است. کلا مردم غریب نوازی هستند.
پ.ن. مثل آب خوردن پولها خرج می شود.
پ.ن. یهو دیدین جابجا شدم سر از لندن در اوردم، یکی ازاستادهای مربوطه پیشنهادهای دل انگیزی داد.

خروج و ورود(سفرنامه یک)

2010-06-13T05:31:00.000-07:00

خوردن گریه اونم وقتی تازه از بغل مادری کندی که همین نوشتنم اون یادت داده خیلی سخته، همه بغضت جمع میشه پشت چشات و خیلی هم که خودت رو کنترل کنی باز یکی دو قطرش سرازیر میشه، خدا خیری بده هومن که گفت صندلی کنار شیشه بگیر لازمت میشه، رومو کردم به شیشه هی خوردم گریه روهی اشک اومد دم در و باز زارنزدمو تو سی ثانیه مادر و پدر و برادر و یه عالمه دوست دویدن جلو چشم و بالاخره پرید.

صبح که چه عرض کنم نصفه شبی رفتیم فرودگاه امام و این خانم صادر کننده کارت پرواز کلا از بچگی مشکلات روحی داشت و به خاطر دو کیلو اضافه بار مجبورم کرد که چمدان را باز و یک سری وسایل را بغل کردنی حمل کنم کلا مادرش مورد داشت و من هم چون کلا هفته گذشته را قاطعانه به دفاع از حقوق مردم و خلق الله پرداخته بودم رفته مسئول محترمه را پیدا و زیر آب زنک را زدم خدا برایش خوش نخواهد امیدوارم از نان خوردن بیفتند من که به درک جوانم، حتی پیرزن بدبدختی را به خاطر یک کیلو اضافه بار به زحمتی جانفرسا کشاند. خلاصه بار را که تحویل دادیم و کلرت پرواز گرفتیم، خانواده را بغل و رهسپار پروازاشدیم سه ساعت تا استامبول طول کشید و عجب فرودگاه خفنی دارد این استامبول، اسمش اتاتورک است، بزرگ و همه جایش را پله برقی که چه عرض کنم مسیر برقی کشیده اند، وقت کم بود به گیت 232رفته بازرسی بدنی شدیم و و وارد پروازلیسبون الان هم این متن را در هواپیما می نویسم و از بین نوشیدنیهای مختلف آب جومعروف "اف اس" ترکیه را سفارش دادم که به دلمانمان نماند، همه کسانی که ترکیه رفته اف اس، اف اس کرده اند مالی نبود ولی بد هم نبود در پرواز اولی صبحانه مفصلی که سامل قارچ پخته شده، دو سه نمونه پنیر ، نان تست و کره مربا و خیلی چیزهای دیگر بود، دادند و در این پرواز ناهار هم مرغ بود، هم گوشت که فعلا مرغ را مزه مزه می کنم و دیگر حرفی ندارم تا اتمام خوردنش.

این را یادم رفت بگم در صف پرداخت عوارض فلامک جنیدی باسن به باسن ما وایساده بود. چرتکی در هواپیما زدم وبه وقت محلی ساعت 2:30 به لیسبون رسیدم، فرودگاه اینجا، هم پر ابهت است و کاشیکاری ورودی آن به سبک ایرانی البته رنگهای متفاوت زرد و نارنجی و سفید جلب توجه میکند. پاسپورت را به شخص مربوطه ای که باید مهر ورود بزند میدهم ویکی دو سوال جواب داده ودرآخر می گذارد از در رد شوم ولی با مهربونی هرچه تمام پیگراست که به من حالی کند که چگونه به پورتو برسم خدا خیری هومن را بدهد، اینقدر پروسه رسیدن را ویژیولایز کرد که اگر هم بخواهم هم نمیتوانم گم شوم، چمدان را که میگییرم همان وسط فرودگاه بازش کرده و خرتی پرتی را که صبح برای تعدیل بار در کیفهای جانبی چپانده بودم به جایش بر می گردانم، مثل آدم های بافرهنگ در صف واستاده، راننده تاکسی دانه دانه مسافرها را سوار بارها را خودشان می کذارند و خودشان در می اورند، در ایستگاه راه آهن بعد از خرید بلیط برای پورتو ، نگاهم دو سه بار به نگاه پسرکی همسن خودم گره می خوردتا آخر خودش انگلیسی می پرسد اهل کجایی و من همان ایرانی جوابش میدهم برادر ایرانیم. دانشجوی فوقِ دانشگاه دیگری است و از قضا محمد را که در سفارت با او اشنا شدم می شناسد و با هم مراوده دارند، شماره و ایمیل رد وبدل کرده و نیم ساعتی گپ می زنیم و سپس سوار قطار میشوم و هنوز یک ساعت دیگر مانده تا به پورتو برسم، کلا 12 ساعت در راه بودم و بعضی از ساعات شبانه روز را چند باری تجربه کردم، در همان ایستگاه با تلفن سکه ای به هانا زنگیدم که کل مکالمه شد 30 سنت ولی دو یورو از جیبم رفت و بقیه اش را پس نداد ، همان بغل هم ایمیلی برای اهل خانواده فرستادم که نگران نباشید رسیدم زنگ می زنم، کمتر از یک ساعت دیگر هومن و هانا را در ایستگاه میبینیم تا ببنیم چه پیش می آید....

از قطار که پیاده شدم، چش چش در خروجی بودم که هانا و هومن را دیدم و فردین دوست مشترکشان، هومن در "اویره" زندگی می کند ولی به خاطر من تا پورتو آمده ولی هانا و فردین در همان پورتو در خوابگاه مشترکی هستند که با خوابگاه من 15 دقه فاصله دارد. بقیه اش برای بعد...

پ.ن. آها آب و هوا را یادم رفت بگم، هوایش از تهران خنک تر ولی مرطوبتراست و این دو ساعت و اندی که در قطار بودم هیچ زمین بایری ندیدم همه جا سبز است در مایه شمال خودمان سقف همه خانه ها شیروانی است، در ضمن هیچ دیدگاهی ندارم که کجا باید پیاده شوم فقط حدود زمانیش را میدانم در بلندگوی قطار همه چیز را پرتغالی می گویند حوصله ام نمی شود از بغل دستی بپرسم ایستگاه پورتو مرا خبر کن، لجبازیم گرفته می خواهم خودم همه چیز را پیدا کنم خدا رحم کند.

حرفها دارم

2010-06-12T08:01:00.000-07:00

ما به خیر و خوشی رسیدیم و یک سفر 12 ساعته تا مقصد که سه ساعت و نیم از ما عقب تر است را به پایان رساندیم البته سفری یک طرفه.
همه چیز خوب و در حد عالیست، با همه دلتنگی خوشحالم و حرفها دارم ازین سفر که سر فرصت خواهم گفت.

پ.ن. دیدن دوست قدیمی ام هانا و دیدن چهره هومن که از طریق تلفن و اینترنت باهاش آشنا بودم و دوست عزیز جدیدی فردین نام در راه آهن پورتو بسیار بسیار خوش آیند بود، حال اساسی دادند در حد تیم ملی. خدا حفظشان کند.

گود فور می

2010-06-06T07:12:00.000-07:00

این روزهای عجیب و غریب زندگی ما هم بالاخره آمدند، رفتند در توالی گذر عمر بیست و هفت ساله مان.
امروز کارها تا حد مطلوبی راست و ریس شد، هرچند زجرها کشیدیم یعنی همان خون دل ها خوردیم و از اینا، ولی گویا گوش شیطان کر، خودش هم لال، محض احتیاط فحشی هم به خواهر مادرش، بالاخره قال قضیه ما کنده شد و تا آخر هفته ریق ناسیونالیستی را سر می کشیم و دیار غربت را برای مدت نامحدودی بغل کرده و شما را تنها می گذاریم، البته در عالم مجازی بیش از پیش حاضر بوده و به قول خانمِ مادر روی کامپیوتر خواهم خوابید، یاهو، فیس بوک و گوگل تاک و ریدر و اسکایپ و توتیتر و وبلاگ فعال خواهد بود.

پ.ن. روز آخر ایام ارتهالیدی با بچه ها و نوه ها قصد تعطیلات به باد دهی داشته و میدان ونک قرار گذاشتیم، خانم فا ماشین آورده و منتظر خانم شین دور میدان ونک بودیم، و داشتیم میدان را دور میزدیم که یک نفر از ماشین بغلی افاضات اضافی کرد، از کمر به بیرون خم شده و زیپ دهان را چاله میدانی وا کردم در حدی که طرف با آن هیکل تریپل ایکس لارجش خفقان گرفت. و البته بعدش هم خودم از ترس رنگ و رخسارم پرید، رعایت صندلی ماشین خانم فا را کردم وگرنه در آن شرایط احتمال خالی شدن مثانه بیش از صد درصد بود. یک ور میدان گشت ارشاد و نسبت، ورِ دیگرش گارد ویژه موتور سوار و آن ورِ دیگر راهنمایی رانندگی و همه مرا می نگریستند عاشقانه!!!!

فخر فروشی

2010-06-04T15:09:00.000-07:00

با شمام، بله با خود شما، شما که روتو کردی اونور، شما نه آقا، آها بغل دستیتون، هاها هی من میگم نرو توی این سرورهای ایرانی وبلاگ درست کن گوش نمیدادی هی میگفتی راحته، اینجا یعنی همینجایی که من دارم مینوسیم فوق فوقش فیل-تر میشه ،با فیل-تر شکن میرم توش، غر میزنم فیل-تر شدم، حالا شومایی که سرور وبلاگتون به کل تعطیل شده کوجا می خوای غر بزنی؟
پ.ن.امیدوارم که بک آپ از وبلاگت گرفته باشی:)

---------------------------------------------------------------------------------

استعداد عجیبی در کارهای خلاف دارم، بی خود نبود الف.ح. میگفت تو خلاف بزرگه ی منی، یه چیزی می دونست بچه. اگه این خانمِ مادر با زور پس گردنی منو نمی شوند پای درس خوندن، الان قاچاقچی، شهرام جزایری، یه پخی شده بودم. هی با لنگه دمپایی، پسربچه پاپتی سیگار فروش سر کوچه رو توی گرمای پنجاه درجه ی اهواز که آسفالت کف خیابون هم نرم میکنه آورد جلوی چشم ما که تو ی درس نخوان بازیگوش هم همین خواهی شد. ما هم که بچه ،ساده لوح و ترسو و تی تیش مامانی، الکی الکی بیست سال درس رفت توی پاچمون، حالا دیگه خبری از دمپایی نیست خودم خرم، انگاری شده مسیر آخرتم، آه هم در بساط ندارم، همینی که هست می خوای بخواه می خوای نخوا...
پ.ن. تعطیلات فُگُر

این عنوان انتخاب کردن هم مصیبتی است، عنوان نداریم برادر من، عنوان نداریم خواهر من، از جان من چه می خواهید، بخدا این تن دیگر جان ندارد

2010-06-01T14:58:00.000-07:00

نوبت من که میشود خدا شوخ طبعیش گل می کند، به خدا، یعنی به جان خودش قسم...

پ.ن. فردا روز عجیبی خواهد بود...

پيكر تراش پيرم و با تيشه ي خيال ...يك شب ترا ز مرمر شعر آفريده ام

2010-05-25T07:07:00.000-07:00

هرکس با قوه‌ی تصور خودش کسی دیگر را دوست دارد و این از قوه‌ی تصورش است که کیف می‌برد، نه آن زنی که روبه‌روی اوست.
آن زن تصور درونی خودمان است. یک موهوم که با حقیقت اصلی فرق دارد.
صورتک‌ها/ صادق هدایت

پ.ن. زن یا دوس دختر آدم باید مثل کیش، آرام، پر از تفریح و هیجان و هات باشد.
پ.ن. عنوان از نادر نادرپور

از قمصر تا کیش

2010-05-24T07:46:00.000-07:00

چند عددی از همین روزهای ناقابل که 24 ساعت تمام طولشان است را تشریف نداشته و در مسافرت به سر می بردم، پنج شنبه شب تا صبح را نخوابیدم و با یکی از دوستان از هر دری گفتمان فرهنگی کردیم، صب که شد یعنی همان پنج اینا یک ملت را تلفنی از خواب بیدار کرده و رهسپار قمصر و فریضه بازدید گلاب گیری شدیم، بسیار خوش گذشت، بسیار حظ بردیم فقط حیف که پروسه گلابگیری ندیدیم برای چندمین ده بار هم حمام فین را رویت کردم، کلا با اینکه پروسه تکراری بود ولی خوش گذشت، هوا بسیار بسیار گرم بود و در اتوبوس در راه برگشت بسیار بسیار پانتومیم بازی کرده و بنده خودم را در این پروسه شاخ دانسته و قصد معرفی خودم به فدراسیون پانتومیم دارم باور به فرمایید اگر المپیکی در کار باشد بدون شک طلا خواهم آورد، "استقدوس یا اسطوخودوس یا استخدوس یا هرچی" را در 35 ثانیه و "پیزوری" را زیر یک دقیقه بازی کرده و حتی خود که به خفنی خود اعتقاد داشته نیز کف بر شدم.
جمعه شب به خانه رسیده و فرداش یعنی همان شنبه با همراهی خانواده (البته به زور خانواده) به کیش رفتیم، دو روز مداوم مدت شش ساعت تمام به همراهی جناب برادر، خودمان را هی هی چرب کرده و زیر آفتاب خوابیدیم و هی عرق ریختیم و هی فش بی ناموسی نثار خودمان و گرمی هوا کردیم، شبها پاساژها را به نیت خرید گز کردیم و الان که در تهران به سر می بریم هر دو، از پا درد و سوزشِ کلهمِ بدن، اشک میریزیم.
پ.ن. شعر این هفته: داره می سوزه تنم، گر گرفته پیرهنم...
پ.ن. یک هفته کسری خواب را بغل خواهم کرد.

تریاکی

2010-05-19T13:57:00.000-07:00

تا میومدم خونه می رفتم توی اتاق، کامپیوتر رو که روشن می کردم، بابا میگفت تا اومد رفت سر بساط، الان مدتیه از وقتی با-زن-نشسته شده خودش تا چهار صبح میشینه وب گردی میکنه دیگه هم تیکه نمیندازه. خدایا شکرت.
ما که یورو خریدیم بود 1410، تازه فک میگردیم ارزون خریدیم، امروز شده 1280 حتما تا آخر هفته از دلار هم میاد پایین تر. واس چی اگه گفتین، ...... تنها محض باسن سوزی اینجانب.

پ.ن. فیلم "دموکراسی در روز روشن" را دیدیم، با آنکه سه شنبه و نصف قیمت بود بازهم به لعنت خدا نمی ارزید. گول اسامی بازیگران را خوردیم، کپی کمرنگ ناخوانایی از "گاهی به اسمان نگاه کن" بود و نفهمیدیم از دیدگاه طنز نگاه کنیم یا جدیش بگیریم تنها خوبیش درآوردن ادای رییس جمهور مملکتتان( ما که هرجایی شدیم) توسط فرخ نژاد بود که لبخندی به لبمان آورد و البته گردن درد شدید در حد آرتروز گرفتیم چون جایمان متاسفانه در ردیف اول کنج سمت چپ بود، در هنگام کلوزآپ ها انگار بازیگرها در دهانت بودند و داشتند تنفس دهان به دهان را تمرین میکردند.
پ.ن. این سریال لاست سرویس کرده انشالا تا آخر هفته دیگر ریق رحمت را شیاف می کند و از دست این مرتیکه دود سیاهِ عَن هم راحت میشویم

اینا همش حقیقته

2010-05-14T12:36:00.000-07:00

این یه حقیقته که پدسگ "ر" نداره
که من آدم شیکم پرستیم ولی خیلی وقته یه غذای خوب نخوردم*(خوب به معنای حس ارضای حس چشایی)
که آدم بددهنیم ولی ترک کرده و در حال حاضر بدترین فحشم در ملا عام این است که "مادرش بی تربیت بوده"
که بزرگترین ترسم، مردن از خفگیه، و حتی با فکر کردن بهش ممکنه تنگی نفس بگیرم و کبود بشم
که یه عالمه کتاب خوندم هیچ پُخی نشدم
که بزرگترین مشکلم اینه یه روزی پیر خواهم شد و این بسیار آزارم میدهد
که بهترین سلیقه و درک زیباشناسی را خودم دارم ولی نظر دیگران را هم میپرسم، تنها محض رعایت ادب
که از اول بهار تا الان بیشتر از زمستون بارون اومده و این یکمی عجیبه
که تمام حماقتم در اعتقادم به امکان پذیر بودن هر کاریه
که به تناسخ اعتقاد نداشته و اگر واقعا تناسخی بود...ولش کن خنده دار است تناسخی در کارنیست
که بی اعتقادم ولی با اعتقادها رو دوس دارم
که سرشار از حس دوس داشتنم ولی آدم مقابل گویا در چرخه تناسخ به گلی، گیاهی چیزی مبدل شده یا پاورقی حلقه گمشده داروین گردیده یا چه می دانم ماشین زیرش کرده، فوت کرده
که همیشه از رفتن به مهمانی های شلوغ بیزارم ولی وقتی میرم از همه بیشتر شلوغ میکنم کلی حالشو می برم
که کیک شکلاتی خامه ای بی بی را از همه چیز بیشتر دوس دارم حتی از تو
که مادربزرگ مادر را بیاد دارم ولی مادر پدر را به هیچ وجه
که بیماری مرور خاطرات قبل خواب دارم و وسواس به یادآوری هرچیزکوچک و جزییات، آنقدر که تا صبح بیدارم
که من و ایمان یه رفیق فاب بنام جانی واکر داریم
....
* رستوران خوب غیر فست فودی معرفی کنید.

یه سوزن به مجسمه

2010-05-11T15:47:00.001-07:00

این خانم شادی صدر یه مقاله یا همچون چیزی با عنوان " یک سوزن به آقایان" نوشته و سوزن که چه عرض کنم کلهم فمنیستی موجود(یعنی ده از ده) را پتک کرده و بر سر قشر مذکر جامعه به روایت عوام جامعه ر.ی.د.ه. نه که حالا سر تا پا اشتباه باشد ولی خوب ما که کلا هیچ مساله ای به هیچ جایمان نیست (منظور انگشت شست دست راستمان بود) رگ غیرتمان همان که از وسط پیشانی رد میشود برای خودش بندری زده و آی داد و بیدادی راه انداختیم که همچین و همچان نیست و همه مثل همه نیستن و سه صفحه و نیم افاضات کردیم در کامنت دانی بلاگشان، حیف تف در این مملکت از قضا چون بلاگشان فیلتر بود موقع سِند کردن اِرور مبسوطی داد و کامنتمان پرید و ما چون به این مساله عادت داریم اصلا خونسردی خود را از دست نداده و سر به دیوار نکوبیدیم، لیوان قهوه به دیوار روبرو پرتاب نکردیم و یقمان را جر ندادیم، فقط ضرب کوچکی با انگشتان بر روی لبه میز گرفتیم و دکلمه دلنوازی در باب خواهر، مادر و کلهم فک و فامیل مونث و گاها مذکر مسئولان مملکتی چهچه زدیم و گناهش را به جان خریدیم و همان دم در جهنم دو پیک قیر داغ سهمیه فحشکاریشان را سِک بالا خواهیم رفت.
------------------------------
تف توی بزاق کسی که جردن را کشاند به سعادت آباد و سر کوچه ما را جایگاه فرشته های خیابانی کرد، امروز نیم ساعت تمام منتظر تاکسی بودم و گیر نمیآمد یعنی ترافیکی شده بود که نگو، دو خانم مهربان (یعنی آنقدر مهربان که هر کاری بخواهی میکنند) سر کوچه آن دست وایساده بودند و ماشین ها صف کشیده و بوقی بوقی راه انداخته بودند انگار عروسی مادرشان است و جالب این که این دو موجود حتی بی ام و سری 6 را هم هیچ جایشان حساب نمیکردند و من تاکسی گیرم آمد و ته ماجرا از دستم در رفت که به چه راضی شدند. بیا خانم صدر بعد بگو مشکل از ما مردان است دِ خواهر من، خوب این هم جنس شماست، خوب است من هم همین دو دختر را که تعدادشان هم کم نیست در جامعه را مثال کنم و سوزنی حواله شما؟؟؟ و خواهشا نگویید که اینها نشانه فقر است و بدبختی، که همگان می دانند 90 درصدشان قصد درآمدزایی ندارند و محض تفریحات سالم! اینکاره اند، که اگر بگویید نچ ،میگویم از جامعه دور افتاده اید و در انزوا هستید و انصاف هم خوب چیزی است.
-------------------------------
مملکتی داریم ها! شما توی پارک آروغ بزنی، نگهبان دوون دوون میآید، پشت سرش پاسبون میاد، پاسور میاد، سرباز با تفنگ میاد، بی بی دل میاد، نینجا ضد شورش میاد، ارتش با تانک میاد، میگه آقا نکن، واسه ما مسولیت داره، نباید اینجا آروغ بزنی، حالا فک کن توی روز روشن، حالا گیریم اصلا شب، وسط پارک و میدون شیشصد کیلو مجسمه رو با جرثقیل می کنن می برن هیچکیم نمیاد بگه عمو شما با این مجسمه چه نسبتی داری؟ کجا میبریش؟ می بریش گردش یا میبری بشوریش یا رنگش کنی؟ بعدش میگن یه حرکت مشکوکی شده، حرکت مشکوک همون آروغ بنده است نه 20 تا مجسمه ناپدید شده! من تعجبم ازین مجسمه مادر وفرزند گوشه میدون صنعته(شهرک غرب). جنبش، میگم جنبش یعنی توی باسن مجسمه، ازین کیوسکهای پلیسه، بعد با تیشه کلنگ و این بیلبیلکای آهن بر پر سرو صدا کندنش بردنش هیچکی هم نفمیده. چی بگم والا، به ولای علی من دیگه گه بخورم چیزی بگم اصلا.
------------------------------
پ.ن. زن خوب یعنی شکیرا، جان مادرتان شر نکنید که شکیرا اِل است و بِل است و تو نفهمی و نمی فهمی ، زنیکه فلان است و بهمان است. همین است که هست، سلیقه مان حرف ندارد و به این امر به شدت متعصبیم. :)

کم حوصله

2010-05-10T11:35:00.000-07:00

تکراری مثل شنیدن صد باره یک آهنگ که حتی دوسش هم نداری

پ.ن. این که میگن "بنی آدم اعضای یکدیگرند" دقیقا به کدوم عضو اشاره داره؟

پ.ن. و شبنم اینجا می نویسد و چه خوب می نویسد.

آرتروز گردن

2010-05-06T13:41:00.000-07:00

چند شب پیش یک ساعت تمام فک کردم که اسم اون کلاغه تو کارتون سنباد یادم بیاد، نیامد که نیامد یعنی عین یک ساعت جر خوردم و هی چلاندم مغز محترم را و هی التماسش کردم که مرا یاری کن و دریغ از اینکه حتی بتونم نظری در مورد اسمش بدم وبگم مثلا فلان حرف در اسمش بود. در این نبرده شکست خورده موبایل موردنظر را برداشته با لب های آویزان اس ام اس به دوستی جوانتر زدم تا اسم اون کلاغ مادر مرده را ازش بپرسم و از کلافگی خارج بشم، جواب داد:"پیلاپیلا" نبود. درست نبود ولی وزنش یاد آوری کرد که اسمش شیلا بود و سمباد جونم سمباد جونم تیکه کلامش، خدا همه رفتگان را بیامرزد از جمله حافظه نم کشیده اینجانب.

از قدیم و ندیم گفتن "همسر" یعنی "هم سر" یعنی در یک حد واندازه، یعنی سرهاشون در یک سطح به سر میبره، این خانمِ مادر در هر عروسی چش چش کرده و قد بلندترین دختر چشش را میگیرد و بعد از عروسی مورد نظر در مسیر برگشت بیخ گوش اینجانب مزایای دختر مربوطه زمزمه کرده و من هرچقدر میگویم مادر سراغ شاسی بلندها نرو که اگر اتفاقی افتاد خانوادگی دچار آرتروز گردن نشویم مگر توجه میکند!
پ.ن. بسیار خوشحالم که امسال نمایشگاه کتاب نمی روم و شلوغی و ترافیک یقه ام را نمیگیرد.
پ.ن. نفر چهارم و آخری یعنی داداش برادر هم سنگ کلیه گرفت و مثل مار به خود می پیچد، دکتر گفت خانوادگی کلیه های مزخرفی دارید. یاد درد سنگ کلیه که می افتم دو راه حل بیشتر به ذهنم نمی رسد یا ترامادول یا پریدن از طبقه چهارم به پایین. جان مادرتان آب و چای زیاد بخورید از ما گفتن.

بالش

2010-05-04T17:29:00.000-07:00

پ.ن. توی این دنیای هیچکی به هیچکی، احترام یعنی اون خودِ عوضیت رو یهو رو نکنی، کم کم...

پ.ن. رویا پردازی ممکنه هیچ وقت به واقعیت منجر نشه ولی حداقل حظ تصور کردنشو بردی. می فهمی چی میگم؟

پ.ن. هرگز آن ور سرد بالش را با کسی تقسیم نخواهم کرد.

مرمر سینه آی بلرزون بلرزون

2010-04-29T03:15:00.000-07:00

اول از همه اینکه مریض بودم و هنوز هم کمابیش هستم کلا سیستم گوارش قاط زده و استقلال طلبی می کند و هر چیزی به حلقوم مبارک می ریزیم به زبان کوچک نرسیده سر و ته کرده و باز می گردد در چهار روز گذشته یک وعده غذا هم سیر طبیعی خودش را طی نکرد و هنوز انگشت به دهانم که چگونه زنده ام و افاضات میکنم! وقت مریضی و تب و لرز دو-سه چیز خیلی حال می دهد یکی دوش آب گرم گرم است و دیگری فک کردن به مردن، نه که آدم دور از جونتان افسرده ای باشم، نه، ولی وقتی جسم آدم یاری نکنه ناخودآگاه غصه خفت گلوی آدم میچسبد و بدبختهایش بر سرش آوار میشود و تمایل به مردن به سقف می چسبد، حالا اینا به کنار، وسط این بحبوحه ای مریضی و مردن یه اتفاق خنده داری رخ داد که همچین حال اساسی به روح و جسم اینجانب داد که وسط اتاق از فرط خنده و تمسخر بریک دنس می زدم.
این خبر افاضات مستر آیت ال.. صدیقی رو حتما شندید که فرمودند این بدحجابی زنان و کلا هر نوع تبرجی باعث زلزله میشه که خوراک خنده خیلی از خبرگذاری های خارجی و منبعی برای جوک سازان عزیز داخل کشور گردید. حالا اصل خبر این که دختر خانم امریکایی 22 ساله این خبرو که شنیده اول از خنده مقدار زیادی روی زمین غلطیده سپس بلند شده لباسشو تکونده و یه کمپینی تشکیل داده به نام "پستان لرزهboobquake "که آیا زلزله با حجاب زن ارتباطی داره یا نه و کلا علم این وسط چی میگه و از تمامی زنان خواسته است در روز ششم اردیبهشت در سراسر جهان با پوشیدن تی شرتی که شکاف سینه ها آشکار باشد کمک کنن تا زلزله بیاد و قابل توجهتون 185 هزار نفر ناقابل تو یه هفته عضو شدن و همونجور که دیدین از زلزله هم خبری نبود و اینجوریایی هم که این اقای صدیقی میگه سینه زنان قدرت ماوراطبیعی نداشت یعنی ما که ندیدم حالا شاید خودش یه رعشه درس حسابی گرفته باشه.

پ.ن. ما همیشه ازین کمپین ها حمایت تام می کنیم و حتی از آن تیشرتهای تبرج ناک

تلخ و سیاه

2010-04-24T14:29:00.000-07:00

روز به روز دیرتر صُب میشه

خودمو بالا میارم روزی سه وعده
صبونهُ ناهارُ شام
عصرونه خوابِ دیشبُ عُق می زنم
نه یه بار نه دو بار دیویست بار پشتِ هم
با بسامد همه عمرم توی یه ثانیه
تلخُ سیاه عین کتابِ تاریخِ همیشه بازِ پدر
عادیُ زرد مثلِ بو کردن یه عطر تند روی یه پوست ماسیده
یـلخیُ سفید عین زار زدن یه غریبه توی اتاق بغلی
و امیدوارُ سبز مثلِ فردا

پ.ن.هر روز خاطره دیروزه
پ.ن.همین چیزای کوچیکه که دنیامون رو میسازه

این من ِ ناسیونالیست مرده

2010-04-22T01:27:00.000-07:00

نمی دونم اصلا خوبه یا بده؟ ولی من هیچ وقت ناسیونالیست نبودم، هیچ وقت ِ هیچ وقت از شهریکه توش به دنیا اومدم و 18 سال تموم توش زندگی کردم و بزرگ شدم تعریف نکردم و هیچ علاقه ای هم نداشتم که باز برم اونجا و ببینم چه خبره حتی دلم واسه آدماش هم تنگ نمیشه و توی 9 سال گذشته سرجمع یک ماه هم اونجا نبودم ولی بقیه اینجوری نیستن یه اصفهانی حتی اگه دو سال بچگیش هم اصفهان بوده باشه و بقیه عمرشو نیویورک زندگی کرده باشه باز هم با افتخار تمام میگه من اصفهانیم و هیچ جا اصفهان نمیشه، البته در اینکه زادشهر اینجانب، شهر پکیده ایست و عمرا به پای اصفهان نمیرسه شکی نیست ولی من هر سال تقریبا یه سفری به اصفهان داشتم و همچین آش دهن سوزی هم نیست و واضح و مبرهن است که اگر متولد اصفهان بودم بازهم برایم مهم نبود و همین وضعیت را داشتم کلا من وطن پرست هم نیستم و به وطنم وطنم جان و تنم اعتقادی نداشته و بیلمز بوده و گویی وطن پرستی در من در همان عنفوان کودکی چرک کرده، خشک شده و افتاده است.
پ.ن. استغفا دادم و ول می چرخم

کسالت

2010-04-18T02:03:00.000-07:00

دخترها باید حضور دشته باشند تا از کسالتت بکاهند، اصلا حضور این جنس مخالف انگیزه است، موتوری است که هلت می دهد. باید باشد، نباشد هر محیطی غیر قابل تحمل میشود. مثل اتاقی با دیوارهای سفید شیت که قبض روح می کند آدم را و اگر تابلویی بزنی به اتاق چه خوب می شود چه قابل تحمل می شود، نیازی نیست که حتما رابطه خاصی باشد، ‌همکاری باشد، دوست معمولی باشد ولی باید باشد، باید باشد تا صبح به صبح ریشت را بزنی، عطری، ادکلنی، ژل مویی، تنوع در لباس پوشیدنی، اصلا نباشد زندگی به گند کشیده می شود.
کارم را دوس داشتم ولی فقط همان اولش جذاب بود، هرچند تابلویی به دیوار اتاقش نبود یعنی بود ولی همه تابلوها از رنگ خود دیوار بود و فقط قاب داشتند، بعضی دخترها اینگونه اند دیگر یعنی دختر بودنشان کم است و این آزاردهنده است، هیجانی در کار نیست، انگیزه ات نمی شود صب به صب ریش هایت را بزنی و این درد استُ کسالت ولی با این حال کارم را دوس داشتم جذاب بود و جدید و نو و یک عالمه چیز برای یادگرفتن ولی وقتی نو بودنش تمام میشود و خرکاری میشود آن هم از نوع فکری باعث آزار روح میشود، زود خسته ات می کند و از همان صبح انتظار ساعت پایانی را میکشی و این کشنده است، پیرت می کند. من کارم از همین فردا ترک خواهم کرد و استعفا خواهم داد جداً.
پ.ن. باران که می بارد بوی خاک روانیم می کند
پ.ن. شده ام حکایت قماربازی که سر پاره شدن یا نشدن طناب دارش شرط می بندد سر دمپایی هایش

بلوف

2010-04-14T04:05:00.000-07:00

هوس کردم بشینم یه دست پوکر حسابی بزنم، چه حس خوبیه وقتی با اعتماد بنفس بالا بلوف بزنی و چاخانکی بگی raise تا نفر بعدی بگرخه و دستشو بندازه، کلی ببری و آخرش جوگیر شی همشو ببازی تا قرون آخر تا برهوت شدن کیف پول تا نداشتن کرایه تاکسی واسه برگشت و حتی ازین باختنت هم لذت ببری.
پ.ن. این چه جوریاست که توله سگ هم فحشه هم ابراز احساسات صمیمانه؟ هان؟
پ.ن. این رنکینگ روی جلد تایمز هم چیز مسخره ایه ها، فک کن کل رقابت بین م-ی-ر-ح-س-ی-ن و لیدی گاگا (خوانده ای که ازش بیزارم) و رین (خواننده کره ای) و یو نا کیم (مدال آور رقص اسکی کره جنوبی) هستش، حالا روزی ده تا ایمیل هم می یاد برو به م-ی-ر-ح-س-ی-ن رای بده، که چی؟ ما که نفمیدیم!

وقایع دیروز

2010-04-13T06:12:00.000-07:00

صب رفتم سر کار، یادم رفت غذا سفارش بدم ناهار نخوردم و مهمترین وعده غذایی رو از دست دادم و از دست رفتم
عصر شرکت رو پیچوندم رفتم توچال یعنی خواستم برم راننده احمق مسیر رو بلد نبود بجای اینکه از چمران بندازه بره پارک وی از ته نیایش و چراغ قرمز سر جردن و ترافیک رفت و من بسیار بهش فحش باناموسی به زبان و فحش بی ناموسی در دلم دادم مسیر یک ربعه را یک ساعته طی کردم فک کنم آه رییس شرکت بود
اول ِتوچال چیپس و ایستک استوایی را به قسمت سر گردنه و در انتهاش چیپس و ماست موسیر به قیمت ته گردنه خریدیم که با پولش میشد دو وعده غذا در یک رستوران خوب خورد، جد و آبادشان را روانه جهنم کردیم
در راه برگشت خانمی بنده را به ضرب مشت هل داد، دلیلش معلوم نشد، زنک دیوانه بود ولی دیوانه خوشتیپی بود.
ساعت نه دوان دوان به سمت خیاط دویدم در کمال ناباوری بهش رسیدم شلوار آماده نبود، در عزض ۳ دقه و ۳۰ ثانیه هم قدش را گرفت هم گودی کمرش و ۴ تومن از اینجانب، خیاط هم نشدیم.
پ.ن. بسکوییت بخور ساکت باش

رقابت

2010-04-12T02:05:00.000-07:00

رقابت توی این مملکت یعنی هر کی بتونه یه دویست تومنی لت و پار که دو برابر ارزشش بهش چسب زدن رو بکنه تو پاچه اون یکی
من؟ یا راننده تاکسی؟ البته که راننده تاکسی ها همیشه پیروزن ولی امروز من در این رقابت برنده شدم، تا پولو دادم در رفتم، رفتم اون دست خیابون، آی حالی داد

پ.ن.
- خوب نشونه گرفتم؟
- آره درست ر-ی-د-ی وسط حال

شعری از بوکوفسکی

2010-04-11T06:29:00.000-07:00

بله بله

وقتی خدا عشق رو آفرید، کمک بزرگی نکرد
وقتی خدا سگها رو آفرید، به سگ ها هم لطفی نکرد
وقتی خدا گیاهان رو آفرید، ای همچین بدکی نبود
وقتی خدا نفرت رو آفرید، بالاخره یه چیز درست حسابی به ما داد
وقتی خدا منو آفرید، خوب دیگه، منو آفرید
وقتی خدا میمون ها رو آفرید، خواب بود
وقتی زرافه رو آفرید، مست بود
وقتی افیون رو آفرید رفته بود اون بالا بالاها
و وقتی خودکشی رو آفرید چت کرده بود

وقتی تو رو آفرید که توی جات لمیده بودی
می دونست که داره چیکار میکنه
مست بود و رفته بود بالا بالاها
و کوه ها و دریا و آتش رو یکجا آفرید
یه اشتباهاتی کرد
ولی وقتی تو رو آفرید که توی جات لمیده بودی
به همه جهان خوشبختی بخشید

چارلز بوکوفسکی

ترجمه: بهداد

برای نیما

2010-04-11T04:46:00.000-07:00

نیما رو ۹ ساله میشناسم نزدیک یه دهه، یه دهه خیلی زیاده، یه دوست خوب بی هیچ توقعی، گاه میشه ماه ها از هم خبر نداریم ولی با یک تماس این فاصله از بین میره، با این که خیلی باهم در ارتباط نیستیم ولی کافیه بعد از سلام و احوال پرسی عادی، یکیمون بپرسه از دلت چه خبر تا ریزترین جزییات زندگی رو غر بزنیم و بی هیچ نظری فقط گوش بدیم و سر تکون بدیم. سری پیش زنگ زدم گفتم: نیما دارم میرم، گفت: تو هم رفتنی شدی، گفتم: آره باید رفت،گفت: نمی دونم خوشحال باشم یا ناراحت؟ بگو خودتم میخوای که رفتنی باشی، گفتم خوشحال باش، گفت: پس خوشحالم برو به سلامت
امروز زنگ زدم، گفتم نیما خسته شدم پس کی همه چی جور میشه که برم،خسته شدم از انتظار، داشت تارشو کوک میکرد، بی خیالش شد، گفت: تو نکندی تو گیر کردی بخواه که بری که بری، گفتم نیما راس میگی، خدافظ
آره گیر کردم، آره نکندم، چسبیدم، اینم مشکل من نیست تقصیر این نیروی احمقانه جاذبه است، من بی تقصیرم، ولی اینبار واقعا میخوام که رفتنی باشم.

پ.ن.نیما هفت سال پیش مسابقات دزفول یادته؟ یادته روز آخر وقتی حذفون کردن، یادته مریض بودبم همه، سه روز نخوابیده بودیم، یادته اومدی تو اتاق لگد زدی زیر همه وسایل، زدی زیر گریه، منم زدم زیر گریه، علی و حکیم و بهزاد هم زار زدن و حتی کسرا روشو کرد به دیوار که ابهت مردونش خراب نشه و اشک ریخت، یادته گفتی یه ساله واسه یه مشت سیم و پیچ ومهره، ساز نزدی، یادته گفتم منم یه ساله قلم به هیچ بومی نزدم، بعد علی مثل همیشه یه چرتی گفت و همه زدیم زیر خنده و جفنگمون دوباره شروع شد وقتی برگشتیم تو باز تارتو گرفتی دستت ولی من دیگه هیچ وقت دستم به هیچ قلمویی نرفت، حیف که نیما نمی خونی اینجارو

پ.ن. نیما دوست بی نظیریه، امیدوارم هرکی تو زندگیش یدونه نیما داشته باش، زادروزت مبارک رفیق

یهو هوس کردم

2010-04-09T14:17:00.004-07:00

بچه که بودیم تو مدرسه یه بازی بود به اسم در باسنی صلواتی (اسمشو محض حضور خانواده مادبانه کردم) ماجرا این بود که وقتی اسم بازی توسط یکی توی حیاط مدرسه اعلام میشد یهو همه می چسبیدن به دیوار که یهو باسنشون جایگاه لگدهای دوستان عزیزتر از جانش نشه، چه حیف مجبورم از لفظ باسن استفاده کنم و لفظ اصلی با اون "کاف" غلیظشو رو زنده به گور کنم، اره هرکی که باسنش رو هوا بود کلهم هوا میشد و وقتی یکی می رفت د-ر-ک-و-ن-ی به اون بدبخت بزنه یکی دیگه هم می رفت دومی رو خفت می کرد و الی آخر.
چنان دردی داشت این لگدها، اصلا دل ها به هم نزدیک میشد. هوس کردم حسابی دو سه تاشو

پ.ن. بزرگتر که شدیم بازیامون خطرناک تر شد، اُه اُه بازیه سوت زدن رو کسی یادش هست؟اینو دیگه هوس نکردم، اینقد بی ناموسی و دردناکه که قابل گفتن نیست.
پ.ن. صاحب این وزارت لغات مجاز و غیر مجاز کیه؟ عجب بدبختیییه ها؟
پ.ن. امان از دستور زبان فارسی، من هنوز بعد از او منتظر ما هستم

کرایه تاکسی مضاعف در پاچه مضاعف

2010-04-07T06:00:00.000-07:00

کرایه تاکسی های کل مسیرهای تاکسی خور اینجانب همگی از دم بیست درصد گران شده و وقتی راننده تاکسی با خوشحالی اعلام میکنه که کرایه جدید اینقدره دلم می خواد اون نیش تا بناگوش بازشده رو جر بدم بعد یادم میفته باید یه جای دیگه ی یه نفر دیگه رو جر بدم حیف که دستم بهش نمیرسه، هنوز هیچی نشده قیمت همه چی داره میره بالا و این یعنی مرگ تدریجی قشر کارمند و حقوق بگیر جامعه، دیگه غر هم نمیزنم.
پ.ن. لب هم مثل حق دادنی نیست، گرفتنی است، از ما گفتن
پ.ن. فرق گوش دادن و گوش کردن چیه؟
پ.ن. تقصیر من نیست که بعد از تو، او آمد، تقصیر قوانین دستور زبان ماست.

خود هوا کنی

2010-04-05T04:26:00.000-07:00

آقا من اگه یه روز پولدار شم با نصف پولم میرم یه سری دانشمند استخدام میکنم که جواب یه سری از سوالامو پیدا کنن، من اینجور آدمیم، یه بورژوای واقعی ِ فضول، کلاْ از همون اول اینجوری بودم به ولای علی دست خودم نیست، از بچگی با ریز ریز کردن خرت و پرتایی که بش میگفتن اسباب بازی، لقب خرابکار رو گرفتم تا همین الان، وقتی یه خودکار از نوع این فشاری ها بدی دستم اولین کاری که میکنم اینه که بازش می کنم ببینم چی توشه، چهار سال پیش بعد از خرج کردن پول هنگفتی واسه خرید لپتاپ فقط ۲۴ ساعت تونستم مقاومت کنم تا دل و رودشو در نیارم و ن-ر-ی-ن-م توش. الانم هرچی تو خونه می پکه (می ترکه) می ندازن تقصیر من، آقا خوب شاید این یه جور بیماریه، بعضیا آسم میگیرن یه عده میگرن، بعضیا تپش قلب منم مادرزادی فضول بدنیا اومدم، باید آدمو درک کنین سوالاشونو جواب بدین هی نگین چقدر سوال مزخرف می پرسی، با تو نیستما با همتنونم. اصلاْ همینی که هست.

پ.ن. اولین سوالی که میدم دانشمندا جوابشو پیدا کنن اینه که ... (می تونی حدس بزنی)
پ.ن.یه زمانی خوردن بستنی مگنوم میهن خیلی بورژوایی بود، یادته؟

کشف حجاب

2010-04-03T05:09:00.002-07:00

یه زمانی هر کی یه ماشین می خرید چه نو چه کهنه چه آخرین مدل چه پیکان وطنی، همراش یه چادر هم می خرید و هر جا پارکش میکرد این چادر کذایی رو می کشید روش، الان مدتیه دیگه ازین چادرها خبری نیست گویا به طور کلی چادرها منقرض شده اند یا کلا کشف حجاب شده و چادر ها را از سر کشیده اند، جدا دلیلیش چیه؟ اصلا اون موقع چرا چادر می کشیدن روش؟ واسه اینکه کسی خطخطیش نکنه؟ خوب من اگه یه ادم روانی خط خطی کن باشم مطمیناْ اول از همه سراغ ماشینایی می رفتم که صاحب وسواسیش چادر به سرش کرده، حالا اگه این باشه یعنی الان دیگه شعور جمعی ملت بالا رفته و کسی خطخطی نمیکنه؟ واسه باد و بارون و نور خورشید بوده؟ یعنی الان واس شرایط جوی شفاف سازی کردن کاری به ماشینا نداشته باشه؟ تازه اگه اینم بوده چرا صاحباشون توی پارکینگ شیشصد طبقه زیر زمین هم چادر می کشیدن روشون، خلاصه یکی به من بگه چی شد که یهو همه ماشینا قرتی شدن؟

پ.ن. از بین این همه خبر فرهنگی، مهمترینش این که آناتما کمتر از یک ماه دیگه البوم جدیدشو میده بیرون و این یعنی اوج رضایت آلترنیتیو راک بازها، یوهو
پ.ن. یه پیامبر گم شده، زرشت روی کوه همیشگی داره اسمشو فریاد می زنه
پ.ن. آه

عادت ناقصی دارم

2010-04-01T18:12:00.001-07:00

یه عادت بدی دارم، یعنی عادت های بد زیاد دارم ولی یه دونشو می خوام الان بگم، اونم اینه که وقتی جواب یه سوالی رو می دونم که بر خلاف چیزیه که دوس دارم بارها و بارها از طرف مقابل می پرسمش تا با هر بار گفتنش جواب غیر قابل قبولش برای من و قابل قبول برای خودش رو هضم کنم، حالا این عیب یا عادت یا هر چی همه جا هست، از ارتباط های عمومی با مردمی که گاهی فقط یه بار می بینیشون بگیر تا دوست های صمیمی و خیلی صمیمی ، در مورد چیزهای خیلی کوچیک هست تا مسایل خیلی مهم ِ مرگ و زندگی.
کلاً انگاری یه نفر پشت سرم وایساده و هی میگه یه بار دیگه تلاش بکن یکبار دیگه از راننده بپرس از امیرآباد میره یا نه با این که میدونی خطی های سعادت-انقلاب بیشتر از سه ماهه که دیگه ازون مسیر نمی رن و وقتی همون اپسیلون *امیدت با جوابی غیر از جوابی که دوست داری نابود میشه اونجاست که میگی هخ (پوزخند). ولی باور کن زندگی در همون لحظه کوچک امید چند ثانیه ای سال ها طول میکشه، سالها .
*اپسیلون یعنی خیلی خیلی خیلی کم، ربطی به اپیلاسیون و مومک اینا نداره.
پ.ن. هیچ وقت نشده بی دلیل، بی هیچ مناسبتی برای کسی گل بگیرم، چه زشت(گاهی رمانتیکُ حال بهم زن بودن هم حال میده)
پ.ن. هنوز وقت هست، هنوز میشه یبار دیگه پرسید آقا از امیرآباد میری؟
پ.ن. مونا دوست خوب ِدوس داشتنی ِ من و خیلی های دیگه برای همیشه رفت مالزی و احساس دلتنگی شدیدی میکنم. امیدوارم هرجا هست خوش باشه.
پ.ن. یه عالمه موضوع واسه طنز و هجو نویسی تو ذهنم بود، به دلایل کاملا غیر آدمیزادی فراموش شدن، انشالا پست بعدی

یک کشف

2010-03-27T15:40:00.001-07:00

بعد از یک ساعت تمام زل زدن توی آینه بعد کلی مراقبه و مکاشفه و مباحثه و مجداله و مراوده کشف نمودم:
که
از چشمهای خودم مثل سگ می ترسم.

پ.ن. اجساد از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکتر هستند. شییییت
پ.ن. مدتهاست هیچکی نگفته یه کیلینکس بده به من، وقتی ساندویچ هایدا می خری دوتا چیز یادت نره نوشابه خانواده، تا کمتر بخراشونه بره پایین و هفت الی هشت تا کیلینکس، تا گند کثافت سس بازیشو تمیز کنی، خوب؟

پرسه در صحرا مثال باد
در مسیر باد مثل شن
شاکی از دنیا مثال خود
مثال گِل
آفرین بر تو که می دانی رهایی هست
وای بر تو که می دانی و رسوایی
آفرین بر تو که می خوانی مرادت را
وای بر تو که صدایت از ته چاهیست
"ناشناس"

پ.ن. مدال افتضاح ترین پُست رو به این پُست می دم، ماکارونی وار نوشتم.
پ.ن. مست و خراب می روم

سال نیو

2010-03-22T05:13:00.000-07:00

سال نو هم اومد و در باسنی محکمی به ما زد که هی مردک یک سال دیگر گذشت و چیز زیادی نمانده از این زندگی و به زور و فشار (به فتح ف) به ما حالی کرد که بابا جان ِمن بی خیال اینقدر جدی نگیر حالشو ببر و اونقدرا که فکر میکنی زجرآور نیست و ما هم بر خلاف عادت حرفش را گوش دادیم و حظش را می بریم تا صبح فیلم میبینیم، هی تخمه می شکنیم و انقدر شیرینی می خوریم که شیرینی میرینیم و تا سه ظهر می خوابیم و به هیچ جایمان هم دایورت نمی کنیم که ساعت را پس و پیش کرده اند و کلا حالش می بریم.
لیست کارهای ایام تعطیلات را پیش دستی پوست تخمه ها کرده و نیمه عریان در اتاق با آهنگ سوسن خانم قر می دهیم تا اضافه وزن پرخوری را ورزشی آب کرده باشیم
برایتان سال پر عشقی آرزومندم

پ.ن. ویزا هم هنوز نیامده، برنامه رفتن باز هم یک هفته عقب افتاد، به درک، به جهنم، اصلا به دو کاسه تخمه ای که دیروز شکستم.

یک جمله

2010-03-15T01:07:00.000-07:00

کسی که مایل است شهر و دیار خود را ترک گوید، انسان خوشبختی نیست.

بار هستی/ میلان کوندرا

پ.ن. برو بابا

امروز دقیقا

2010-03-10T05:51:00.000-08:00

آدم دقیقی هستم همیشه جزییات یادم میمونه البته جزییاتی که واسم مهمند ولی هیچ وقت در بند اعداد نبودم هیچ وقت نمی دونستم ساعت چنده معدلم دقیق چنده می دونستم هرروز چند شنبست ولی چندمه ماهه رو یادم نمی مونه، نمی دونم قیمت هرچیزی دقیق چنده هرچند ممکنه همین نیم ساعت پیش خریده باشمش و هر سوالی که جوابی عددی داره باخارج شدن کلمه حدودا شروع میشه ولی امروز می دونم که دقیقا بیست و هفت سال تمامه که سر کارم. طبق قانون کار سه سال دیگه بازنشسته میشم

پ.ن. یادت باشه فقط یه بار بیست ساله میشی، یک بار بیست و دو ساله، یکبار بیست و پنج ساله و همه اینا با هم فرق دارن و هیچ وقت نمی تونی باهم قاطیشون کنی، پس تا میتونی ازشون لذت ببر
پ.ن. بیست و هفت سال خیلیه، خیلی زیاد اونم واس منی که هنوز عاشق بچگی کردنم

روزشمار

2010-03-06T04:51:00.000-08:00

بیشتر وقتا توی زندگی یه روز شمار شروع میشه، مثلا ۲۰ روز تا آخرین امتحان و آزاد شدن از شر امتحانات، ۲ روز تا عید، یک روز تا تعطیلات آخر هفته، دو ساعت تا دیدن یک دوست ولی همیشه این روز شمارا برای رسیدن به چیز خوبی نیست یا اگه هم هست ممکنه روزشماری برای رسیدن به یک چیز با از دست دادن چیز دیگه ای همراه باشه اونجاست که نمی دونی خوشحال باشی یا ناراحت!
باید خوب ببینم، خوب بشنوم، خوب لمس کنم، خوب بو کنم، خوب بچشم ، هر حرکتی هربویی هر تماسی ممکنه آخریش باشه و این آزار دهنده است پس دلگیر نشو از خیره شدن هام، از گیر کردن در یک صدا، می خوام یادم بمونه همه نگاهاش

پ.ن. روزشمار من هم به کار افتاد ولی به طرز احمقانه ای خوشحالم (خوشحال نه ها خووووش حال)
پ.ن. کتاب ها را شاید پست کنم، تو را چه کنم؟
پ.ن.از کنسرت که بی خبرم خواستم برم ولی اینقدر درگیر بودم که نشد برم ولی در دنیای فیلم ها به رنگ ارغوان را دیدم، نسبت به فیلم های فبلی حاتمی کیا ضعیف و نسبت به باقی فیلم ها روی پرده قوی است بازی زیبا و کلا دوس داشتنی بودن حمید فرخ نژاد نقطه مثبت این فیلم بود، فیلم نامه کمابیش ضعیف ولی تکراری نبود و به نظر من می توانست حرفهای زیباتری برای گفتن نیز داشته باشد البته با سابقه ۵ سال خاک خوردگی این فیلم احتمال قیچی و سانسور را هم باید داد. فیلم هر شب تنهایی صدر عاملی که دیگر هیچ، در حدی بود که من ِ عاشق لیلا حاتمی فیلم را نصفه ول کردم و از سینما بیرون اومدم
پ.ن. البوم جدید Angels and Airwaves به نام Love ریلیز شد و بازهم مثل سابق به دل نشست هرچند از فروپاشی blink 182 ناراحت بودم ولی با پا گرفتن AVA ناراحتیم از بین رفت واقعا کارشون حرف نداره.

that was a big relief

2010-03-02T00:08:00.000-08:00

پاسپورتمو دادم دستش، عینکشو یه ذره داد پایین از بالای عینک خیره شد به عکس، دو سه صفحه زد تا رسید به ویزای ارمنستان چشاش همچین گرد شد که من توی دلم یک وا اسفا گفتم ، سرشو اورد بالا گفت ارمنستان بودی؟ منم هی مِن مِن کردم اونجوری که اون پرسید هر بنی بشر دیگه ای بود می گفت نه، یهو دلم خواست زمانو نگه دارم پاسپرت رو بگیرم ازش اون صفحه رو پاره کنم دوباره بدم دستش و دوباره روی دکمه استارت زمان کلیک کنم حیف که توانایی کنترل زمان به هیچ بنی بشری داده نشده، خلاصه با درد و عذاب وکله ی کج کرده و چشمانی خمار و احساسی سرشار از سرافکندگی گفتم آره رفته بودم امتحان آیلتس بدم و داشتم به هزار بدبختی توجیه میکردم که فقط و فقط جنبه امتحانی داشته و من از ارمنستان متنفرم بخدا بار آخرم بود و دیگه ازین غلطا نمیکنم که در اومد گفت اااا پس مملکت من امتحان آیلتس هم میگیره، به قول این خارجیا «دت واز ا بیگ رلیف» نفس راحتی کشیدم اینبار شروع کردم به تعریف و تمجید از ارمنستان که اِل است و بِل است، به به ، چه چه، خواستم تیر خلاص آخر رو هم بزنم و چند کلمه ای ارمنی با این خانم صحبت کنم منی که در همان یک هفته سفر ارمنستان مثل بل بل ارمنی چه چه میزدم یک سلام خدافظ ومرسی یادم نیومد تنها سه کلمه یادم اومد که هیچ کدوم رو حتی زورچپونی هم نمی تونستم استفاده کنم
کلمه اول«زوکاران» بود که معنای مستراح خودمان را میدهد. کلمه دوم«یسکیسرم» بود که معنی دوست دارم میده و کلمه سوم «بز» که معنای فاحشه میداد
به دلایلی که کاملا بر همگان واضح مبرهن است ترجیح دادم افضات نکرده و با همان زبان سلیس خودمان بگویم خیلی ممنون مرسی و در را پشت سرم ببندم

2010-03-01T00:20:00.000-08:00

تو مشغول مردنت بودي

هيچ چيز جلو دارت نبود
نه لحظه هاي خوش. نه آرامش. نه درياي مواج.
تو مشغول مردنت بودي.
نه درختاني
كه به زيرشان قدم زدي، نه درختاني كه سايه سارت بودند
نه پزشكي كه بيمت مي داد
نه پزشك جوان سپيد مويي كه يكبار جانت را نجات داد.
تو مشغول مردن ات بودي.

هيچ چيز جلودارت نبود.
نه بادي كه گريبان ات را مي جنباند.
نه سكوني كه زمين گيرت كرده بود.
نه كفش هات كه سنگين تر مي شدند.
نه چشم هات كه به جلو نگاه نمي كردند.
هيچ چيز جلو دارت نبود.
در اتاقت مي نشستي و به شهر خيره مي شدي و

مشغول مردن ات بودي.
مي رفتي سر كار و مي گذاشتي سرما بخزد لاي لباس هات.
ميگذاشتي خون بتراود لاي جوراب هات.
رنگ صورتت پريد.
صدايت دورگه شد.
و هيچ چيز جلو دارت نبود.
نه دوستانت كه نصيحت ات مي كردند.
نه آه هاي خسته ات
نه شش هايت كه آب انداخته بود.
نه آستين هايت كه حامل درد دستهايت بود.
هيچ چيز جلو دارت نبود.

تو مشغول مردن ات بودي.
نه گذشته.
نه آينده با هواي خوش اش.
نه منظره ي اتاق ات، نه منظره حيات گورستان.
نه شهر. نه اين شهر زشت با عمارت هاي سنگی اش.
نه شكست . نه توفيق.
هيچ كاري نمي كردي فقط مشغول مردن ات بودي.
ساعت را به گوش ات مي چسباندي
حس مي كردي داري مي افتي.
بر تخت دراز مي كشيدي.
دست به سينه مي شدي و خواب دنياي بي تو را مي ديدي.
خواب فضاي زير درختان.
خواب فضاي توي اتاق.
خواب فضايي كه حالا از تو خالي ست.

و تو مشغول مردنت بودي.
و هيچ چيز جلودارت نبود.
نه نفس كشيدن ات . نه زندگي ات .
نه زندگي كه داشتي.
هيچ چيز جلو دارت نبود.

" Mark Strand"

پ.ن. . تو مشغول مردنت بودي . كتاب گلچيني از چند شعر و چند عكس بسيار خوب در كنار هم است . اشعاري از ريموند كارور و چارلز بوکوفسکی و براتيگان و آنا آخماتوا و ... و نيز عكس هايي از عكاسان مشهوري چون سباستين سالگادو و ديويد آرابس . تجربه جالبي بود ديدن و خواندنش . عكس روي جلدش هم چقدر خوب بود و چقدر هم با نام جذابش همخواني داشت .
پ.ن. وای بر من موسیقی متن فیلم شرلوک هلمز شاهکارست، فیلم را که دیده بودم همان زمان یادم بود که عالی است فراموش کردم که دنبالش را بگیرم و دیروز نوایی آشنا مرا دوباره یادش انداخت، پی اش را گرفتم و کاشف به عمل آمد که آهنگساز هانس زیمر معروف است ۲۴ ساعت مداوم است که دارم گوش میدم و هنوز کهنه نشد.
پ.ن.ویولون، ویولون سل، ویولا زخمه هایی می زنند جای کمانچه خالیست.

کمی احساسی

2010-02-23T04:03:00.000-08:00

بعضی تصمیم ها توی زندگی مثل مرگ میمونه نمی دونی بعدش چه اتفاقی میفته و با اینکه از هم اکنون ِ ماجرا دل خوشی نداری ولی نمی تونی ازش دل بکنی و تنها تفاوتش اینه که مرگ دست خودت نیست ولی اون تصمیم دست خودته و تازه اینجاست که می فمی آقا این زندگی ای که مثل سگ لگد خورده هی از دستش عو عو میکنی همچین چیز بدی نیستا و باهاش کلی مراوده داری (البته گاهی زندگی با ما مراوده نامشروع داره که مهم نیست زیاد، بار اولش درد داره.) آره نمیتونی به این راحتی زیر دو خمشو بگیری و از تشک پرتش کنی بیرون، همچین خشتکتو محکم چسبیده که اگه بخوای غافلگیرش کنی، داد خودت در میاد، شاید پدرت هم درآد. این حداقلهای دور بر آدم خیلی مهمتر از خود زندگین، همیشه گفتم جزییات مهمتر از کلیاته، چون این جزییاته که به من و تو تفاوتی میده وگرنه ههمون مشتی گوشت و پوست و استخونیم حالا یا با مو یا بی مو که بار اول صادقانه عاشق میشیم بار دوم گرگ میشیم و همین جزییات داستان عاشق شدن هامونه که قشنگه که مال خودمونه و هچکی حق تعرض بهش نداره.

پ.ن. دیدن یه نفر خاص واسه بار آخر حس غریبیه، مثل محکوم به اعدامی که آخرین آرزوش کشیدن سیگاره که معلوم نیست اولین هوسیه که به یادش می یاد یا آخرین تسکینیه که باقی میمونه.
پ.ن. میگه آخر قصه اینجوری قشنگتره، میگم قشنگی پایان داستان که لطفی نداره، مهم متن داستانه
پ.ن. وقتی تعداد ایمیلهای ناخوندم یه عدد روندی بشه احساس خوبی پیدا میکنم، اخه ۱۸۸۴ هم شد عدد؟

با عرض پوزش

2010-02-22T07:28:00.002-08:00

کلا مطالب این چند وقت کمی از خانواده بدور است و شدیدا تاکید میکنم اگر بالای ۱۸ نیستید بروید پلی استیشن بازی کنید چیکار به کار مطالب رکیک من دارید، اگر جنس مخالف هم هستید یواشکی بخوانید و به روی خودتان نیاورید که اینجا سری می زنید.
اقا این گواهی پزشکی هم مصیبتی است، می خواهند یک گواهی پزشکی سلامت بدهند در هر هفت سوراخت فوت می کنند تا مبادا سوراخی از دستشان در رفته باشد و نشتی داشته باشید. سه هزار نوع واکسن باید بزنید که به ولای علی هرکدام از آنها خرطوم فیل را از کار می اندازد چه برسد به من نحیف که گوشت و استخوان روی هم، هم وزن شقه ای گوسفند نمی شوم. واکسن کزار و دیفتری و مننزیت، هپاتیت الفبایی و سرماخوردگی را زدیم و باور کنید با هر کدامشان به نوبت دست راست یا چپی از ما تلف می شد و کلا مثل هم وطنان کُردمان استقلال طلبی میکرد و برای خودش هر حرکتی را فالبداهه انجام میداد، البته برای من بهانه ای خوبی بود که سر کار از زیر کار در برم و یه دو سه روزی بهانه درد دست پشت مانیتور چرت بزنم ولی در دستشویی چه کردم بماند، نجسی پاکی را مدتی فراموشی کردم و پیروی این فرنگی های باسن آب ندیده ی بی فرهنگ شدم.
فاز بعدی دادن انواع مختلف آزمایش بود خدا وکیلی سوپر استارها هم در یک روز اینقد عکس باران نشده اند که در یک روز این همه عکس رادیو اکتیو از من گرفتند و هر لحظه احساس میکردم به ماده ای ناپایدار تبدیل شدم که ممکنه هر لحظه متلاشی بشم، آزمایش خون و اعتیاد بساطی بود دیدنی، با دل ضعفه رفتیم آزمایشگاه ۸ صبح از بازار بزرگ روزهای آخر سال هم شلوغ بود و من نگران بودم تو این هاگیر واگیر میکروبی، مرضی، ایدزی را اشتباهی به حلقم بریزند، بی شرف موقع خون گرفتن انگاری به چاه نفت رسیده و باید تا می تواند از آن بدوشد همش دو لیتر خون داشتم که یارو یک لیتر خونم را در شیشه کرد بعد لیوان یکبار مصرفی از همین هایی که نذری در آن شیر کاکایو و اب پرتقال میدهند داد دستم و من غم خون از دست رفته را پاک فراموش کردم و گفتم می خواهند آب میوه ای، چیزی بدهند از ضعف نمیریم و در این خیال خوش بودم که واژه ادرار و اعتیاد و انگشت اشاره ما راهی اتاقی کرد که پر از اینه بود و مرد گردن کلفتی دم در آن ایستاده بود، جوانکی دیگر هم در گوشه اتاق شر شر عرق می ریخت و من گفتم مگر تست عرق هم میگرند و نوبت خودم که شد ماجرای عرق ریختن را به عینه درک کردم، هرچی سعی می کردم که دو قطره ناقابل جلوی این لندهور در این لیوان ب.ش.ا.ش.م نشد که نشد، خوب آدم رویش نمی شود، خوب عمری در پشت درهای بسته با خیال راحت این کار کردم ، امان از دست هم وطنان اعتیاد زده که حتی ادرار را قاچاق می کنند و ما را به این مصیبت دچار کردند. خلاصه با هر سختی بود با تصور یک چهاردیواری فرضی دور خودم و القای اینکه کسی تو را نمی بیند موفق به انجام این عمل شدم و نفس راحتی کشیده ام.

مثل سگ می ترسم

2010-02-21T02:34:00.000-08:00

آقا نه که آدم ترسویی باشم و ازبلندی و تاریکی و هرچیز ترسناک این مدلی نمی ترسم ولی کلاْ از پدیده های که هیچ کنترلی روش ندارم مثل سگ میترسم و اگه خیلی اوضاع بی ریخت باشه شاید لباس زیر و رو را خیس بکنم.
رفته بودیم سفر تو اون گوش های نقشه گربه ای مملکت خودمون، شهر جلفا لب مرز و ازین حرفا، مردمانی به غایت ندید بدید بودند و فرق نمیکرد به ما پسرها هم نظر داشتند، و ما هم که یه مشت دختر پسر بی عار که توی هم میلولیدیم(خدای ناکرده فکر بد نکنید، دوستان صمیمی هستیم) همه جا به ماگیر میدادند،نیرو انتظامی،مرزبان،نگهبان ساختمان خرابه،میوه فروش، عمله، همه گیر داده که چه نسبتی باهم دارین، جای مناسبی برای چادر زدن و اتراق پیدا نکریدم و آخر مجبور به گرفتن مسافرخانه شدیم، از همان اول مردک ِمسافرخانه چی، تریپ ِشما باهم چه نسبتی دارین برداشت و ما خیالش را راحت کردیم که آقا ما سه تا اتاق مجزا می خوایم، دو تا واس آقایون یکی واس خانوما، خلاصه دهن مارو مورد عنایت قرار داد، یکی از دوستان را کشید پایین باهاش حرف بزنه، ما هم رفتیم توی اتاق کپه مرگمان را بذاریم،ساعت ۱۲ به بعد بود،‌ماشینی سوت کشید و همچین ترمز گرفت و پشت بندش گفت:دستا بالا، که من سراپا توی تخت ایستادم و ناخودآگاه تلاشی مبسوطی برای ش.اش.ی.د.ن در خود کردم و تا زمان معلوم شدن شوخی شهرستانی مردمان این شهر، پاپیون زده در تاریکی نشسته بودم و جرات قورت دادن آب دهانم را هم نداشتم و ایضا هم اتاقیم با چشمانی گشاد سیخ تا صبح در همان حالت باقی ماند
ماجرای بعدی هم ماجرای پروازیست، من با هر هواپیمایی سفر کرده ام، بویینگ، توپولوف،ایرباس، حتی توپولوف صد شرف به این فوکرها دارد، برای انجام امور فارغ تحصیلی گفتم ولخرجی کنم و اینبار با هواپیما برم یزد، باور کنید پایم را در هواپیما که گذاشتم مجلس ترحیم خودم را میدیم، برای سوار شدن به این هواپیما نیازی به پله بالا رفتن نیست چیزی در مایه های رکاب جیپ صحرای خودمان است و درش که بیشتر پنجره است و موقع سوار شدن چنان باید خم شوی که هر لحظه امکان دارد دین و ایمان نفر بپشت سر را به باد بدی، یکی از مهمانداران همان دم در قران بالای سر مسافران گرفته بود و تا سه دور دور خودت نمی چرخیدی خیالش راحت نمیشد، برای رد شدن از بین صندلی ها هم که باید نرمتن باشی و اگر مهماندار هم آن وسط برای راهنمایی ایستاده باشد، تماسهای بی ناموسی مبسوطی صورت خواهد گرفت(فکر بد نکنید،گاهی مهمانداران مرد هستند) که ادم را وادار به توبه و استغفار میکند،مثل من بدشانس هم که باشی یک آدم ایکس لارج کنار شما میشینه و آرنجش را در دهان شما میکند، باور کنید ازین مینی بوسهای فیات خط ازادی انقلاب هم بدترن هی صندلی چپوندن توش، قبل پرواز هم مهماندار شروع به نکات اموزشی در صورت وقوع حادثه کرد که به ولای علی خودش هم می دانست اگر اتفاقی در کار باشد هیچ کدام از ائمه هم نمی تواند جلوی افتادن این آهن پاره را بگیرد. موقع بلند شدن از زمین من ِکافر هم مسلمان شدم و هرچه کلمه عربی در ناخداگاهم بود به طرز غریبی زمزمه کردم و موقع نشستن هم چنان ناگهانی نشست که احساس تاپاله ای را داشتم که به کف آسفالت چسبیده...
وقت حرکات ژانگولر که شود کم نمی اورم، حاضرم با کشی وصل شده به پا از ۱۰۰ متری بانجی جامپینگ کنم، روی لبه دیوار راه برم، روی خطرناکترین صخره بالانس بزنم ولی وقتی کنترل دست خودم نباشه زرد سفید میشم، در این شلوغی آخر سال در ترافیکی خفن گیر کردم و مسیری کوتاه را مجبور شدم با موتور برم ، ترک موتوری نشستم، باور کنید، طرف را چنان بغل کرده بودم که گهگاه تذکر میداد آقا نمیتونم نفس بکشم، در کل مسیر چشمامو بسته بودم وصحنه تصادف و سر خوردن ۱۰۰ متری خودمو روی زمین میدیدم، و می خواستم بالا بیارم، لحظه ای که از روی پل رد شد داشتم وصیتنامه ام را بلند بلند میگفتم و نامیدانه دنبال ناظری بودم که بشنود و یادداشت کند ولی بخیر گذشت وهیچ گاه ترک موتوری نخواهم نشست

پ.ن. چایی سرد شد و مزه پس گردنی هم نمیده